Morgunblaðið - 26.11.1998, Blaðsíða 54

54 FIMMTUDAGUR 26. NÓVEMBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
ÁSDÍS
PÁLSDÓTTIR
+ Ásdís Pálsdóttir
fæddist í
Reykjavík 4. júlí
1949. Hún lést á
heimili sínu 14. nóv-
ember síðastliðinn.
Foreldrar hennar
eru Páll Ólafsson, f.
26.8. 1927, og María
Guðmundsdóttir, f.
1.4. 1922, bæði
fædd og uppalin í
Reykjavík. Systkini
Ásdísar eru Hilmar
Guðmundsson, f.
20.3. 1943, eigin-
kona hans er Sig-
ríður Guðmundsdóttir; Hrönn
Pálsdóttir, f. 18.2. 1948; Sigrún
Pálsdóttir, f. 1.11. 1951; og EI-
len Pálsdóttir, f. 2.5. 1953.
Fyrrverandi eiginmaður Ás-
dísar er Kristján Ingi Gunnars-
son, skrúðgarðyrkjumeistari, f.
25.9. 1949. Börn
þeirra er Páll Ragn-
ar, f. 26.8. 1968;
dóttir hans er
Kolfinna Líf, f. 13.3.
1994; Kolbrún
Dögg, f. 28.9. 1972;
sonur hennar er
Gunnar Páll Ægis-
son, f. 1.4. 1997.
Ásdís stundaði nám
í Breiðagerðisskóla,
Réttarholtsskóla og
útskrifaðist með
gagnfræðapróf frá
V erknámsskólanum
í Brautarholti. Hún
starfaði í félagsbókbandi, versl-
un, fiskvinnslu og til margra
ára var hún með plöntusölu í
Hellisgerði.
Utför Ásdísar fer fram frá
Víðistaðakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Elskuleg móðir mín er látin. Ég
hefði viljað hafa þig lengur i þessari
jarðvist. Ég sakna þín sárt og hugsa
til baka þegar ég var lítil og hélt í
hönd þína. Mér þótti svo gott að
leiða þig, fara með þér í heimsóknir
til vinkvenna þinna, fremur en að
leika mér við jafnaldra mína. Lífíð
ei oft línudans og það getur verið
erfítt að bera þær byrðar sem á
mann eru lagðar. Oft er mikið myrk-
ur en birtir þó til. Hjá sumum er svo
mikið myrkur að sólargeislarnir ná
ekki í gegnum dökku skýin. Þú ert
farin en ég er hér enn. Ég hefði vilj-
að geta létt hönd þína í myrkrinu
svarta. Faðmað þig að mér og sagt
hvað mér þykir vænt um þig, elsku
mamma. Ég hugga mig við að nú
sért þú komin á betri stað þar sem
birta og friður sé með þér og sál þín
lifi í friði og sátt.
Það kemur yfir mig eins og svartur
skuggi.
Leggst á mig, þjarmar að mér.
Fær mig til að hugsa um liðnar stundir.
Lætur tárin streyma og hjartað geyma.
(K.D.K.)
Ég vil kveðja þig, mamma, með
ljóði mínu „Tré“. Megi guð styrkja
okkur systkinin, foreldra þína,
systkini og vini í sorg okkar.
Eg er tré.
Mótlætið er sem vindurinn.
Hann blæs mismikið á sum tré.
Rætur mínar eru minn innri maður og sál.
Þær eru sterkar svo vindurinn feyki mér
ei um koll.
Hann blæs og hann hvín.
Stundum er logn og þá andvörpum við.
Tökum gleði okkar á ný.
Sál þín hvarf úr moldinni af völdum
vindsins.
Við fáum ekki ráðið við móður náttúru.
Þú ert farin en ég er hér enn.
Þú líka.
Minning þín mun ávallt lifa í
hjörtum trjánna.
(K.D.K.)
Þín dóttir,
Kolbrún Dögg.
Elsku systir. Enn bankar sorgin
upp á, án þess að gera boð á undan
sér og ég á bágt með að trúa því að
Fersóruleg,
albliða útferaifejáxBta.
Sjerrir CQsai, &*33dr Eltbesot'i,
rtfsræt-jfri úfFKwftyri
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Síird. 581 3300
þú sért farin. Minningarnar hrann-
ast upp á þessari stundu, frá æsku
okkar þegar við fimm systkinin vor-
um að alast upp í Melgerði. Þú varst
í miðjunni og ég yngst. Ég man
hvað mér fannst þú alltaf falleg og
grönn og hversu blíð þú varst og
góðhjörtuð. Ég man þegar þú
fékkst útborgað í þinni fyrstu vinnu,
þá tókst þú mig með þér í bæinn og
keyptir rauðan blúndukjól handa
þér og fallegan grænan kjól handa
mér. Þessu gleymi ég aldrei. Eins
man ég hversu barngóð þú varst og
alltaf tilbúin til að hjálpa. Þú varst
sérlega handlagin og hugvitssöm,
enda báru einkunnir þínar í verk-
námi þess merki. Hinn 6. desember
1969 giftist þú Kristjáni Gunnars-
syni og eignuðust þið þrjú börn; Pál
Ragnar, Kolbrúnu Dögg og Evu
Björk. Þú bjóst þeim afar fallegt
heimili og var handbragð þitt alls
staðar hvert sem litið var, hvort
heldur það voru gardínur sem þú
saumaðir eða fötin á þig og börnin.
Alltaf þegar ég leitaði til þín ef ég
þurfti aðstoð við prjóna eða sauma-
skap, þá var svarið hjá þér alltaf:
„Vilt þú að ég komi?“
Þegar neyðin er stærst þá er
hjálpin næst. Mér finnst ég aldrei
hafa getað fullþakkað þér þegar ég
var með Áslaugu dóttur mína, þá
dauðvona, alein út í Svíþjóð. Þú
hringdir í mig á fimmtudagskvöldi
og sagðir: „Ellen mín, við Kolbrún
erum að koma út tO þín.“ Og þær
komu og voru mér ómetanleg hjálp
á þeirri stundu þegar ég missti dótt-
ur mína mánudaginn þar á eftir. Ég
þakka þér, Ásdís mín, fyrir það og
ég veit að Áslaug mín hefur tekið á
móti þér opnum örmum.
Að lokum vil ég þakka þér sam-
fylgdina, elsku Ásdís, og ég veit að
það verður mikill söknuður hjá
börnunum mínum, Hrefnu og Gunn-
ari, sem þú varst alltaf svo blíð við.
En nú eiga sárast um að binda börn-
in þín og litlu augasteinarnir þínir,
Koífinna Líf og Gunnar Páll, og bið
ég góðan Guð um að vernda þau og
styrkja og einnig elsku pabba,
mömmu og Kristján.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Þín systir,
Ellen Pálsdóttir.
3 Erfidrykkjurw
Simi 562 0200 ^
IIIIIIIIII]
Nú kveð ég æskuvinkonu mína
sem ég hef þekkt frá barnsaldri. Þá
var ég nýbúin að missa pabba minn,
var flutt í nýtt hverfi og var að byrja
í nýjum skóla. Á fyrsta skóladegi
kynntist ég Ásdísi og tókst með okk-
ur ævilöng vinátta.
Þau voru mörg fyrstu skrefin sem
við Ásdís tókum saman. Tólf ára
vorum við sendar til yfirkennarans
af því að við höfðum skrifast á í
tímunum um það sem fram fór í
kringum okkur. Við vorum þó ekki
meiri villingar en það að við áttum
til að heimsækja Marinc bekkjar-
kennarann okkar sem átti heima
niðri í skóginum í Fossvogsdalnum.
Við fórum saman á fyrsta bingóið
í skólanum. Þá vann ég súkkulaði-
stykki sem við Ásdís skiptum að
sjálfsögðu systurlega á milli okkar.
Við urðum skotnar í strákum en
gættum þess þó vandlega að þeir
gengju ekki í ljótum sokkum. Við
snigluðumst í kringum heimili þeirra
á kvöldin, mændum upp í gluggana
og skiptumst á upplifunum. Piltarnir
urðu aldrei varir við njósnir okkar
enda var leikurinn ekki til þess gerð-
ur að ná sambandi við þessar dular-
fullu og spennandi verur.
Ásdís skrifaði alltaf fyrstu síðuna
í minningabækurnar mínar. 1960
fannst henni ástæða til að gefa mér
þessi heilræði:
Vendu þig á að vera stillt
vinnusöra og iðin.
Annars færðu engan pilt
efþúgengurrifm.
Saman tókum við Ásdís fyrsta
smókinn. Þetta mikilvæga skref inn
í heim fullorðna fólksins festum við
á filmu. Ég á ennþá í fórum mínum
myndir sem við tókum hvor af
annarri með fyrstu sígarettuna í
munnvikinu.
Fyrsti kossinn varð ekki að veru-
leika fyrr en við vorum búnar að
trúa hvor annarri fyrir leyndarmál-
inu. Það var engin tilviljun að við
vinkonurnar upplifðum fyrsta koss-
inn á sama degi.
Við Ásdís töluðum saman um allt.
Við hlógum mikið en ræddum líka
alvarlega hluti, lífið, fjölskyldur okk-
ar og drauma um framtíðina. Við
vorum heimagangar hvor hjá
annarri. Ég naut margmennisins á
hennar heimili, hún naut kyrrðar-
innar heima hjá okkur mömmu.
Þegar við vorum komnar fram yf-
ir fermingu fór mamma í vikuferð til
útlanda. Af einhverjum ástæðum
setti hún sem skilyrði að Ásdís
byggi hjá mér og amma hefði eftirlit
með okkur. Varla var mamma kom-
in út um hliðið fyrr en við bogruð-
umst með aðalstássstólinn innan úr
stofu og fram í geymslu. Okkur
fannst stóllinn svo gamaldags og
hallærislegur. Þegar amma hringdi
á dyrabjöllunni, hlupum við flissandi
inn í fataskáp og hleyptum ekki
þeirri gömlu inn. Nú er þessi sami
stóll orðinn aðalstássið í minni stofu.
Og þar vildi Ásdís alltaf sitja þegar
hún var í heimsókn hjá mér.
Leiðir okkar skildu þegar ég flutti
sextán ára gömul til Svíþjóðar. Fyr-
ir fyrstu sumarlaunin keypti ég gull-
hring með perlu handa bestu vin-
konu minni. Líf okkar þróaðist mis-
munandi, Ásdís giftist ung og eign-
aðist böm en ég vildi mennta mig
fyrst. Við skrifuðumst þó alltaf á og
hittumst í hvert sinn sem ég kom til
íslands. Þá hitti ég líka oft góða vin-
konu Ásdísar, Guðríði Pétursdóttur,
sem brást henni aldrei.
Samband okkar varð aftur meira
á undanförnum tíu árum. Við
hringdumst á og Ásdís heimsótti
mig til Svíþjóðar. Þegar ég var á ís-
landi fyrir tveimur árum áttum við
góðar stundir með foreldrum henn-
ar, Maríu og Páli, á heimili þeirra
þar sem við skoðuðum gamlar
myndir og rifjuðum upp minningar.
Á síðustu árum ræddum við Ásdís
mikið saman í síma og fann ég að
henni leið illa. Nú fer ég heim til Is-
lands að kveðja Ásdísi æskuvinkonu
Hlómabúúin
Öa^skom
v/ l-ossvogski^kjwgarð
Sfmi, 554 0500
mína. Ég sakna vinkonu minnar sem
þekkti mig svo vel. Ég er þakklát
fyrir þá vináttu sem hún gaf mér frá
unga aldri. Blessuð sé minning
hennar.
Ég votta börnum hennar, föður
þeirra og foreldrum hennar mína
dýpstu samúð.
Hafdís Lúthersdóttir
Grundtman.
Elsku Ásdís mín. Þegar ég frétti
lát þitt þá hvarflaði hugur minn til
okkar fyrstu kynna fyrir u.þ.b. 30
árum. Með okkur tókst strax góð
vinátta sem hélst alla tíð, þó sér-
staklega hin síðari ár. Betri vin var
ekki hægt að hugsa sér. Mér fannst
þú bera af fyrir glæsileik og fágaða
framkomu og ekki má gleyma þín-
um fallegu bláu augum. Oft gátum
við rætt saman tímunum saman og
var þá hlegið mikið.
Ég á eftir að sakna þín, kæra vin-
kona.
Elsku Palli, Kolbrún, Eva og aðrir
aðstandendur, ég votta ykkur öllum
mína dýpstu samúð.
Þó ár og fjarlægð skilji okkur að
og enginn geti komið í þinn stað
raun samt minning þín lifa
á meðan lifi ég
á meðan lifi ég
ogégþakkavil
þá dýru gjöf
að lífið leit til mín
og leiddi mig til þín.
(Friðrik Erlingsson.)
Þín vinkona,
Guðríður (Gurra) Vattnes.
Snert hörpu mína, himinborna dis,
svo hlusti englar guðs í paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
og festi á hann streng og rauðan skúf.
Eg heyri í fjarska villtan vængjaþyt.
Um varpann leikur draumsins perluglit.
Snert hörpu mína himinborna dís,
og hlustið, englar guðs í paradís.
(Davíð Stef.)
Elsku Ásdís mín, nú hefur þú
kvatt þennan heim og ert komin í
annan betri, þar sem Ijósið og birtan
er. Að ætla að skrifa minningarorð
um kæra vinkonu er ekki auðvelt.
Kynni okkar Ásdísar urðu þegar við
fluttum báðar í nýbyggð hús okkar í
Stuðlaberginu. Strax urðum við
mjög góðar vinkonur og áttum
margar góðar stundir saman. Alltaf
var samband okkar gott þó við flytt-
um báðar úr Stuðlaberginu. Nú síð-
ast tveimur dögum fyrir andlát þitt
töluðum við saman lengi í síma og
ætluðum að hittast hér heima í
næstu viku, en enginn veit sína æv-
ina fyrr en öll er. Oft vorum við að
tala um hvað það væri yndislegt
hvað dætur okkar Kolbrún og Alda
Ragna væru góðar vinkonur. Elsku
Ásdís mín, mér þótti svo vænt um
þig og er þakklát fyrir að hafa feng-
ið að kynnast þér en þau kynni hafa
auðgað líf mitt og gert mig ríkari.
Minningarnar um þig munu geym-
ast í hjarta mínu og ylja mér um
ókomna tíð.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfú og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.
(Ingibj. Sig.)
Innilegar samúðarkveðjur til ykk-
ar allra. Megi Guð styrkja ykkur öll
og blessa í sorginni.
Guð blessi þig Ásdís mín og minn-
ingu þína. Hvíl þú í friði.
Þín vinkona,
Kristín Ósk.
Ég horfði í gegnum gluggann
á grafhljóðri vetrarnóttu,
og leit eina litla stjörnu
þar lengst úti í blárri nóttu.
Hún skein með svo blíðum bjarma,
sem bros frá liðnum árum.
Hún titraði gegnum gluggann,
sem geisli í sorgartárum.
(Magnús Ásgeirsson)
Kæra vinkona.
Á kveðjustund er margs að minn-
ast eftir yfu- fjörutíu ára vináttu allt
frá því við vorum litlar stelpur og
lékum okkur með öllum krakkaskar-
anum í Melgerðinu.
Manstu allar þrjúbíóferðirnar
okkar á sunnudögum? Þá var oftast
farið í heimsókn til Bjössu ömmu
þinnar á Njálsgötunni í snúða og fín-
erí á eftir.
Ekki má gleyma unglingsárunum.
Þá var oft glatt á hjalla og hlegið
mikið.
Svo kom að því að við eignuðumst
fjölskyldur. Vináttan hélst samt
óbreytt, þrátt fyrir hin nýju hlut-
verk. Þú áttir fallegt og hlýlegt
heimili, þrjú yndisleg börn, sem þú
mátt vera stolt af. Ekki má gleyma
sólargeislunum tveimur, barnabörn-
unum þínum, sem eiga eftir að
sakna þín.
Ég vil þakka þér fyrir allt, sem þú
gerðir fyrir mig bæði á gleði- og
sorgarstundum. Þú hafðir svo gott
hjartalag og gafst mikið af þér.
Elsku Ásdís mín. Við Jón þökkum
þér fyrir allar góðu stundirnar, sem
við áttum saman gegnum árin. Ég
veit að Guð tekur vel á móti þér.
Guð blessi minningu þína og megir
þú hvfla í friði.
Elsku Eva, Kolbrún, Ægir, Gunn-
ar Páll, Palli og Kolfinna. Guð blessi
ykkur og leiði gegnum sorg ykkar.
Við vottum Maju, Palla og allri
fjölskyldunni okkar innilegustu
samúð.
Guðríður og Jón.
Góð vinkona hefur kvatt þetta líf.
Mér barst sú harmafregn laugar-
dagskvöldið 14. nóvember sl. Það er
alltaf jafn erfitt að taka á móti slík-
um fréttum og reyna að skilja til-
gang lífsins.
Fyrir nærri 23 árum kynntist ég
Ásdísi þegar dætur okkar urðu vin-
konur. Vinátta okkar hefur haldist
öll þessi ár og er það fyrst og fremst
að þakka trygglyndi Ásdísar. Það
var oftar sem hún kom í heimsókn á
kvöldin og þá gátum við setið að
spjalli langt fram á nótt. Þá var
margt rætt og spáð í framtíðina.
Hún hafði frá mörgu að segja, sér-
staklega eftir að barnabörnin henn-
ar tvö fæddust sem færðu mikla
gleði í líf hennar. Hún var líka jafn-
an stolt þegar hún talaði um hvað
Palla gengi vel og milli þeirra var
sterkt og gott samband. Það var líka
gott að vita hversu góður hann var
henni. Oft dáðist ég að henni þegar
ég fylgdist með því hvernig hún
reyndi að styðja og styrkja Kol-
brúnu sína sem mest. Þá kom i ljós
hvaða kjarki og dugnaði Ásdís bjó
yfir, þrátt fyrir hversu viðkvæm hún
var að eðlisfari. Henni varð tíðrætt
um hversu dugleg Kolbrún væri og
var ánægð með hversu skeleggur
baráttumaður hún var fyrir málstað
fatlaðra. Það hlýtur að vera erfitt að
horfa á bam sitt ganga í gegnum þá
erfiðleika sem Kolbrún Dögg hefur
fengið að kynnast og reyndi þá oft
mikið á Ásdísi. En hún gladdist líka
yfir því þegar Kolbrún flutti að
heiman og fór að búa og tókst góður
vinskapur milli hennar og Ægis
tengdasonar hennar.
Asdís var sérlega vandvii’k og
hörkudugleg. Flest lék í höndum
hennar þegar heilsan leyfði. Allt
varð að vera vandað og vel gert sem
hún gerði. Hún hafði gott skopskyn
og oft var stutt í hláturinn þegar því
var að skipta.
Það var gaman að fylgjast með
henni og Evu í sumar þegar þær
komu sér fyrir í notalegu íbúðinni á
Sléttahrauninu. Það var málað,
pússað og allt tekið í gegn. Eva
reyndist mömmu sinni einstaklega
hjálpleg og var gaman að sjá hvern-
ig þær unnu saman sem einn maður
að framkvæmdunum. Þarna höfðu
þær komið sér vel fyinr og þá fannst
manni loksins allt vera á réttri leið.
En öllu er afmörkuð stund og Ás-
dís kveður okkur alltof fljótt. Við
andlát hennar vakna margar spurn-
ingar sem við fáum engin svör við.
Ég get aðeins beðið fyrir sálu vin-
konu minnar og þakkað henni fyrir
dýrmæta vináttu sem skilur eftir sig
góðar minngar.
Börnum Ásdísar, foreldrum henn-
ar og ástvinum öllum votta ég mína
einlægu samúð. Megi góður Guð
umvefja ykkur með kærleik sínum
og gefa ykkur styrk til að takast á
við framtíðina.
Katrín S. Óladóttir.