Morgunblaðið - 30.05.1985, Side 44

44
MORGUfteLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 30. MAÍ 1985
Á smundur B.
Olsen - Minning
Eiríkur H. Jónsson
frá Hnífsdal - Minning
Ásmundur B. ólsen frá Patreks-
firði andaðist í Reykjavík 20.
þessa mánaðar og var útfðr hans
gerð frá Dómkirkjunni í Reykja-
vík 24. sama mánaðar.
Ásmundur B. Ólsen var fæddur
á Vatnseyri við Patreksfjörð 2.
desember 1910. Foréldrar hans
voru Björn Olsen, kaupmaður á
Patreksfirði, og kona hans, Mar-
grét Víglundsdóttir ólsen. Ás-
mundur missti föður sinn er hann
var á sjöunda ári og ólst upp hjá
móður sinni og móðurömmu
ásamt bróður sínum, Magnúsi,
sem látinn er fyrir nokkrum árum
og voru þeir bræður mjög sam-
rýndir.
Ásmundur brautskráðist frá
Verslunarskóla Islands árið 1932
og ári síðar stofnsetti hann versl-
un undir nafninu Verslun Ás-
mundar B. Ólsen, Patreksfirði, og
rak hana í fjölmörg ár, eða allt til
þess að hann flutti frá Patreks-
firði til Kópavogs á árinu 1974.
Ásmundur ólsen var mikill fé-
lagsmálamaður og vann mikið og
óeigingjarnt starf fyrir heima-
byggð sína öll sín bestu ár. Hann
átti sæti í hreppsnefnd óslitið frá
árinu 1942, í 32 ár, þar af var hann
oddviti hreppsnefndar í 20 ár,
fyrst er hann var kjörinn í hrepps-
nefnd og óslitið til 1954 og aftur
árið 1962 í átta ár.
Ásmundur átti iengi sæti í
stjórn Eyrarsparisjóðs á Patreks-
firði og var um nokkurt árabil
starfsmaður sjóðsins að hluta.
Hann tók virkan þátt í félagslífi á
staðnum og á sínum yngri árum
starfaði hann töluvert að leiklist-
armálum og í flokksstarfi Sjálf-
stæðisflokksins. Var hann ávallt
virkur félagi i Sjálfstæðisfélaginu
Skildi á Patreksfirði og var um
nokkurt árabil formaður félags-
ins. Ásmundur vara varaþingmað-
ur Vestfjarða á árunum 1967—
1971 og tók tvisvar sæti á Alþingi,
í febrúar 1968 og febrúar til mars
1971. Siöustu árin sem hann starf-
aði á Patreksfirði var hann um-
boðsmaður Flugleiða hf. og eftir
að hann fluttist til Kópavogs á ár-
inu 1974 vann hann á skrifstofu
hjá Flugleiðum í um það bil fimm
ár.
Ásmundur kvæntist 15. október
1938 Kristbjörgu Stefánsdóttur
bónda og hreppstjóra, Stakkahlíð,
Loðmundarfirði, Baldvinssonar og
konu hans, ólafíu Ólafsdóttur
bónda í Króki á Rauðasandi,
Jónssonar. Þau hjón eignuðust
fjögur börn. Dæturnar eru Ásrún,
gift Hilmi Guðmundssyni, og
Birna, gift Jóni V. Halldórssyni.
Synirnir eru Viðar, ókvæntur, og
Guðlaugur, kvæntur Steinunni
Ingimarsdóttur.
Á seinnihluta 5. áratugarins
lágu leiðir okkar Ásmundar fyrst
saman og var þaö I samtökum
sveitarfélaga, því báðir vorum við
starfandi í sveitarstjórnum og síð-
ar lágu leiðir okkar saman innan
vébanda Sjálfstæðisflokksins og
einkum innan samtaka flokksina á
Vestfjörðum.
Þessi kynni leiddu til traustrar,
órofa vináttu sem staðið hefur æ
síöan. Eg átti því láni að fagna að
búa jafnan á heimili Kristbjargar
og Ásmundar er ég var á ferð á
Patreksfirði, sem var æði oft, og
fannst mér gott að vera þar og
gaman að eiga samvistir við þetta
ágæta fólk og vini þess.
Eftir að leiðin lá suður urðu
fundir okkar því miður alltof fáir í
þeim hraða tímans sem við lifum á
og gafst sjaldan tími til að hittast
og rifja upp gömul kynni. En það
breytti ekki tilfinningum og vin-
áttu sem staðið hafði svo að segja
frá fyrstu kynnum okkar.
Ásmundur B. Ólsen var heil-
steyptur persónuleiki, prúðmenni
í orðsins fyllstu merkingu, lagði
aldrei nokkrum manni illt til, vildi
alltaf gera gott úr öllum deilumál-
um, var alltaf boðinn og búinn til
að jafna ágreining ef hann var
milli manna. I byggðarlagi sínu
vann hann mikið og fórnfúst starf
og ávallt reiðubúinn að vinna fyrir
alla, hvort sem þeir kusu hann til
trúnaðarstarfa eða ekki. Mér
finnst að heimabyggð hans hafi
orðið fátækari við brottflutning
þessa góða manns og fjölskyld-
unnar allrar.
Ég á Ásmundi margt að þakka.
Hann varð oft til að hafa áhrif á
mig í ýmsum efnum og ávallt til
góðs og hef ég aldrei séð eftir að
hafa farið að ráðum hans. Við átt-
um saman marga ánægjulega
vinafundi, einnig utan Patreks-
fjarðar, bæði heima á ísafirði, í
Reykjavík og víðar. Þegar ég
hugsa til þessa látna góðar vinar
er ég fullur þakklætis fyrir að
hafa fengið að njóta samvista við
hann jafn lengi og við störfuðum
saman.
Við Kristín sendum þér, Krist-
björg mín, börnum ykkar, tengda-
börnum og barnabörnum okkar
innilegustu samúðarkveðjur. ÖIl
höfum við misst mikið en þú mest.
Minningin um góðan, hugljúfan
dreng mun lifa í hjörtum okkar
allra. Ásmundur var í senn dreng-
ur góður, hlýr í viðmóti og vildi
alltaf hvers manns vandræði
leysa. Hann hugsaði ekki mikið
um eigin hag, heldur vann fyrst og
fremst fyrir byggðarlag sitt og
fyrir þann málstaö sem hann
barðist fyrir. Nú er hann horfinn
héðan og við stöndum eftir full
söknuðar. Guð blessi minningu
Ásmundar B. Olsen.
Matthías Bjarnason
Fæddur 18. ágúst 1918
Dáinn 18. mái 1985
Á öldum ljósvakans berast
okkur næstum daglega harma-
fregnir um slys af margvíslegu
tagi. Ungmenni f blóma lífsins
jafnt sem aldraðir verða á svip-
stundu dregin inn í hörmungar
þeirra afleiðinga sem af hljótast,
oft vegna hraða og vangá á vegum
úti, og einnig vegna óumflýjan-
legra atvika. Við gerum okkur
vart grein fyrir því hversu margir
eru fluttir á sjúkrastofnanir og
fjöldinn af þeim á ekki aftur-
kvæmt þaðan og búa þar við lífs-
tíðar örkuml. Heimili og fjölskyld-
ur eru sorginni sveipuð, kvíði og
vonleysi setjast að í hugum að-
standenda. Enginn fær umflúið
örlög sín.
Fyrir réttum fjörutíu árum var
Eiríkur H. Jónsson ásamt sam-
skipsmönnum sínum við skyldu-
störf við bryggjuna í Hnífsdal að
gera klárt til sjóferðar. Hraustir
og djarfir ungir menn ganga með
atorku að störfum sínum eins og
vestfirskum sjómönnum sæmir.
Allt virtist blasa við bjart og fag-
urt, framtíðarplön voru lögð og í
þennan óþrjótandi nægtarbrunn,
sjóinn við ísland, skyldi sótt björg
í bú, sem og gert hefur verið í
gegnum aldirnar. En skapanornin
var á næsta leiti, þungt höfuðhögg
varð þess valdandi að allar fram-
tíðaráætlanir hrundu sem spila-
borg. f stað þeirra biðu margar
læknisaðgerðir og sjúkrahúsvist
af og til í fjörutíu ár.
Eiríkur fæddist og ólst upp í
Hnífsdal, foreldrar hans voru
heiðurshjónin Arnfríður Krist-
jánsdóttir og Jón Eiríksson sem
bæði eru fallin frá fyrir nokkrum
árum í hárri elli og farin að kröft-
um, eftir langa og stranga lífsbar-
áttu. Bak við lágar dyr og i litlum
húsakynnum var lagst til hvíldar
eftir erfiðan dag, en þar var
hjartahlýja sem iljaði þeim sem
inn komu.
Það var þungt áfall fyrir for-
eldra og systkini að sjá þennan
unga atorkumann beygja sig fyrir
þeim örlögum sem hans biðu. For-
eldra- og systkinaumhyggja fékk
litlu áorkað, nema að lina kvalir á
sál og líkama hins særða. Lækna-
vísindin fengu litlu breytt þótt
víða væri leitað, og allt gert til að
leita hjálpar. Óumflýjanleg örlög
voru að dvelja langdvölum á
sjúkrastofnunum sérstaklega hin
síðari ár. Eiríkur var heilsteyptur,
glaðlyndur og góðhjartaður að eðl-
isfari, þakklátur fyrir allt sem
fyrir hann var gert, barngóður
með afbrigðum. Það voru hans
mestu gleðistundir þegar frænd-
systkini hans voru nálægt, var
hann þá fullur af gáska og gæðum.
Það verða þeim mikil vonbrigði að
geta ekki lengur heimsótt „Eija
frænda", en það var orðinn fastur
og eftirsóttur liður í lífi þeirra.
Eiríkur var þrátt fyrir allt bjart-
sýnn, hann hafði ráðgert ferð á
heimaslóðir í næsta mánuði, hann
átti ekki von á að sláttumaðurinn
mikli væri svo skammt undan.
Hann hafði í gegnum lífið háð
margar orustur við hann og unnið
þær, en stríðinu tapaði hann sól-
ríkan fagran vormorgun, 18. maí
sl. eftir harða og vonlitla baráttu
sem háð var án þess að kvarta.
Ég veit að Eiríkur hefði viljað
þakka öllum þeim læknum og
hjúkrunarfólki sem annast hefur
hann í gegnum árin á Heilsuhæl-
inu í Hveragerði, á Reykjalundi,
öllum sjúkrahúsunum í Reykjavík,
Hrafnistu í Reykjavík og Hrafn-
istu í Hafnarfirði, alls staðar var
hann umvafinn hlýju sem þakka
ber. Við sem ennþá stöndum
hérna megin grafar kveðjum góð-
an dreng og þökkum honum sam-
fylgdina og við ættum að taka
hann til fyrirmyndar með það
æðruleysi sem ávallt fylgdi hon-
um, þrátt fyrir það andstreymi
sem hann varð fyrir í lífinu.
Ég veit að á hinni gullnu strönd
taka á móti honum aldraðir for-
eldrar hans og áður burtfluttir
vinir. Við óskum þeim öllum vel-
farnaðar og biðjum guð að leiða
þau öll um okkur ókunna vegu.
Skúli Jónasson
Okkur, sem kynntumst Eiríki
frænda ekki fyrr en hann var
kominn fram yfir miðjan aldur,
duldist aldrei hvaða iífsstarf hann
hafði valið sér. Þó sáum við hann
aldrei í starfi. Eiríkur var einn af
þeim ótal Vestfirðingum sem ein-
blíndu til hafsins. Hans draumar
voru allir tengdir sjómennsku;
hans fólk lifði við sjóinn, bauð
hafinu birginn, dró björg í bú sitt
og þjóðarinnar allrar.
Ævistarf Eiríks á sjónum byrj-
aði líka snemma. En skyndilegur
endir var bundinn á drauminn,
rétt þegar hann var að rætast.
Eiríkur frændi var eins og dæmd-
ur úr leik, aðeins 26 ára gamall.
Sögurnar sem hann sagði okkur
frændum sínum og frænkum, ár-
um og áratugum síðar, af veiðum
út af Straumnesi og af vestfirsk-
um aflaklóm, minntu okkur stöð-
ugt á þá stefnu sem hann hafði
ungur valið sér; á þessum sjó-
mannaslóðum dvaldist hugur hans
meira og minna æ síðan.
Eiríkur frændi bjó reyndar alla
tíð að sjómannseðlinu vestfirska.
Hverju nýju áfalli sem yfir hann
dundi — og mátti á einn eða ann-
an hátt rekja til hins afdrifaríka
slyss við Hnífsdal forðum — var
mætt með æðruleysi og ákveðni.
Jafnvel nýtt mjaðmarbrot gat
fyrir þremur árum aðeins lagt
hann í rúmið í örfáar vikur; fyrr
en varði var hann aftur kominn í
félagsskap stéttarbræðra sinna og
systra á Hrafnistu í Hafnarfirði
við hækju og staf. Hinn óbilandi
kjarkur og kraftur munu lengi
verða okkur áminning.
Kannski felst í því eins konar
sigur Eiríks yfir örlögum sinum
að sjúkdómurinn sem endanlega
lagði hann að velli skyldi koma úr
nýrri átt, en ekki eiga neitt skylt
við hremmingarnar sem hann
glímdi við mestalla ævina.
Við þökkum Eiríki frænda sam-
fylgdina.
Systrabörn
ATHYGLI skal vakin á því, aó
afmælis- og minningargreinar
veröa aö berast blaðinu meö góö-
um fyrirvara. Þannig verður
grein, sem birtast á í miðviku-
dagsblaði, aö berast í síðasta lagi
fyrir hádegi á mánudag og hlió-
stætt meö greinar aðra daga. f
minningargreinum skal hinn
látni ekki ávarpaóur. Þess skal
einnig getið, af marggefnu til-
efni, að frumort Ijóð um hinn
látna eru ekki birt á minningar-
orðasíðum Morgunblaösins.
Handrit þurfa að vera vélrituð og
með góðu línubili.