Morgunblaðið - 11.08.1985, Blaðsíða 22

22 B
MORGUNBLADIÐ, SUNNUDAGUR 11. ÁGÚST 1985
Áferd
fyrír 50 árum
Á Húsavík var skoðuð nýja bryggjan. Hér eru þau Rannveig, Axel og
Eilen á bryggjunni.
um morguninn var aftur komið til
hestanna eftir 8 tíma göngu. Var
Egill þá orðinn hræddur um þau og
hafði gengið upp á hæð til að litast
um. Hestarnir höfðu ekkert fengið
síðan kvöldið áður í Hvannalindum
nema haframjölið góða.
Farangur blotnaði í ánni
Nú drifu menn sig eftir að hafa
fengið sér að borða af stað, því aft-
ur þurfti að komast yfir Jökulsá.
Var mannskapurinn orðinn æði
syfjaður og dottuðu menn gjarnan
á baki hestanna yfir slétta sandana.
Ekki gáfu þau sér tíma til að kanna
vel vaðið, en riðu yfir ána skammt
sunnan við nyrsta odda Dyngjujök-
uls, þar sem áin rann i einum
streng og náði nokkuð straumhörð
á miðjar síður. Yfir sandana fyrir
norðan Dyngjujökul miðaði vel á
langferðabrokki allt til Vaðöldu.
Stebbi „guide" hafði sagt þeim af
haga sem ætti að vera meðfram
Svartá, er rennur sunnan undir
Vaðöldu og út í Jökulsá á Fjöllum
og var treyst á að komast í hann,
enda hestarnir orðnir æði hungraö-
ir. Um fjögurleytið um nóttina þeg-
ar komið var að Svartá mátti
greina eitthvað grænt handan ár-
innar, svo að Axel reyndi strax að
finna vað á ánni, en hesturinn var
tregur.
í dagbók Axels Kaabers segir svo
frá þessu ævintýri: „Komst ég út í
miðja á, sem þá var orðin djúp og
upp á miðjar siður, svo ég sneri til
baka. Sökk þá hesturinn djúpt i og
var ég hálfhræddur um að fara í
kaf, en slapp. Baggahestarnir munu
hafa séð grasiö hinum megin,
skvömpuðu út í og fóru yfir á hálf-
gerðu sundi án þess mér tækist að
reka þá tilbaka. Blotnaði mikið af
dótinu okkar, sérstaklega það sem
Rauðka var með, enda var hún sú
einasta sem varð að synda. Reynd-
um við Egill aftur að komast yfir
ána neðar og riðum út í hana eftir
hraunhrygg örmjóum. Hesturinn
minn var hálfóþekkur og vildi kom-
ast upp að hestinum hans Egils, en
við það fór hann út af hryggnum
neðan við hann og á bólakaf. Þetta
er í fyrsta sinn sem ég hefi sundrið-
ið hest í fullri alvöru og er mér
óhætt að segja að ég saup kveljur
þegar ískalt vatnið náði mér upp í
mitti. Fannst mér hesturinn hálf-
valtur á sundinu, svo að ég afréð að
komast af baki sem allra fyrst og
renndi mér því aftur af klárnum, en
fáein sundtök komu mér upp að
sandbakka sem náði spölkorn út i
ána. Oð ég svo í land, en hesturinn
synti niður með ánni og komst upp
nokkru neðar okkar megin. Þetta
gerðist með svo skjótri svipan að
enginn hafði tima til neins. Samt
mun ég hafa haft rænu á að koma
myndavélinni undan, því Ellen og
Rannveig segja að ég hafi synt með
vinstri hendi upp úr og haldið
þannig á vélinni. Víst er að fyrsta
hugsunin þegar ég lét mig síga af
hestinum var myndavélin og var
hún það fyrsta sem ég þurrkaði
vandlega þegar ég kom upp úr. Stóð
Askja.
ég nú nokkra stund, rennvotur,
aumur og kaldur, bölvandi og ragn-
andi. Egill var kominn yfir með Fil-
ipus í eftirdragi og elti nú hestana
niður eftir á snarpasta skeiði. En
þar sem „grasið" reyndist ekkert
annað en mosi með stöku hvönn var
haldið niður með ánni. Ellen og
Rannveig neituðu með öllu að fara
yfir. Til allrar hamingju hafði ekki
allt blotnað í hnakktöskunni hjá
mér, svo ég komst í þurr nærföt,
peysu og skíðablússu, en litlu olíu-
buxurnar hennar Rannveigar utan-
yfir og tvenna háleista, þar sem
bæði göngustígvélin mín og gúmmí-
stígvélin voru rennblaut. Á meðan
ég skipti var Egill að teyma hest-
ana yfir og er ég mest hissa á því að
hann skyldi ekki fara útaf eitt ein-
asta skipti. Lenti hann í bleytu einu
sinni og var hesturinn hans hætt
kominn, en allt gekk samt vel.“
Þar sem engan haga var að finna
þarna var ekki um annað að gera en
að ríða áfram 6—8 tíma leið, eftir
að hafa lagað heita súpu þarna á
sandinum, enda hrollkalt. Allt í
kring lágu blautir svefnpokar og
annað dót og brauðið var breitt til
þerris hvert á sínu viskustykki.
Lýsir Ellen því í sínu fréttabréfi
hversu grátbroslegt hafi verið að
horfa þarna á rennblautar allar
þeirra veraldlegu eigur sem áttu að
duga alla ferðina. Mestar áhyggjur
höfðu þau af stígvélum á Axel, því
hægra ístaðinu hafði hann týnt i
Á Grímsstöðum í Mývatssveit var ferðalöngunum vel tekið og gott að koma í
byggð eftir slarkið á fjöllum.