Morgunblaðið - 08.07.1992, Blaðsíða 29

Morgunblaðið - 08.07.1992, Blaðsíða 29
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 8. JULI 1992 29 + Frændi var fljótur að tileinka sér tækni golfsins og varð strax góður golfleikari. Vegna áhuga hans og reynslu af málefnum íþróttahreyfingarinnar var hann kjörinn til margháttaðra trúnðarstarfa. Það fór ekki mikið fyrir honum, en á hann var hlustað, rök hans og hugmyndir. Ekki þarf að undra þótt hann veldist til slíkra starfa því það var einfaldlega gott að vera í návist hans og þiggja góð ráð. Ferðinar okkar austur á land til laxveiða í Selá eru ógleymanlegar og betri veiðifélaga var ekki hægt að hugsa sér. Tillitsemin í garð ann- arra, að þeir nytu sín sem best og enginn yrði útundan var hans mottó. Sá þáttur í lífí frænda míns, sem snart mig hvað mest var listhneigð hans og brennandi áhugi á listum. Af leikmanni að vera var þekking hans með ólíkindum og var sama hvort um var að ræða arkitektúr, myndlist eða músík. Hann dvaldi langtímum erlendis og oft í fjarlæg- um lðndum, þar sem hann kynnti sér menningu og sögu þjóðanna. Það var gaman að hlýða á frænda segja frá og skoða fjölda mynda sem hann tók jafnan í slíkum ferðum. Hann var flinkur ljósmyndari og hafði næmt auga fyrir mótívum. Ég hygg að rómönsk list hafí verið honum kærust, en hann bjó um skeið á ítalíu þar sem hann rak viðskipti. Hann átti sæg af góðum bókum um þetta efni og naut þess að fletta upp í þeim þegar hann var í vafa um það sem rætt var um. Hann minnti mig skemmtilega á lærifeður mína þegar ég nam þessi fræði á sínum tíma. Frændi minn var lífskúnstner og heimsborgari í besta skilningi þess- ara orða. Nú þegar komið er að leiðarlokum er minningin um þennan góða frænda huggun harmi gegn. Hann er horfínn yfír móðuna miklu á vit feðranna og eftir stöndum við særð. Elsku Gyða mín við May og börn- in okkar biðjum algóðan guð að gefa ykkur styrk í mikilli sorg. Helgi Hjálinai'ssoii. Þorvarður mágur minn lést í Landspítalanum að kvöldi 1. júlí eft- ir langt stríð við illvígan sjúkdóm. Hann varð tæpra 72 ára, var fædd- ur á Hánefsstöðum við Seyðisfjörð 17. nóvember 1920. Foreldrar hans voru Guðrún Þorvarðardóttir og Árni Vilhjálmsson. Guðrún var borin og barnfædd í Keflavík syðri, en móðir hennar, Margrét Arinbjarnardóttir, var frá Tjarnarkoti í Innri-Njarðvík og faðir hennar, Þorvarður Þorvarð- arson, var ættaður af Mýrum úr Borgarfirði syðra og úr Reykjavík. Árni, faðir Þorvarðar, var sonur Bjargar Sigurðardóttur Stefánsson- ar bónda á Hánefsstöðum. Ættir hans voru úr Eyjafirði og Norður- Þingeyjarsýslu. Vilhjálmur Árnason, faðir Arna, var útvegsbóndi á Há- nefsstöðum í áratugi. Hann var frá Hofi í Mjóafirði, en Árni Vilhjálms- son, faðir hans, og Sigríður, móðir Bjargar, voru systkini og áttu ættir að rekja til Austfjarða og í Austur- Skaftafellssýslu. Arni og Guðrún bjuggu fyrstu búskaparár sín á Skálanesi í Seyðis- firði og því næst uppi á lofti í gamla Hánefsstaðahúsinu. Árið 1930 byggðu þau hús á brekkuhjalla niður undan Hánefsstöðum, nær sjónum, og nefndu það Háeyri. Á þessum árum bjó allmargt fólk þarna á Eyr- unum, sem svo voru kallaðar, og stunduðu sjávarútveg og landbúnað. Arni gerði út bát til ársins 1944, en þá fluttu þau hjónin inn í kaup- stað og keyptu myndarlegt hús á Bjólfsgötu 6. Árni var um langt skeið skipamælingamaður, hann leiðrétti áttavita í skipum og bátum. Þá var hann erindreki Fiskifélags íslands á Austfjörðum svo og mikilvirkur í Slysavarnafélagi íslands. Þar á Bjólfsgötu 6 áttu þau notalegt og rausnariegt heimili til 1957, þá lést Guðrún, en Árni flutti til Reykjavík- ur og vann lengst af skrifstofustörf við fyrirtæki Þorvarðar eða allt þar til hann andaðist í janúar 1973, nærri áttræður að aldri. Þorvarður var annar í röð fjög- urra systkina. Hin eru: Vilhjálmur, hæstaréttarlögmaður, Tómas, seðla- bankastjóri, og Margrét, leiðbein- andi við Sunnuhlíðarheimilið í Kópa- vogi. Þorvarður fór að vinna við útgerð föður síns þegar hann hafði aldur til, eins og þá tíðkaðist. Hann var nemandi í Eiðaskóla 1936—38 og í Samvinnuskólanum 1941-43 og sóttist vel námið. Þeir bræður og félagar þeirra á Eyrunum fóru ungir að stunda fþróttir þegar tími gafst frá störfum, frjálsar íþróttir, boltaleiki og síðar leikfimi. Þorvarður var ágætur kast- ari og afburða leikfimimaður. Fór þar saman sú mýkt og fegurð hreyf- inga, sem er aðall þeirrar íþróttar, enda var Þorvarður glæsimenn á velli og bar sig vel. Hann var nokk- ur ár í úrvalsflokki fimleikadeildar Ármanns. Ég kynntist þessu austfirska tengdafólki fyrst snemma í júní 1945, var þá trúlofuð elsta bróðurn- um. Við komum með lítilli flugvél til Egilsstaða og gengum svo yfir Fjarðarheiði í krapasnjó. Árni og Þorvarður komu á móti okkur á bíl, en komust ekki lengra en í Neðri- Stafinn vegna ófærðar. Þeir voru því gangandi þegar við mættum þeim í Mjósundunum, en þeir tóku þessum nýja fjölskyldumeðlimi opn- um örmum, Þorvarður með þessari hlýju sem einkenndi hann alla tíð. Öll samskipti min við þetta fólk hafa farið eftir þessum fyrstu kynnum. Sumarið 1945 var einstaklega sólríkt og yndislegt á Austurlandi. Þá voru öll Háeyrarsystkinin í föð- urhúsum í síðasta skipti. Vilhjálmur var að lesa undir embættispróf í lög- um, Þorvarður vann í kaupfélaginu, Tómas í sfldarbræðslunni og Mar- grét í pósthúsinu. Má geta nærri að oft var glatt á hjalla þar sem svo margt ungt fólk var undir sama þaki. Þetta sumar var Þorvarður „leyni- lega trúlofaður", eins og það hét þá, Gyðu, dóttur Karls Finnbogasonar, skólastjóra, og konu hans, Vilhelm- ínu Ingimundardóttur frá Sörlastöð- um í Seyðisfirði. Ég minnist skemmtilegra samvista við þau Þor- varð þetta dýrðarsumar, m.a. tjald- ferðar í Hallormsstaðaskóg. Ég hafði ekki fyrr komið til Austurlands, svo að hver dagur var eins og ævintýri og tengdafjölskyldan fús til að kynna mér dásemdir þessa landshluta. Undir haust hélt Þorvarður til Svíþjóðar til framhaldsnáms við skóla samvinnumanna, Vár gárd. Námið þar kom honum að góðu haldi, auk þess sem hann lærði að mæla vel á sænska tungu og tók tryggð við Svía og menningu þeirra. 7. desember 1946 gengu Gyða og Þorvarður í hjónaband. Upp úr 1950 reistu þau sér lítið hús að Kársnes- braut 9 í Kópavogi, við hliðina á foreldrum Gyðu, sem þá voru flutt suður. Þetta hús stækkuðu þau síðar og bjuggu þar allan sinn búskap upp frá því. Börn þeirra eru fímm: Guð- rún, fædd 1947, hárgreiðslu- og förðunarmeistari hjá Borgarleikhús- inu. Hún á tvo syni og einn sonar- son; Helga, fædd 1949, kennari, gift Magnúsi Þrándi Þórðarsyni, rekstr- arhagfræðingi. Þau eru búsett í Los Angeles í Kaliforníu og eiga eina dóttur og tvo syni; Margrét, fædd 1953, myndlistarkona, gift Einari Árnasyni, fulltrúa í menntamála- ráðuneytinu, þau eiga tvær dætur; Vilhelmína Þóra, fasdd 1955, kenn- ari, gift Stefáni Franklín, endurskoð- anda, þau eiga þrjár dætur; Þorvarð- ur Karl, fæddur 1962, starfsmaður á Reykjalundi. Þorvarður réðst til starfa hjá Sam- bandi íslenskra samvinnufélaga árið 1946 og var framkvæmdastjóri fata- sölu Gefjunar í nokkur ár. Arið 1954 stofnaði hann ásamt fleirum mjólk- urísgerðina Dairy Queen og varð forstjóri hennar. Nokkrum árum síð- ar settu hann og fleiri á fót fataverk- smiðjuna Sportver og síðar verslan- irnar Herrahúsið og Adam. Starf- semi Sportvers, sem var með miklum myndarbrag, lagðist af eftir nokkur ár vegna breyttra aðstæðna í þjóð- félaginu. Starfsvettvangur Þorvarð- ar var því alla tíð í viðskiptaheimin- um og þar var hann vel kynntur eins og annars staðar. Hann var í nokkur ár í stjórn Iðnlánasjóðs. Hann var lengi í stjórn fþróttasam- bands íslands og í safnaðarstjórn Kópavogskirkju, einmitt á þeim árum þegar kirkjan var í byggingu. Hann var Rótarý-félagi, frímúrari og góður liðsmaður í Golfklúbbi Reykjavíkur, hafði m.a. umsjón með gerð vallarins í Grafarholti á 7. ára- tugnum. Hann stundaði lengi laxveiðar og golfleik, vann oft til verðlauna í golfkeppnum. Um 1970 keyptu þau hjónin ásamt nokkrum félögum, jörð austur í Flóa, og áttu þar, og síðar í Ölfusinu, hesta í nokkur ár og fóru þó nokkrar lengri og skemmri ferðir á hestbaki sér til yndisauka. En fagrar listir áttu þó mest huga og hjarta Þorvarðar alla tíð. Hann unni tónlist, einkum óperutónlist, og átti mikið og gott plötusafn ásamt safni bóka um listir. Ferðir á mál- verkasýningar, listasöfn, leikhús og tónleika utan lands og innan voru yndi hans. Hann hafði einstaklega gott og næmt auga fyrir húsagerð- arlist og hefði án efa náð langt á því sviði. Konu sinni, börnum og barna- bðrnum var hann ástríkur og um- hyggjusamur eiginmaður, faðir og afí, og systkinum sínum besti bróð- ir. Heimili þeirra Gyðu er einstaklega fallegt og smekklega búið, enda voru þau samhentir fagurkerar. Þetta heimili hefur í áranna rás verið vett- vangur fjölskylduhátíða. Lengi komu systkini þeirra hjón ásamt sínu fólki til fagnaðar á annan í jólum á Kárs- nesbrautina. Minnumst við öll þeirra vinafunda með sérstakri ánægju og þakklæti. Eitt er það orð í íslensku sem lít- ið er notað nú orðið, það er orðið tengdabróðir. Það lýsir þó vel þeim tengslum sem myndast við góðar mágsemdir og þannig hugsa ég til Þorvarðar nú, þegar ég kveð hann að leiðarlokum og þakka nærri hálfr- ar aldar samfylgd. Guð geymi hann alla tíma og styrki fjölskyldu hans, sem mest hefur misst. Sigríður Ingimarsdóttir. Toddi frændi var engum líkur. Fagurkeri, víðförull ferðalangur, íþróttamaður góður og glæsimenni, hrifnæmur listunnandi, jákvæður og opinn fyrir lífinu og alltaf upptekinn af einhverju stórkostlegu. Broshýr og spaugsamur, hlýr og gefandi. Hann var sannur lífskúnstner, í sönnustu merkingu þess orðs. Frá því ég fyrst man eftir mér, var það alltaf ævintýri að heim- sækja Todda og Gyðu. Móttökurnar ævinlega hjartanlegar og tími til að sinna ungum gesti. Það var stórt og lifandi heimilið á Kárnesbraut 9, þar voru spilaðar ítalskar óperu- aríur svo að undir tók í álfabyggð- inni á holtinu, teknar kvikmyndir, borðað spaghetti, málin reifuð og rasdd, mikið hlegið, þar kenndu frænkur mínar mér að hlusta á Bítl- ana forðum og seinna meir gaum- gæfðum við Toddi Kalli tónlistar- stefnur og strauma. Kannski var það sá einstaki hæfileiki Todda frænda míns að gera hlutina spennandi, sem dró mig að honum. Hann gleymdi aldrei barninu í sér, kunni að hrífast og að smita frá sér þeirri hrifningu, sem alltof margir týna í ólgusjó lífs- ins. Hann vildi að aðrir fengju hlut- deild í upplifun hins fagra og verð- uga og lagði sig eftir að miðla því. Hans menn voru ekki hvað síst Grikkir og Rómverjar hinir fornu, en hann var líka sannur nútímamað- ur og athafnamaður, sem hafði frá svo mörgu og merkilegu að segja; heimsóknum í leikhús og hljómleika- hallir, á Ólympíuleika í Róm og Los Angeles, kynnum sínum af skemmti- legu og áhugaverðu fólki og málefn- um. I heimi, sem virðist snúast æ hrað- ar, eru þeir menn dýrmætir, sem gefa sér tíma til að gaumgæfa augnablikið í eilífðinni og eilífð augnabliksins, kunna að njóta jafnt hins smáa og hins stóra og kenna sér yngra fólki brot af þeirri list. Toddi frændi var slíkur maður og þess vegna er minningin um hann björt og fögur. Missir Gyðu er mik- ill, því hjónaband þeirra Todda var langt og náið. Megi minningin um góðan eiginmann og heimilisföður verða Gyðu og fjölskyldunni hennar stóru og samheldnu styrkur í sorg- inni. Ég þáði margt gott og lærði af frænda mínum og fyrir það allt þakka ég innilega með fátæklegum orðum. Valgeir Guðjónsson. Fleiri greinar um Þorvarð Árnason bíða birtingar og munu birtast næstu daga. Minning: Björn Gestsson fv. forstöðumaður Fæddur 1. júlí 1919 Dáinn 30. júní 1992 í dag er til moldar borinn Björn Gestsson, frumkvöðull á sviði með- ferðar og þjálfunar þroskaheftra. Björn lauk kennaraprófí fyrir réttum fimmtíu árum og sveins- prófi í húsasmíðum 1949. Þá afl- aði hann sér aukinnar menntunar, í vinnufræðum, í kennslu og upp- eldi afbrigðilegra barna og í rekstri uppeldisstofnana. Björn varð forstöðumaður Kópa- vogshælisins 1956 og starfaði þar rúma þrjá áratugi. Hann hóf kennslu í umönnun vangefínna 1959 og var skólastjóri Þroska- þjálfaskóla íslands frá 1971 til 1977. Það var stundum stormasamt innan þess málaflokks, sem Björn starfaði við. Hann þurfti að sigla skerjagarðinn milli knappra fjár- laga og kröfunnar um hraða upp- byggingu. En Björn vann öll störf sín af mikilli elju. Það var sama á hverju gekk, alltaf hélt hann ró sinni og alltaf sá hann björtu hlið- arnar á hverju máli. Vafalítið hefir hárfín kímnigáfan hjálpað honum að leysa flóknustu deilumál, svo flestum líkaði. Það var meðal ann- ars vegna þessara eiginleika, að honum tókst að gera Kópavogs- hælið að nútimalegri endurhæf- ingarstofnun. Þar naut hann og samstarfsins við eiginkonu sína, Ragnhildi Ingibergsdóttur yfir- lækni. Starfsfólk og stjórnarnefnd Rík- isspítala senda frú Ragnhildi og fjölskyldu hennar innilegar samúð- arkveðjur. Davíð Á. Gunnarsson. Við kveðjustund Björns Gests- sonar, langar mig sem einn af starfsmönnum hans að senda kveðjur og tjá þakkæti mitt til hans fyrir samskipti okkar á liðn- um árum. Björn var framkvæmdastjóri á Kópavogshæli um árabil. Störf hóf hann þar árið 1956. Á stórri stofn- un hlýtur að koma oft til kasta stjórnandans. Sérstaklega á það við um stofnun, sem fæst við jafn viðkvæm mál og gert er á Kópa- vogshælinu. í samstarfí við Björn og Ragnhildi konu hans á ég minn- ingar, sem eru mér góðar. Fyrir þeim og störfum þeirra ber ég mikla virðingu og tel að þau hafi verið einstaklega vel af hendi leyst. Á starfsferli Björns fór fram mikil uppbygging á stofnunni. Bæði á það við um ytri uppbygg- ingu og eins um þá þætti, sem fást við umönnun. Þar þurfti ég að leita til Björns og Ragnhildar og er þeim báðum þakklátur. Nú þegar Björn er látinn finn ég til saknaðar í huga. Mestur söknuður hlýtur þó að vera hjá eiginkonu hans og fjölskyldu. Þeim sendi ég einlægar samúðarkveðjur. Megi Guð blessa minningu látins sómamanns. Valgeir Matthiasson. uppeldi afbrigðilegra bárna 1953-54 við sama skóla, og tók einnig próf í rekstri uppeldisstofn- ana í Osló 1954-55. Hann varð forstöðumaður Kópa- vogshælis 1956. Hann var jafn- framt fyrsti skólastjóri og aðal- kennari Þroskaþjálfaskólans frá stofnun hans 1971 til 1977. Björn lét af störfum hjá Kópavogshæli 1987 vegna aldurs og hafði þá starfað þar óslitið í 31 ár. Nokkrar tímarita- og blaðagreinar liggia eftir hann um málefni þroska- heftra. Björn kvæntist 1951 Ragnhildi Ingibergsdóttur, lækni, og varð hún yfírlæknir Kópavogshælis 1956. Þau eignuðust tvö börn, Gest iðnskólakennara og Sigríði lyfjafræðing. Þau Bjó'rn og Ragnhildur unnu mikið og gott starf við að byggja upp Kópavogshæli og má með sanni segja, að þau hafi helgað því lif sitt og krafta. Björn gerðist félagi í Rótarý- klúbbi Kópavogs og var forseti hans 1980-81. Eg kynntist honum bæði þar og einnig vorum við ná- grannar í mörg ár. Hann var sér- stakur ágætismaður. Hann var fastur fyrir í sínu starfi og stjórn- aði af röggsemi. Björn var hlýr og góður skjólstæðingum sínum á Kópavogshæli sem og öðrum, sem minna máttu sín. Honum var eigin- leg prúðmennska og skyldurækni. Á Rótarýfundum var hann gam- ansamur og setti stundum saman kímilegar vísur. Hann hafði dálæti á íslenskum fornsögum og ætla ég að hann hafi kunnað Sturlungu næstum utanað. Björn hafði gam- an af að smíða úr tré og var hag- leiksmaður á því sviði. Með Birni Gestssyni er genginn mætur maður og traustur íé^gn okkar í Rótarýklúbbi Kópavogs. Ég votta eiginkonu hans og börn- um dýpstu samúð fyrir hönd okkar allra félaga hans. Blessuð sé minn- ing hans. Úlfar Helgason. Kveðja frá Rótarýklúbbi Kópavogs Hinn 30. júní sl. lést Björn Gestsson, fyrrverandi forstöðu- maður Kópavogshælis. Björn fæddist hinn 1. júlí 1919 á Sveinsstöðum í Þingi í Austur- Húnavatnssýslu. Foreldrar hans voru Gestur O. Gestsson kennari og kona hans, Oddný Sölvadóttir. Björn tók kennarapróf 1942 og sveinspróf í húsasmíðum 1949. Hann nam uppeldis- og sálarfræði við háskólann í Zurich í Sviss 1950-51, tók próf í kennslu og Sérfræðingar í blómaskreytingum vió öll tækifæri " blómaverkstæði INNA Skólavörðustíg 12 á horni Bérgstaðastrætís sími 19090

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.