Morgunblaðið - 26.11.1998, Blaðsíða 53

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FIMMTUDAGUR 26. NÓVEMBER 1998 53
Hún tók virkan þátt í að móta og
ala okkur systkinabörn sín upp og
það hefur áreiðanlega gert okkur að
betri manneskjum. Margrét reynd-
ist systur sinni, móður minni, ómet-
anleg þegar foreldrar mínir skildu á
mínu fyrsta aldursári. Mamma hef-
ur oft sagt mér frá ýmsu sem á dag-
ana dreif þá. Einu sinni sem oftar
þegar undirritaður mun hafa veríð
með meinta óþekkt kvartaði
mamma við systur sína og Margrét
svaraði: „Það var leitt að ég skyldi
vera að eiga þennan strák með þér“.
Ég þykist vita að allir í fjölskyld-
unni okkar séu mér sammála um að
Margrét hafi verið sú sem hélt okk-
ur saman sem einni fjölskyldu. Það
voru alltaf miklir kærleikar milli
systranna þriggja, Ingibjargar
móður minnar, Margrétar og Rósu.
Þær beinlínis urðu alltaf að vita
hver af annarri, þær töluðu saman í
síma eða hittust á hverjum degi ára-
tugum saman og ég er þess vel
meðvitaður hve móðir mín hefur
misst mikið nú.
Börnunum mínum var hún líka
afskaplega góð ömmusystir og þau
sakna hennar sárt. Hún var svo fær
um að sýna umhyggju og áhuga þó
kynslóðir skiptu. Ekkki vöfðust ald-
ur eða afmælisdagar fyrir henni
þegar fjölskylda og vinir áttu í hlut.
A Hrísateigsárunum sá Margrét
sér og dætrum sínum farborða með
sníðamennsku. I þá daga var meira
um að konur saumuðu föt sín sjálfar
og þá var leitað til fagmanns til að
sníða efnið. Hún hefur áreiðanlega
leyst það verk vel af hendi, að
minnsta kosti voru sifellt að koma
til hennar konur með „tuskur“ í
bréfpokum. Og þar fyrir utan var
heimili hennar mjög gestkvæmt af
vinum og vandamönnum, sem kost-
aði það að hún þurfti oft að sinna
starfi sínu langt fram á nótt.
Mamma mín og elsku frænkur
mínar, Ágústa, Anna Þóra, Sigrún
og Mansý. Þegar ég ákvað að skrifa
nokkur minningarorð um Margréti
frænku mína hélt ég að það yrði
mér harla auðvelt, ég á svo góðar
minningar um hana, en þegar á
hólminn var komið reyndist erfitt
að koma tilfinningum sínum í orð,
orð sem lýsa hversu mikils virði
hún var mér og okkur sem áttum
hana að.
Við Kolfinna vottum ykkur sam-
úð okkar, við munum heiðra minn-
ingu Margrétar frænku og vinkonu
alla tíð.
Þorsteinn.
Margrét Þorsteinsdóttir var
fædd á Þverhamri í Breiðdal, S-
Múl., 10. júlí 1918, en þar bjuggu
foreldrar hennar, Anna Aradóttir
Brynjúlfssonar bónda og alþingis-
manns og konu hans Ingibjargar
Högnadóttur, og Þorsteinn Stef-
ánsson. Þorsteinn faðir Margrétar
kom nýútskrifaður búfræðikandi-
dat til frænda síns, séra Péturs
Þorsteinssonar á Eydölum. Hann
giftist Önnu Ar-adóttur, þeirri
ágætu og góðu konu og þau bjuggu
svo stóru og góðu búi á Þverhamri í
mörg ár þangað til þau fluttu til
Reykjavíkur.
Ég var svo heppin að fæðast
þarna af því að mamma mín var
vinnukona hjá Önnu og Þorsteini.
Ég hef því þekkt Margréti alla mína
ævi. Hún gaf mér að borða, mataði
mig og ég sagði stundum; „Magga,
gef mér bít.“ Þarna voni öll fjögur
systkinin: Ingibjörg, Margrét, Rósa
og Ragnar, öll hin efnilegustu og vel
af Guði gerð. Það voru góðir dagar.
Ég var umvafin blíðu.
Þau fluttu svo öll suður til
Reykjavíkur. Okkur mömmu voru
sendir pakkar og Margrét sendi
mér bæði jóla- og afmæliskjóla, sem
hún saumaði auk annars. Mikið
hlakkaði ég til. Þessi systkin voru
öll vel menntuð og í góðum störfum.
Margrét lærði auk þess að sníða hjá
Guðrúnu í Bezt og var, hef ég heyrt,
bezta sníðadama hér í Reykjavík og
það var alltaf fullt að _gera hjá
henni. Margi'ét giftist Árna Sig-
urðssyni, hinum ágætasta manni, og
eignuðust þau fjórar dætur sem all-
ar eru giftar hér í Reykjavík. Mar-
grét var mikið veik lengi og var erf-
ið barátta undir það síðasta. Yeri
hún Guði falin með kærri þökk fvrir
allt.
Ég votta aðstandendum innilega
samúð.
Nanna Tryggvadóttir.
Hún Margrét móðursystir mín er
dáin. Ég get ekki látið hjá líða að
minnast hennar lítillega.
Margi'ét bjó lengst af á Hrísateig
8 með foreldrum sínum og dætrum
þar til Anna móðir hennar lést og
eftir það hélt hún heimili með föður
sínum, Þorsteini Stefánssyni.
Ég átti því láni að fagna að alast
upp á Hrísateig 8 ásamt tólf öðrum
bömum sem öll voru náskyld.
Fjórtánda barnabarn afa míns og
ömmu, Þorsteinn, var meira og
minna á Hrísateignum líka og öll
áttum við skjól hjá Möggu frænku
hvenær sem var. Það voru ekki bara
við sem ólust upp á Hrísateignum
sem sóttumst eftir nærveru Möggu.
Þegar tengdabörnin bættust i hóp-
inn var þeim ekki síður tekið opnum
örmum og konan mín, Álfheiður, er
henni afar þakklát fyrir að hafa átt
hana að allt frá því að hún kom fyrst
í húsið með nýfædda tvíbura, en
hún var dætrum okkar alla tíð sem
amma og barnabömunum sem
langamma.
Vinnustaður Möggu var innan
veggja heimilisins, hún vann við
fatasníðar og var mjög hæf og vel
látin sem slík. Vinnutíminn var oft
langur og minnist ég margra stunda
þegar ég var að koma heim síðla
kvölds eða upp úr miðnætti og allir
farnir að sofa í húsinu, þá var oftast
ljós á sníðastofunni hjá Möggu
frænku og átti ég margar stundir
með henni þar. Þá ræddum við
margt en ekki vorum við nú alltaf
sammála.
Magga vann mest á kvöldin og
fram á nótt, allur dagurinn fór í að
hugsa um dæturnar fjórar og heim-
ilið. Magga frænka flutti af Hrísat-
eignum árið 1982 að Gullteig 7 og
bjó þar með Ingibjörgu (Immu)
systur sinni í 10 ár og fluttu þær þá
báðar á Snorrabraut 56 og bjuggu
þar hvor í sinni íbúðinni. Þær systur
Magga og Imma voru alla tíð mjög
nánar og miklar vinkonur og oft
nefndar í sama orðinu.
Það var svo í haust að ein dóttir
mín, sem reyndar var skírð eftir
Möggu, keypti gömlu íbúðina henn-
ar á Hrísateignum og flutti þangað
um sama leyti og Magga frænka
veiktist og þá flutti hún af Gullteig
og á Hrísateig 8. Það þykir mér
bæði sérstök og skemmtileg tilvilj-
un.
Langri og starfsamri ævi Möggu
frænku minnar er lokið og höfum
við öll í fjölskyldunni misst mikið en
þó mest dæturnar fjóí'ar, Ágústa,
Anna Þóra, Sigrún, Margrét og
þeirra fjölskyldur, að ógleymdri
Immu frænku.
Ég bið góðan Guð að styrkja þau
í þeirra miklu sorg.
Kristján Kristjánsson.
Elsku Magga mín. Mér finnst
erfitt að sætta mig við að þú skyldir
deyja núna, þegar ég hélt að nú
væri loks von um að þú hefðir feng-
ið bót meina þinna og ættir kannski
eftir að eiga nokkur góð ár án
þrauta. Þú áttir það svo sannarlega
skilið. En lífið er ekki alltaf réttlátt,
það sér maður betur og betur. Þú
varst sátt við að kveðja núna, það
gerir þetta ögn léttbærara.
Er ég rifja upp uppvaxtarárin á
Hrísateig er ljóst að þú hefur reist
þér veglegan minnisvarða í huga
mínum og hjarta. Það voru forrétt-
indi að fá að alast upp í þessu stór-
fjölskylduhúsi þar sem þú bjóst með
dætrunum fjórum ásamt afa og
ömmu. Þarna bjuggu einnig Ragnar
móðurbróðir og Guðrún með sín sjö
börn svo að það var oft glatt á hjalla
og oftast var það í þínu litla pldhúsi
sem allir söfnuðust saman. Ég man
ekki betur en að kaffigestirnir
þarna hafi stundum talið á annan
tug þó eldhúsið væri varla nema sex
fermetrar. Það sýnir best hvílíkt að-
dráttarafl þú hafðir.
Þegar mamma fór að vinna utan
heimilisins og ég var um tólf ára þá
var nú ekki ónýtt að eiga þig að og
geta leitað til þín með hvers kyns
vandamál stór og smá. Þú varst
alltaf til staðar. Þín vinna var
þannig að þú gast stundað hana
heima ásamt þvi að ala upp dæturn-
ar og halda heimili fyrir afa eftir
fráfall ömmu. Þú hafðir lært kjóla-
saum sem kom sér afar vel við þess-
ar aðstæður. Þú sneiðst fatnað á
frúr í bænum og þannig tókst þér
að hafa lífsviðurværi fyrir hópinn
þinn. Þá notaðir þú oftast kvöldin
þegar börnin voru komin í ró til að
stunda þessa iðju þína. Þá kom ég,
óþolandi unglingurinn, til að hanga
yfir þér. En ég var ævinlega vel-
komin og mér fannst svo gott og
gaman að vera nálægt þér. Þú skild-
ir allt svo vel, varst aldrei dómhörð
og svo var stutt í kímnina hjá þér.
Ennfremur kunnir þú ógrynni af
ljóðum og sögum, vel lesin og
áhugasöm um allt sem var að gerast
nær og fjær. Þannig varst þú allt til
dauðadags, fylgdist vel með frétt-
um, erlendum sem innlendum og
eins var þér umhugað um hagi ann-
arra, hvort sem það von; þínir af-
komendur eða systkina þinna og
vina.
Já, það er margs að minnast frá
æskustöðvunum og í endurminning-
unum skipar þú, Magga mín, háan
sess. Til dæmis voru þær ófáar flík-
urnar sem saumaðar voru á títt-
nefndri sníðastofu undir þinni hand-
leiðslu. Þú varst ótrúlega þolinmóð
að kenna mér, klaufanum, sauma-
listina, sem ég hef búið að æ síðan
og það er ekki svo langt síðan þú
sneiðst síðast fyrir mig, þó þú værir
löngu búin að leggja sníðaskærun-
um og engin sníðastofa lengur til
staðar. Já, ég á þér svo margt að
þakka, elsku Magga mín, sem ég fæ
aldrei launað.
Þegar mamma dó fyrir rúmum
sjö árum sagði ég, bæði í gríni og al-
vöru, við ykkur Immu að nú yrðuð
þið að ganga mér munaðarleysingj-
anum í móðurstað og þið tókuð
þessari málaleitan vel. Nú verður
það hlutskipti Immu að gegna þessu
hlutverki fyi’ir okkur allar „stelp-
urnar“. Elsku Ágústa, Anna Þóra,
Sinna og Mansý, ég votta ykkur
mína dýpstu samúð og þakklæti fyr-
ir að fá að eiga hana með ykkur og
elsku Imma mín, þinn missir er
mikill og ég bið Guð að gefa þér
styrk á þessum erfiða tíma sem fer í
hönd.
Elsku Magga mín, ég kveð þig
með virðingu og þakklæti fyrir að
vera mér allt sem þú varst.
Þín
Anna K.
Mig langar til að minnast frænku
minnar og nöfnu, Margrétar Þor-
steinsdóttur, sem lést á Landspítal-
anum föstudaginn 13. nóvember síð-
astliðinn. Þegar við systur komum
suður til að stunda nám í mennta-
skóla, bjuggum við hjá ömmu á
Hrísó. Magga frænka bjó í sama
húsi í kjallaranum á Hrísateig 8,
Magga stundaði sína vinnu heima
við, en hún rak sníðastofu sem var
inn af heimilinu. Alltaf var hún
heima og margt um manninn hjá
henni. Það var einstaklega notalegt
að stinga sér niður til hennar og fá
kaffi og eitthvað með því, eða bara
droppa niður til að spjalla og hitta
fólk. Á menntaskólaárunum saum-
aði ég bæði jóla-, páska- og árshá-
tíðarfót á hverju ári því alltaf hafði
Magga tíma til að aðstoða og hjálpa
til við saumaskapinn enda fannst
mér það létt verk að koma upp föt-
um í fataskápinn á þessum tíma þar
sem maður fékk flíkurnar sniðnar
og „títaðar" upp í hendurnar frá
Möggu og þurfti einungis sjálfur að
renna þeim í gegnum saumavélina.
Hún var alltaf til staðar og það
var alveg sama hvenær maður leit
við hjá henni, það var alltaf heitt á
könnunni og eitthvað með því og
var þetta ákveðin festa að geta
droppað við hjá henni þar sem hún
var alltaf til staðar og vil ég þakka
henni fyrir það. Síðan í menntaskóla
hefur það verið einn af föstum liðum
í tilverunni að líta við hjá Möggu.
Eftir að ég fluttist til landsins
ásamt dóttur minni eftir dvöl er-
lendis heimsóttum við reglulega
Möggu frænku eða langömmu eins
og við vorum famar að kalla hana.
Hún hafði sagt við Karen Rut að
hún væri næstum því langamma
hennar og eftir það leit Karen Rut
alltaf á hana sem langömmu sína.
Karen Rut fékk líka oft að sitja hjá
henni ef ég þurfti að skreppa á fund
eða í bæinn og þá sat hún og spilaði
eða púslaði með henni. Ef það leið
of langur tími frá því að við höfðum
litið við hjá henni þá sagði Karen
Rut: „Eigum við ekki að kíkja til
langömmu, það er svo lagt síðan ég
hef hitt hana?“ En nú er hún farin
frá okkur. Við sem höfðum hlakkað
svo til að bjóða henni í mat til okkar
þegar við vorum búnar að koma
okkur fyrir í kjallaranum á Hrísa-
teig 8. Orlögin sáu til þess að hún
komst aldrei í matarboðið en við vit-
um að hún er með okkur þarna og
fylgist með á annan hátt. Guð blessi
þig, elsku frænka, og takk fyrir allt
sem þú hefur gefið okkur með því
að vera til staðar.
Okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur til Ágústu, Onnu Þóru, Mansý,
Sinnu og fjölskyldna og Immu syst-
ur hennar.
Kær kveðja,
Margrét Rósa og Karen Rut.
Með nokkrum línum langar okk-
ur til að kveðja Möggu frænku á
Hrísateignum. Þegar við heimsótt-
um ömmu á Hrísó, var alltaf litið við
í kjallaranum hjá Möggu og
langafa. Nokkuð öruggt var að þar
hitti maður einhvern úr fjölskyld-
unni, litla eldhúsið í kjallaranum var
eins og miðstöð ættingja og vina.
Alltaf einhver sem leit við, til að
spjalla yfir kaffibolla eða bara til að
segja „halló“. Sníðastofan og búðin
voru eins og ævintýraheimur fyrir
okkur þegar við sem litlar stúlkur
komum í heimsókn frá Reyðarfirði,
tölur og tvinnakefli voni eins og
gersemar í okkar augum, ótal skúff-
ur og box sem vöktu forvitni svo
ekki sé nú minnst á öll sníðablöðm.
Þegar komið var á menntaskólaárin
varð það að vana að líta við hjá
Möggu, ýmist til að spjalla og hitta
ættingjana sem litu við, eða til að
kíkja í sníðablöð og leita ráða varð-
andi hönnun á nýrri flík. Ef áhugi
var á því að sauma á sig flík var hún
tilbúin til að sníða og oft þurfti hún
að leggja mikla vinnu 1 verkið, sér-
staklega þegar ráðist var í „of stóra
hluti“. Sjaldan skipti það máli
hversu góður fyrirvari var á verk-
efninu, hún sagði alltaf, já, við skul-
um sjá hvort við getum ekki reddað
þessu“.
Alltaf var gott að líta við hjá
Möggu, hún gaf sér alltaf tíma til að
setjast niður, drekka kaffi og
spjalla. Hún fylgdist vel með því
hvað við höfðum fyrir stafni hverju
sinni og sýndi áhuga á öllu, sama
hvort það var í leik eða starfi.
Með þessum fáu orðum viljum við
þakka Möggu fyrir samfylgdina, og
þá aðstoð og hlýju sem hún hefur
veitt okkur og börnum okkar í
gengum tíðina.
Guð blessi Möggu frænku.
Aðalheiður og Kolbrún
Kristjánsdætur.
Þegar ég kom heim úr skólanum
föstudaginn 13. nóvember fékk ég
þær leiðu fréttir að hún Magga
frænka mín væri dáin.
Frá því að ég man eftir mér hafa
Amma Gull og Magga alltaf átt
stóran þátt í lífi mínu og nú þegar
Magga er farin til himnaríkis er
partur af mér farinn líka. Þegar ég
var á mínum yngri ánim fór ég á
hverjum degi á Gullteiginn í heim-
sókn til ömmu og Möggu og þaðan
hef ég margar góðar minningar, ég
man þó sérstaklega eftir því þegar
Magga kenndi mér spilið Veiðimann
og útskýrði fyrir mér að sólin færi
ekki í sjóinn og tók það langan tíma.
Elsku Magga mín, ég vona að þú
hafir það voða gott þarna uppi þar
sem við munum á endanum hittast
aftur.
Ég votta ykkur, dætrum Möggu
og fjölskyldum ykkar samúð mfna
og líka þér, amma mín, sem ég veit
að hefur misst mjög mikið.
Þorsteinn Pálsson.
t
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir og afi,
SIGVALDI FANNDAL TORFASON,
Árbraut 14,
Blönduósi,
verður jarðsunginn frá Blönduóskirkju laugar-
daginn 28. nóvember kl. 14.00.
Elísabet Finnsdóttir,
Ingibjörg Sigvaldadóttir,
Guðrún Sigvaldadóttir,
Torfhildur Sigvaldadóttir,
Sjöfn Sigvaldadóttir,
Svala Sigvaldadóttir,
tengdasynir og barnabörn.
t
Elskuleg dóttir okkar og systir,
MARÍN HAFSTEINSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Eskifjarðarkirkju laugar-
daginn 28. nóvember kl. 14.00.
Blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir, en
þeim sem viija minnast hennar, er bent á
Neistann, styrktarfélag hjartveikra barna.
Hafsteinn Hinriksson,
Anna Óðinsdóttir,
Fannar Hafsteinsson,
Sunna Hafsteinsdóttir.
t
Útför bróður okkar,
INGÓLFS GUÐJÓNSSONAR
frá Oddsstöðum,
sem lézt í Hraunbúðum í Vestmannaeyjum 16, þ.m., fer fram frá Landa-
kirkju í Vestmannaeyjum laugardaginn 28. nóvember kl. 14.00.
Systkini hins látna.