Morgunblaðið - 15.11.1997, Side 44

44 LAUGARDAGUR 15. NÓVEMBER 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
OLAFUR
SIG URÐSSON
+ Ólafur Sigurðs-
son fæddist í
Hafnarfirði 22.
febrúar 1930.
Hann lést á St. Jós-
epsspítala í Hafn-
arfirði 21. október
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
hjónin Guðrún
Jónsdóttir, hús-
móðir og verka-
kona og Sigurður
Tómas Sigurðsson,
verkamaður.
Systkini Ólafs
eru tvö: Sigríður
Sigurðardóttir, f. 7. desember
1927, til heimilis að Gunnars-
sundi 7, Hafnarfirði og Sigurð-
ur Tryggvi Sigurðsson, f. 5.
júlí 1931, til heimilis að
Fögrukinn 10, Hafnarfirði.
Olafur Sigurðsson var ógift-
ur og barnlaus.
Útför Ólafs fór fram frá
Fríkirkjunni í Hafnarfirði 29.
október.
„Hvar sem mætast þroski og þor
má þekkja Riddaranna spor...“
Þau eru orðin nokkuð mörg
árin síðan þessi orð hljómuðu í
fyrsta sinn. Og nú er höfundur-
inn, Ólafur Sigurðsson, horfinn
af sjónarsviðinu, „farinn heim“.
Meðal margra eldri skáta, víðs
vegar um landið, var Óli Silla og
Hraunbúarnir í Hafnarfirði eitt
og hið sama. Hann var eftirsóttur
á hvert mót og það þurfti ekki
að kvíða stemmningunni á varð-
eldinum ef Óli Silla var nálægur.
Það var samheldinn hópur í
Hraunbúum sem starfaði með
honum um árabil og við munum
eldmóðinn, hugmyndaauðgina og
ekki síst hversu auð-
veldlega hann gat
komið öllum í kring-
um sig í gott skap.
Um leið og Óli birtist
á sviði voru áhorfend-
ur eins og strengja-
brúður í höndum
hans, sem hann gat
stjórnað að vild. Og
jafn fyndinn og hann
gat verið, þá átti hann
einnig létt með að
leiða alvarlegri stund-
ir með unglingunum
og skapa þann hátíð-
leika sem oft verður
ógleymanlegur þeim sem tekur
þátt í velheppnuðum varðeldi. Eg
átti þess kost að starfa með hon-
um í mörg ár ásamt góðum skáta-
vinum og ófá kvöldin var setið í
litla herberginu hans og starfið
skipulagt; útilegurnar, sveitar-
fundirnir og foringjanámskeiðin.
Og um hugann fara einnig minn-
ingar um Guðrúnu, móður hans,
sem verður mér ávallt mjög minn-
isstæð fyrir sitt jafnaðargeð og
reisn, þrátt fyrir ýmislegt mót-
læti. Ekki kæmi mér á óvart þó
ýmsir þeir unglingar, sem reyndar
eru um fertugt í dag, muni enn
t.d. útileikina og þá spennu og
dulúð sem Óla tókst að sveipa
ýmsa næturleikina. Sérstaklega
er mér minnisstæður eltingaleikur
við smyglara, sem tók yfir nokkr-
ar vikur eða mánuði og var tekinn
svo bókstaflega að okkur fannst
nóg um og þurftum að finna enda-
lok hið snarasta. Óli samdi jöfnum
höndum og þýddi texta og leik-
þætti, sem enn í dag, 40 árum
síðar, kitla hláturtaugarnar og
njóta vinsælda skáta. Textarnir
hans eru enn kyijaðir og hann var
óspar á að gera grín að sjálfum
sér í sumum þeirra. Þeir eru marg-
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvu-
sett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust
er móttaka svokallaðra ASCll-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins
í bréfasíma 5691115, eða á netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni f bréfinu, ekki sem viðhengi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasfð-
um. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað
við meðallfnubil og hæfilega Ifnulengd — eða 2.200 slög. Höfundar eru beðnir að
hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir, afi
og langafi,
SIGURÐUR GUTTORMSSON
bóndi,
Hleinargarði,
verður jarðsunginn frá Egilsstaðakirkju laugar-
daginn 15. nóvember kl. 14.00.
Guðbjörg Jóhannesdóttir,
dætur, tengdasynir,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Ástkær bróðir okkar, mágur og frændi,
PÉTUR SÍMONARSON
frá Vatnskoti,
Þingvallasveit,
dvalarheimilinu Seljahlíð,
lést þriðjudaginn 11. nóvember.
Jarðarförin fer fram frá Áskirkju miðvikudaginn
19. nóvember kl. 15.00.
Blóm og kransar afþakkaðir, en þeim, sem vilja
Flugbjörgunarsveitina, gfró 5525851.
Katrfn Sfmonardóttir, ívar Bjömsson,
Helga Símonardóttir Melsteð,
Sveinborg Símonardóttir, Sverrir Steingrímsson,
Sigurbjörg Pálsdóttir,
Gunnar (varsson, Símon fvarsson,
Jónfna Melsteð, Pétur Melsteð, Sigursteinn Melsteð,
Eriingur Aðaisteinsson, Kári Aðalsteinsson, Sfmon Aðalsteinsson.
minnast hans, er bent á
KRISTÍN
GUÐMUNDSDÓTTIR
ir sem taka hraustlega undir þeg-
ar sungið er um myndina af hon-
um Óla uppi á vegg við hliðina á
gömlum andastegg og vandinn er
að vita hvor er hvor!
Óli var ótrúlega fjölhæfur, en
því miður fór hann oft halloka í
þeirri glímu sem allt of margir
hæfileikaríkir menn eiga við Bakk-
us konung. Það gat verið erfitt
fyrir okkur sem með honum störf-
uðu að sætta okkur við hvemig
hann fór með sig og sannarlega
fer skátastarf og áfengi ekki sam-
an. En þegar kostir einstaklingsins
eru slíkir þegar allt leikur í lyndi,
að þeir lífga upp tilveruna og varpa
ljóma á umhverfið og þeir eru í
raun hrókur alls fagnaðar, þá er
margt fyrirgefið.
Ljúfari mann en Óla hef ég vart
þekkt og var hann þó langt frá
því að teljast skaplaus. Þess vegna
átti hann svo gott með að ná til
bama og unglinga. Hann hlustaði
á skátana, en gætti þess samt að
halda þeim aga sem nauðsynlegur
er í öllu æskulýðsstarfí.
í fjölda ára störfuðu þeir saman
Hermann Sigurðsson og Óli og
náðu afburða árangri í skátastarfí
og þeir em fjölmargir Hafnfirðing-
amir sem minnast skátastarfsins
undir þeirra stjóm. Enn njóta
Hraunbúar góðs af fjölda verkefna
sem þeir sömdu.
Mörg ár eru síðan Óli hætti af-
skiptum af skátastarfí. Hann varð
heldur aldrei samur eftir að hafa
lent í slysi og hann dró sig enn
frekar í hlé. Stjórn Hraunbúa mat
starf hans svo mikils, að Óli var
gerður að heiðursfélaga Hraunbúa
en auk hans bar Eiríkur heitinn
Jóhannesson þann titil. Fyrir
nokkrum árum fékkst hann til þess
að koma á afmælismót Hraunbúa
þó hann væri farinn að heilsu. Þar
voru ýmsir sem mundu hans fyrri
daga og þess var krafist að hann
færi á svið. Hann stóðst ekki þá
freistingu og þarna sat hann í úlp-
unni sinni með rauðu húfuna og
með frábæmm leik sínum heillaði
hann skátana, eldri og yngri, í síð-
asta sinn.
Hraunbúar munu ávallt minnast
Ólafs Sigurðssonar, skátans og
„mannsins með þúsund andlitin"
með virðingu og þökk fyrir þær
fjölmörgu gleðistundir sem hann
gaf okkur.
Hraunbúar senda eftirlifandi
bróður og systur og ættingjum
hans öllum samúðarkveðjur.
F.h. Skátafélagsins Hraunbúa,
Rúnar Brynjólfsson.
+ Halldór M. Sigurgeirsson
fæddist í Hafnarfirði 27.
október 1902. Hann lést á
Hrafnistu í Hafnarfirði 8. nóv-
ember síðastliðinn og fór útför
hans fram frá Hafnarfjarðar-
kirkju 14. nóvember.
Einna þekktastur af íbúum Hafn-
arfjarðar um og eftir síðustu alda-
mót, mun hafa verið Sigurgeir
Gíslason verkstjóri.
Haustdægur nokkurt um það
leyti, eða nánar tiltekið hinn 27.
október árið 1902 sást hann ganga
hröðum skrefum að Jömndarhúsi
svokölluðu í Firðinum. Það er nú
löngu horfið, en stóð á milli Hverfís-
götu og Austurgötu í slakkanum á
móts við KFUM-húsið.
Erindi Sigurgeirs þangað var að
sækja ljósmóðurina, þ.e. Margréti
„yfirsetukonu" eins og það var þá
nefnt. Hann hafði þó ekki erindi
sem erfíði þangað, því að Margrét
var nýfarin suður í Dvergastein að
sinna ljósmóðurstörfum hjá frænku
sinni, Sigurborgu, sem þennan dag
eignaðist sitt eina barn. Það átti
fyrir því að liggja að verða þjóð-
kunnur maður og komast í ráðher-
rastól. Það var Emil Jónsson.
Sigurgeir fór því til annarrar ljós-
+ Kristín Guðmundsdóttir
fæddist á Skiphyl í Hraun-
hreppi í Mýrasýslu hinn 19.
desember 1916. Hún lést á
Sjúkrahúsi Reylqavíkur 9. nóv-
ember síðastliðinn og fór útför
hennar fram frá Ökrum á Mýr-
um 14. nóvember.
Kveðja frá Byggðasafni
Borgarfjarðar
Fyrstu kynni mín af Kristínu
vora eftir að ég hóf störf í Safna-
húsi Borgarfjarðar árið 1990. Þá
var hún fulltrúi Borgfirðingafélags-
ins í Reykjavík í stjóm Byggðasafns
Borgarfjarðar þar sem hún átti
sæti allt til þess er hún lést.
Kristín var ávallt hress í bragði
og veigraði sér ekki við að taka sér
ferð á hendur frá Reykjavík upp í
Borgarnes í hvaða veðri sem var
+ Guðbjörg María Guð-
brandsdóttir fæddist í
Reykjavík 8. september 1990.
Hún lést á Landspítalanum að-
faranótt 4. nóvember síðastlið-
inn og fór útför hennar fram
frá Landakotskirkju 12. nóvem-
ber.
Vertu sæl, vor litla ljúfan blíða,
lof sé Guði, búin ertu að striða.
Upp til sælu sala
saklaust bam án dvala.
Lærðu ung við engla Guðs að tala.
(M. Joch.)
Nú hefur hún Guðbjörg litla
María lokið æviskeiði sínu hér á
jörðu aðeins 7 ára gömul. Hún er
komin til sælu sala Guðs „við engla
hans að tala“. Falleg stúlka, svo
bráðskýr og dugleg, henni gekk vel
í skólanum og hún átti góðar og
tryggar vinkonur.
Við hittumst ekki oft en þegar
við sáumst hljóp hún í fangið á mér
og sagði „þú ert frænka mín“.
Þannig vil ég muna hana.
Þegar dimmir að er gott að hugsa
um liðna sólskinsdaga. Ég minnist
heimsóknar Guðbjargar hingað að
Vorsabæ fýrir rúmu ári með for-
móður, sem þá var nýlega sest að
í Hafnarfírði, Guðrúnar Gestsdótt-
ur. Þessir tveir menn vom því upp
á dag jafn gamlir, Emil og Halldór.
Þeir uxu báðir upp í foreldrahúsum
þar sem gamlir og góðir siðir og
hollur uppeldismáti ríkti. Halldór
gerðist með hærri mönnum og
herðabreiðari og allur hinn vörpu-
legasti að vallarsýn. Ágætlega stóð
hann sig í Flensborgarskólanum og
mjög ungur fór hann að vinna.
Yrði það langt mál ef greina ætti
frá því öllu og skal því aðeins hins
helsta getið.
Nokkuð langt var það tímabil
sem undir húsum var steyptur kjall-
ari en látnir nægja bámjámsklædd-
ir veggir úr timbri. En að því leið
að farið var að hafa steinsteypta
veggi alveg uppúr, held ég að það
hafí byijað árið 1909, með litlu
íbúðarhúsi sem Ólafur Thordersen
kom sér upp við Reykjavíkurveg,
og sama árið var byggt, svona, hús
Kaupfélags Hafnarfjarðar, en það
er núna eitt af hinum mörgu kaffí-
veitingahúsum við Strandgötuna.
Þama starfaði Halldór til ársins
1944, eða í 15 ár. Svo var hann
gjaldkeri útgerðarfélaga um skeið,
en árið 1950 hóf hann störf hjá
sambandi íslenzkra fískframleið-
til að mæta á fundi í stjóm safns-
ins. Þar var hún ætíð viðræðugóð,
opin fýrir nýjungum og tilbúin að
beita sér eftir mætti fyrir hönd
safnsins, en veg þess vildi hún sem
mestan eins og alls sem tengdist
Borgarfirði.
Allt viðhorf Kristínar bar vott
um hlýhug til æskustöðvanna sem
hún hélt órofa tryggð við alla tíð
og hún sinnti hugðarefnum sem
tengdust þeim. Hún var virkur fé-
lagi í Borgfirðingafélaginu í
Reykjavík og í Sögufélagi Borgar-
fjarðar auk þess sem hún sat í stjóm
Byggðasafns Borgarfjarðar.
Eg þakka fyrir giftudijúg störf
hennar í þágu Byggðasafns Borgar-
Qarðar fyrir hönd stjómar þess og
starfsfólks og votta aðstandendum
hennar samúð vegna fráfalls hennar.
Guðmundur Guðmarsson,
safnvörður.
eldrum sínum, litlu systur sinni og
Axel afa. Við fómm saman út í
garð til að taka upp kartöflur fyrir
hann, hvað dugnaðurinn og gleðin
hjá henni að hjálpa okkur við þetta
starf var mikil. Þá datt engum í
hug að seinna um haustið myndi
hún greinast með alvarlegan sjúk-
dóm. Hún var hetja í veikindum
sínum, vissi að hún ætti að liggja
alveg kyrr í geislameðferðinni og
gerði það. Eftir það fékk hún bata
um tíma. í veglegri afmælisveislu
á 7 ára afmæli hennar var hún glöð
og kát og dansaði með vinkonum
sínum fyrir gestina, þó þróttur
hennar væri farinn að minnka. Eft-
ir það hrakaði henni ört og endalok-
in komu fyrr en búist var við.
Kæm foreldrar Guðbjargar,
Andrelín og Guðbrandur, sorgin er
sár en minningarnar lifa í hjörtum
ykkar. Lífið heldur áfram og litlu
bömin Unnur Ósk og Richard Már
eiga eftir að lýsa ykkur áfram veg-
inn.
Ég sendi ykkur hjónunum, Axel
bróður mínum og öllum þeim sem
syrgja Guðbjörgu Maríu innilegar
samúðarkveðjur og bið Guð að
styrkja ykkur um ókomin ár.
Helga frænka.
enda og vann þar þangað til hann
varð 85 ára árið 1987, í hálfu starfí
frá því að hann var sjötugur. Lífald-
ur og starfsaldur samtals var því
ekkert smáræði.
Teljast mátti það vináttubragð
við föður minn, þegar Halldór gekk
í Kvæðamannafélagið árið 1946.
Kom hann þar oft á fundi og lét
til sín heyra og var endurskoðandi
félagsins um fjölda ára.
í stjóm Sparisjóðs Hafnarfjarðar
var hann að segja mátti í heilan
mannsaldur og þekking hans á bók-
færslu og peningamálum var geysi-
víðtæk. Ekki væri heldur nema hálf-
sögð sagan væri ekki minnst á Góð-
templararegluna. Skyldfólk hans og
tengdafólk starfaði hvað öðm meira
í þeim samtökum og þar var hann
sannarlega enginn eftirbátur. Kom
það sér þá mætavel hve hann naut
þess að vera ekki alltaf strokinn og
„strílaður" skrifstofumaður, heldur
fór í „málningargallann" þegar þess
þurfti með og var þá jafnvel kominn
upp á þak Góðtemlarahússins til
hverskonar viðhaldsverka.
Eigin húsi, Norðurbraut 13, kom
hann upp 1931 og hélt því framúr-
skarandi vel við. Margt er hér ótal-
ið Halldóri til hróss, en þetta látum
við nægja í því efni.
En að lokum þetta: Heilsufari
ekkju hans er nú svo komið, að það
eina sem við getum er að óska henni
þjáningalauss aðskilnaðar líkama
og sálar þegar þar að kemur.
Magnús Jónsson.
HALLDÓR M.
SIGURGEIRSSON
GUÐBJÖRG MARÍA
GUÐBRANDSDÓTTIR