Morgunblaðið - 21.08.1984, Qupperneq 50

Mf> <a
58
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 21. ÁGÚST 1984
4
|
}
v
r> held aS [>ói mun<r kipmtAst vttun
um ab einkunn\rr\ar minor gcúí mynql
df hðPfilcikum (>inum seni k.enn.Q.ríx."
f
f
I
þungt haldinn og tekur ekki eftir
nýja hattinum mínum!
Þessi Afríku-veidirör verður mér
ógleymanleg!

X
I
í
1
HÖGNI HREKKVÍSI
Raunir íslenskra
hjólreiðamanna
Örvæntingarfull hjólreiðakona skrif-
ar:
Víðkunni Velvakandi.
Aldrei hélt ég að það ætti fyrir
mér að liggja að setjast niður og
skrifa kvörtunarbréf í Velvak-
anda, því kvartanir eru leiðinlegar
þó að þær eigi oft á tíðum rétt á
sér. En þar sem ég er langþreytt
orðin og full örvæntingar ákvað ég
að láta til skarar skríða og létta á
hjarta mínu í dálkum þínum.
Þannig er mál með vexti að ég,
eins og svo margir aðrir hér á
landi, er hjólreiðaáhugamann-
eskja hin mesta og stíg ekki upp í
farartæki fjórum hjólum nema í
brýnustu nauðsyn. Þeysi ég um
allan bæ á fráum fararskjóta mín-
um og veitir það mér ómælda
ánægju að anda að mér tæra ís-
lenska loftinu og láta reyna
hressilega á lærvöðvana. Þó er það
tvennt sem skyggir óneitanlega á
ánægjuna en það er annars vegar
brýn nauðsyn á hjólreiðabrautum
í Reykjavík og hins vegar tillits-
leysi reykvískra ökumanna í garð
hjólreiðafólks.
Eins og allir vita sem dvalist
hafa erlendis, eru í mörgum borg-
um lagðar sérstakar hjólreiða-
brautir, t.d. meðfram umferðarg-
ötum, enda hjólaumferð víða
geysilega mikil. Hér á landi færist
hún í vöxt og því verður þörfin
fyrir hjólreiðabrautir hér í borg,
sífellt brýnni. Margar götur eru
svo mjóar að ekki er hægt að hjóla
utan í kanti og gangstéttir svo
fullar af fólki, sbr. Laugavegur, að
ekki er hægt að notast við þær.
Flestar götur í Reykjavík eru
margbættar með steypulögum og
því holóttar og afar ójafnar. A
góðum hjólum með gírum og
mjóum dekkjum, er gert ráð fyrir
að hjólað sé á sléttum vegum og
því eru þess konar hjól afskaplega
„höst“ á „þvottabrettum" borgar-
innar, auk þess sem það skemmir
með tímanum gjörð og dekk.
Ég minntist í upphafi á tillits-
leysi reykvískra ökumanna í garð
hjólreiðafólks sem er gífurlegt og
að mínu mati með öllu óskiljan-
legt. Það er vissara fyrir hjól-
reiðamenn að halda sig utan vegar
í borginni, því það er undir þeim
sjálfum komið hvort þeir sleppa
lifandi í umferðinni eður ei, svo
mikið er tillitsleysið og óþolin-
mæðin í ökumönnum, sjáist hjól-
andi maður á götum. Þá er strax
byrjað að flauta og viðkomandi
hjólreiðamaður er þvingaður til að
víkja, helst inn í næsta blómagarð,
um leið og rauðþrútinn ökumaður
ekur á ofsahraða framhjá.
Hvernig er það annars, eiga
hjólreiðamenn ekki rétt á því að
ferðast í umferðinni eins og aðrir
ökumenn, þó að þeir spúi ekki eit-
urreyk í allar áttir og gefi ekki frá
sér „kaggahljóð" eins og riddarar
götunnar? Lengi hef ég látið mer
þetta óskiljanlega framferði öku-
manna lynda en fyrir skömmu
gerðist atvik sem varð til þess að
mér ofbauð endanlega.
Þannig var að ég var fyrir
stuttu stödd, með reiðhjólið mitt
að sjálfsögðu, við eina af gang-
brautum borgarinnar og þrýsti á
stans-hnappinn til þess að komast
yfir því umferð var mikil. Græna
ljósið logaði fyrir mér og ég hélt
yfir, vel að merkja hjólandi. Vart
hafði ég náð yfir á gangstéttina
hinum megin þegar bílstjórinn
sem var fremstur í bílaröðinni
sem stöðvað hafði á ljósum, stökk
út úr bíl sínum og vék sér að mér,
all óvinalegur ásýndum. Hann
baðaði út öllum öngum og sótrauð-
ur af bræði æpti hann á mig að
það væri bannaó að hjólreiðafólk
notaði gangbrautir nema að það
teymdi hjólin sín yfir þær. Með
öðrum orðum var maðurinn að
segja mér að það væri fyrir neðan
virðingu ökumanna í borginni að
stöðva við gangbrautir fyrir hjól-
reiðamönnum, þó að rautt ljós
væri logandi. Það væri þó fyrir-
gefanlegt ef viðkomandi teymdi
hjólið yfir!
Þvílíka og aðra eins þvælu hef
ég aldrei heyrt og lét ég skoðun
mína berlega í ljós við hinn steig-
urláta ökumann, sem hypjaði sig
aftur undir stýrið þar sem hann
lokaði götunni og all myndarleg
bílasúpa hafði myndast fyrir aft-
an bíl hans.
Það er von mín og að ég held
flestra hjólreiðamanna, að öku-
menn láti gagngera breytingu
verða á viðmóti sínu við hjólreiða-
fólk í umferðinni og að vegagerð-
armenn taki athugasemd mína
hér að framanverðu til athugunar.
Með fyrirfram þakklæti.
Þesslr hringdu . .
Hjálp frá
fjárhagshruni?
Fyrrverandi aódáandi núverandi
ríkisstjórnar hringdi og haföi eftir-
farandi að segja:
„Ég er ein af „litlu mönnum"
þjóðfélagsins og fagnaði því mjög
ummælum okkar kæra fjármála-
ráðherra, er hann lét hafa eftir
sér í fjölmiðlum landsins að nú
ætti litli maðurinn vin í ríkis-
stjórninni.
Ég er hrörnandi gamalmenni á
áttræðisaldri, hef um ævina barist
harðri baráttu við heilsuleysi og
stundum skort. Eitt af mínum
meinum er of hár blóðþrýstingur
og þarf ég alltaf að hafa blóð-
þrýstingslyf, þó misjafnlega mikið
eftir líðan. Um tíma var ég betri
en oft áður og læknirinn taldi mig
komast af með eina töflu á dag.
Heilbrigðis„kerfið“ hefur bannað
læknum að afhenda fólki meira en
tveggja mánaða lyfjaskammt, í
þessu tilfelli sama sem sextíu töfl-
ur. Af öryggisástæðum lét minn
læknir mig þó hafa hundrað töflur
en fyrir það þurfti ég að greiða
talsvert aukagjald í apótekinu.
Kannski það hafi einungis verið
hækkandi lyfjakostnaður.
Ég spyr nú í minni fávisku:
Bjargar þetta okkar kæru íslensku
þjóð frá fjárhagshruni á sama
tíma og hrúgað er inn í landið
grænmeti fyrir hundruð þúsunda
króna, sem lendir svo krókalítið á
haugunum og er borgað með er-
lendum lántökum, að ég held. Ég
skil ekki hagfræðina í málinu
enda Elli kerling að sljóvga heila-
sellurnar."
Bflarnir eiga að
aka öllum heim
Fjórar vinkonur úr Garðabæ
skrifa:
Kæri Velvakandi!
Við vinkonurnar fórum á ungl-
ingastaðinn Traffic föstudaginn
10. ágúst sl. Diskótekið þar er
mjög gott en þv( miður er einn
stór galli á rekstri staðarins.
Rútubíll á vegum Traffic sér um
að aka fólki heim eftir lokun, eða á
að minnsta kosti að gera það. Við
stöllurnar fórum út rétt fyrir lokr
un, sem er klukkan þrjú, til að
missa ekki af rútunni heim. Okkur
var hins vegar tjáð að rútan væri
full en bílstjórinn lofaði okkur því
að önnur rúta myndi koma og ná í
þá sem eftir væru. Við biðum til
klukkan fjögur en gáfumst þá upp.
Ein okkar bauðst til að hringja
heim til foreldra sinna og biðja þá
að sækja okkur, en okkur var hins