Morgunblaðið - 29.01.1987, Síða 48

48
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 29. JANÚAR 1987
fólk í
fréttum
Gljávíðirinn
í Aðalstræti
Morgunblaðið/Ól.K.M.
Gljávíðirinn meðan hann var og hét, en umhverfis hann og silfurreyn-
inn var reist grindverk, til þess að veija þau ágangi.
I
N, ú fyrir skömmu bar svo við
að einn af elstu borgurum
Reykjavíkur, gljávíðirinn í Fógeta-
garði, lagði upp laupana og þurfti
að höggva hann. Eftirsjá er að
þessu tré, en reyndar má nú segja
það um flest tré í þessu berangurs-
landi. Til þess að fræðast örlítið um
tréð siógum við á þráðinn til Haf-
liða Jónssonar og spurðum um
uppruna trésins.
Það var Georg Schierbeck, land-
læknir, sem stóð fyrir gróðursetn-
ingu trésins, en hann var fyrsti
formaður Garðyrkjufélags Islands.
Hann lét einnig gróðursetja hitt
tréð sem í garðinum stendur, en
það er silfurreynir. Fyrir skömmu
komst Hafliði reyndar að því hver
það var sem gróðursetti tréð, sem
talið er hafa komið frá Danmörku,
en það var Júlíus Ólafsson, faðir
Játvarðs Jökuls, rithöfundar. Tréð
var gróðursett árið 1884, svo það
var orðið ríflega aldar gamalt þegar
loks þurfti að fella það. Sagði Haf-
liði að þessi tré væru frekar
gróðursett sem skjólgerði en stök
tré, en hér giltu að sjálfsögðu ekki
sömu reglur og í Danmörku. Tré
eru heldur ekki eilíf fremur en aðrir
hlutir og gljávíðirinn hefur orðið
fyrir talsverðu hnjaski í gegn um
tíðina.
Ekki er þó svo að skilja að tréð
sé farið veg allrar veraldar. Það
lifir. Um árabil hafa nefnilega verið
gróðursettir græðlingar af því um
allar jarðir og hefur þessi stofn
þótt með afbrigðum góður til
„undaneldis“. Með þetta í huga
hefur m.a. verið tekinn frá græð-
lingur, sem ætlað er að gróðursetja
á gamla staðnum þegar fram líða
stundir. Geta því Reykvíkingar litið
fram til þess tíma er „alvöru tré“
stendur á ný við Aðalstræti.
Undanfarna daga höfum við
birt mikið af tískumyndum,
enda er verið að kynna sumartísk-
una baki brotnu í tískuhúsum um
gervalla hnattkúluna. Enn skal
haldið uppteknum hætti og hér
eru einmitt fjórar myndir frá há-
borg tískunnar: París.
Það er Christian Lacroix, sem
hefur þótt hefur bera af öðrum
tískuhönnuðum sem askur af
þyrni, svo notuð sé kunnugleg
iíkirg. Föt hans þóttu bera höf-
undinum vitni um glaðværð, bæði
hvað varðar efni, liti og línur.
Mikið bar á fellingum, björtum
litum og doppum, víðum pilsum
og grönnu mitti. Sem sé, flest það
sem undirstrikar æsku og kven-
leika. Lacroix sagði að hann vildi
kenna þessa línu við Barbados,
þaðan væri hugmyndin fengin.
Jean-Louis Scherrer gekk öllu
lengra en Lacroix, því að kjólar
hans sóttu svipmót sitt til Spánar
og vantar þá ekki fellingar og
barmsýningar. Að vísu þóttu sum-
um kjólar hans fullefnismiklir, en
aðrir telja að íburður muni fara
vaxandi á næstunni í samræmi
við afturhvarf til kvenleika.
í aðalatriðum hafa einkenni
nýjustu tískunnar falist í því að
dýrari efni svo sem silki verða
sífellt vinsælli. Hvers kyns auka-
skraut eins og slaufur, skartgripi,
fellingar og annað slíkt er í háveg-
um haft, mitti skulu vera grönn
Senoritu-kjóll
Jean-Louis
Scherrer, sem
er dæmigerður
fyrir línu hans
í ár. Þessi
kvöldkjóll er
svartur og
hvítur.
Svo við höldum okkur ekki einvörðungu við kvöldkjólana er hér
stilfærð matrósaföt, sem japanski hönnuðurinn Hanae Mori stendur
fyrir. Sýningarstúlkan sem sveipar sig franska fánanum fremst á
myndinni er í dökkbláum jakka, en sú sem fjær er er í hárauðum
jakka. Hattarnir eru barðastórir eins og nú er móðins.
Snemma í haust afhjúpaði Gísli
Sigurbjörnsson minnisvarða um
Georg Schierbeck.
Þessir kjólar eru
frá Ninu Ricci, en
þá hannaði Gerard
Pipart. Þeir eru úr
silki og eru með
áprentuðu blóma-
munstri.
og háls og barmur áberandi. En
sjón er sögu ríkari.
Þeir voru orðnir margir árhringirnir og stofnarnir engin smásmíð,
eins og sjá má á samanburðinum.
Meiri hátíska