Morgunblaðið - 08.04.2000, Síða 59

MÖRGÚNBLAÐIÐ
LÁUGARÍDAGUR 8. APRÍL 2000 59
MINNINGAR
GESTUR
EYJÓLFSSON
J. Gestur Eyjólfs- | þú glaðlegur og virtist JL Ósk Jóhanna SBHBj
I son fæddist á ’WMi sáttur við lífið og til- 1 Kristjánsson
Húsatóftum á Skeið- I 4Mm|I veruna. Alltaf stutt í fa‘(l(iist í Lundar í
um 11. maí 1921. brosið og reiðubúinn Manitobafylki í Kan-
Hann lést á Land- ■r ‘i'M að gefa af bér. Mér ada 8. aprfl 1919.
spitalanum 21. mars H 4BBÍ varð alltaf hugsað til Ilún lést á Elli- og
síðastliðinn og fór H áý þess afi, eftir að hafa hjúkrunarheimilinu
útfór hans fram frá ‘ 31 heimsótt þig hversu Grund 2. apríl síðast-
Hveragerðiskirkju 1. % *\_ \ góður maður þú værir. liðinn og fór útfor
aprfl. Mér er minnisstæð hennar fram frá
• ‘ 'Kk -*^||| síðasta heimsókn mín Dómkirkjunni 7.
Elsku afi minn, nú til Hveragerðis, dag- aprfl.
þegar komið er að inn eftir að gosið byrj- —
leiðarlokum hjá þér, aði í Heklu nú í vetur . Við vorum í sveit-
langar mig til þess að Þá höfðum við fjöl- inni þegar fréttin dB
kveðja þig með nokkr- minllHMBr '^nWBIH skyldan ásamt pabba barst. Ragna svaraði IMIBk s lllÍMmmÍHffl
um orðum.
Þær eru orðnar nokkrar stund-
irnar sem við höfum eytt saman í
Hveragerði nú á síðustu árum.
Samskipti okkar voru stopul fram-
an af mínu lífi þar sem ég flutti ung
til Npregs. Flest sumur kom ég þó
til íslands og minnist ég þá
skemmtilegra stunda með þér og
ömmu. Eftir að ég flutti alkominn
til íslands fyrir 12 árum náðum við
að kynnast á ný. Einn af föstu lið-
unum í tilveru minni eftir að ég
kom til baka var að fara í árlega
jólaboðið hjá ykkur ömmu á annan
í jólum. Þá var ekki síður notalegt
að koma við þegar að ég átti leið
austur um. Alltaf var ég svo inni-
lega velkomin og fékk notið gest-
risni ykkar ömmu. Það sem uppúr
stendur í minningu minni um þig
er hve léttur þú varst í lund og
yndislegur í viðmóti. Alltaf varst
farið að skoða Hekl-’
una, en komumst ekki heim vegna
veðurs. Hjá ykkur ömmu eyddum
við því meiri tíma en reiknað var
með. Við skemmtum okkur yfir
góðum mat og þú rifjaðir upp sög-
ur af fyrri gosum í Heklu. Mér
fannst sérstaklega gaman að því
þegar Alexander litli sat í fangi
þínu um stund og leið honum mjög
vel í fanginu á langafa sínum. Ég
tók skemmtilegar kvikmyndir af
ykkur og ég ætla að nota þær þeg-
ar hann stækkar og ég fer að segja
honum frá þér.
Mig langar til þess að lokum, afi,
að þakka þér fyrir að hafa alið með
mér jákvæð viðhorf til lífsins og
fyrir að hafa notið þeirrar útgeisl-
unar, jákvæðni og glaðlyndis sem
alltaf var í kringum þig.
Elsku afi minn,takk fyrir allt.
Guðrún Ruth.
KATRIN
ÞORLÁKSDÓTTIR
+ Katrín Þorláks-
dóttir fæddist 9.
ágúst 1936. Hún lést
á gjörgæsludeild
Landspítalans í Foss-
vogi 26. mars síðast-
liðinn og fór útfor
hennar fram frá
Fríkirkjunni í Hafn-
arfirði 5. aprfl.
Mér er ljúft að minn-
ast Katrínar Þorláks-
dóttur, Birkihlíð 6,
Hafnarfii-ði, sem er til
moldar borin í dag.
Við störfuðum sam-
an hjá Útflutningsmiðstöð iðnaðar-
ins á árunum 1980 til ’85 eða um 5
ára skeið. Þetta var á þeim tímum
þegar telexið var aðalfjarskiptatæk-
ið. Útflutningsmiðstöðin veitti iðn-
fyrirtækjum telex-þjónustu. Þegar
mest gekk á voru á milli 20 og 25 fyr-
irtæki sem nutu þessarar fyrir-
greiðslu. Um alla þessa þjónustu sá
Katrín og með miklum sóma. Katrín
var tungumálaglögg og oft læddist
að mér sá grunur að hún hefði tekið
þátt í að semja sum telexin. Henni
var eðlislægt að koma þægilega fram
við náungann og vildi gæta þess að
vinna öllum vel.
Katrín var mikil mannúðarkona
og sýndi það í verki.
Hún átti fyrir stórri
fjölskyldu að sjá. Það
var ekki léttara verk þá
en nú. Ég man að hún
átti eins og aðrir í vand-
ræðum út af veikindum
bama sinna. En hún
snerti þannig hjörtu
okkar samstarfsmanna
sinna að við reyndum
að gera gott úr því og
bæta á okkur að vissu
marki, a.m.k. starfi
hennar. En þá bar oft-
ast svo við að einungis
vélrituðu telexin voru
send áfram. Þeir sem óskuðu sér
persónulegri þjónustu kærðu sig
ekki um að snúa sér til okkar hinna.
Katrín hvarf úr þjónustu Útflutn-
ingsmiðstöðvarinnar 1985. Sama ár
hélt ég af landi brott og má segja að
okkar fundum hafi lítið borið saman
eftir það. Ég held að lífið hafi ekki
látið mikið með Katrínu en hún tók
því af æðruleysi og reisn. Mér er hún
minnisstæð og ég er þakklátur fyrir
að hafa verið samferðamaður hennar
um skeið.
Fjölskyldu hennar og öllum ætt-
ingjum sendum við hjónin samúðar-
kveðjur.
Ulfur Sigurmundsson.
SIGURBORG
HAFSTEINSDÓTTIR
+ Sigurborg Hafsteinsdóttir
fæddist í Keflavík 20. septem-
ber 1962. Hún lést á Heilbrigðis-
stofnun Suðurnesja 29. mars sið-
astliðinn og fór útför hennar fram
frá Ytri-Njarðvíkurkirkju 6. aprfl.
Kæra vinkona. Ég kveð þig með
trega í hjarta. Þess fullviss að ef
hægt væri að sigrast á illkynja sjúk-
dómi með kjarkinn og skapfestuna
að vopni, þá hefðir þú gert það. Þú,
sem varst svo ákveðin í að nota vet-
urinn til að beijast og standa síðan
uppi í vor sem sigurvegari. Þú, sem
varst staðráðin í því að koma börn-
unum þínum upp, gifta þau og verða
amma. En hin æðri máttarvöld hefur
OSK JOHANNA
KRISTJÁNSSON
símanum og hún
þurfti ekki að segja mér neitt; ég
vissi að þetta símtal var væntan-
legt á hverri stundu. Sú stund var
nú upp runnin, það var komið að
leiðarlokum, mamma lögð af stað í
þá reisu sem bíður okkar allra í
fyllingu tímans.
Mér þykir tilhlýðilegt að minnast
mömmu í fáum orðum á kveðju-
stund og líta yfir farinn veg sem
við gengum saman um hríð uns sá
tími kom að ég tók flugið fyrir eig-
in afli og hóf að skapa mína eigin
tilveru eins og ungir menn gera.
Hennar vegna hef ég þetta stutt;
hún hefði kosið það sjálf.
Þegar ég lít til baka rifjast
gjarnan upp þau sólríku, áhyggju-
lausu ár, kennd við sokkabönd,
þegar við bjuggum í Mosgerðinu.
Það voru góðir tímar, altént í
minningunni, og yfir þeirri veröld
ríkti mamma, úrræðagóð og kjark-
mikil. Mér finnst að hún hafi alltaf
verið á þönum í kringum okkur,
gjarnan raulandi dægurlög fyrir
munni sér, að matreiða, þrífa, þvo,
planta, mála, sá og slá. Henni var,
að mig minnir, ekkert ofviða; hún
endursagði sögur upp úr dönskum
blöðum „pá stáende fod“ ef sá var
gállinn á henni og í garðinum hjá
henni spruttu stjúpur, morgunfrúr,
liljur og reynihríslur áður en ná-
grannarnir höfðu svo mikið sem
grasstrá á flötinni sinni.
Einhver vakti athygli mína á því
að á þessum árum, milli 1950 og
1960, hljóti að hafa verið þröngt í
búi hjá fjölskyldu með sjö og átta
börn og eina fyrirvinnu í verka-
mannavinnu. Hafi svo verið þá fór
það framhjá mér.
Það var glatt á hjalla, margir í
heimili og húsmóðirin gaf tóninn
vantað góða og kjarkaða konu. Því
bið ég góðan Guð að blessa þig og
veita börnum þínum og öðrum að-
standendum styrk og huggun í
þeirra miklu sorg. Ég kveð þig með
orðum Pam Brown; „Hvort sem við
erum einmana, sjúk eða ráðvillt fá-
um við umborið það allt, ef við aðeins
vitum að við eigum vini - jafnvel þótt
þeir geti ekki hjálpað okkur. Það
nægir að þeir eru til. Hvorki fjar-
lægð né tími, fangavist né stríð,
þjáning né þögn megna að slá
fölskva á vináttuna. Við þær aðstæð-
ur festir hún einmitt dýpstu rætur.
Upp af þeim vex hún og blómgast."
Þín
Sigrún Kristín.
Frágangur
afmælis-
og minn-
ingar-
greina
MIKIL áhersla er lögð á, að
handrit séu vel frá gengin, vél-
rituð eða tölvusett. Sé handrit
tölvusett er æskilegt, að diskl-
ingur fylgi útprentuninni. Það
eykur öryggi í textameðferð og
kemur í veg fyrir tvíverknað.
Þá er enn fremur unnt að senda
greinamar í símbréfi (5691115)
og í tölvupósti (minn-
ing@mbl.is). Nauðsynlegt er,
að símanúmer höfundar/send-
anda fylgi.
Um hvern látinn einstakling
birtist formáli, ein uppistöðu-
grein af hæfilegri lengd, en aðr-
ar greinar um sama einstakling
takmarkast við eina örk, A-4,
miðað við meðallínubil og hæfi-
lega línulengd, - eða 2.200 slög
(um 25 dálksentimetra í blað-
inu). Tilvitnanir í sálma eða Ijóð
takmarkast við eitt til þrjú er-
indi. Greinarhöfundar era
beðnir að hafa skírnamöfn sín
en ekki stuttnefni undh’ grein-
unum.
með glaðværð og
krafti. „Beautiful
dreamer, wake unto
me“ eða „Oh, what a
beautiful morning"
söng hún gjarnan við
hússtörfin og það gef-
ur ekki til kynna að
menn séu beygðir af
depurð af fátæktar
sökum.
Ég held nefnilega
að mamma hafi trúað
því innilega að menn
uppskæru í líkingu við
hvernig þeir sáðu og
með því að leggja sig
fram af alefli mundi hún komast í
gegnum þá erfiðleika sem stundum
hljóta að hafa steðjað að.
Eina sögu sagði hún okkur sem
skýrir þessa lífssýn. Amma Kristín
hafði verið í heimsókn hjá okkur.
Hún sá að mamma var að sýsla við
happdrættismiða sem hún hafði
komið með heim, nýbúin að endur-
nýja. Spyr hún hvað þetta sé og
mamma segir henni það.
„Þú verður nú aldrei rík á því að
spila í happdrætti," hafði amma þá
sagt.
Lengi vel tók ég þetta tilsvar
ömmu sem dularfulla forspá um
einhvers konar böl sem hvíldi á
fjölskyldunni; aldrei ætti það fyrir
neinum í fjölskyldunni að liggja að
vinna í happdrætti svo lengi sem
hún væri á dögum! Seinna skildist
mér að þetta var snyrtilega dul-
búin viðvörun um að gera ekki ráð
fyrir því að velgengnin dytti ofan í
hausinn á manni einn góðan veður-
dag þegar síst varði. Sumir hafa
sett þessa ábendingu í stuðla:
„Sveltur sitjandi kráka en fljúg-
andi fær“. Aðrir benda á þau aug-
ljósu sannindi að „þeir fiska sem
róa“.
Þetta rættist og fjölskyldan
komst til ágætra efna í áranna rás
svo að mamma og pabbi gátu notið
lífsins í þeim mæli sem einungis
var á færi efnamanna fyrr á árum:
að fara í siglingar og sjá sig um í
heiminum.
En seinasti hluti aldarinnar var
henni ómildur og að lokum varírl *
hún að játa sig sigraða. í því stríði
kom fram hverja kosti hún hafði til
að bera: æðruleysi og hugrekki.
Mér koma í hug orð skáldsins
Rudyard Kipling þegar hann lýsir
því hver séu einkenni hins hug-
rakka og æðrulausa manns, svo
segjandi að sá megni að halda sínu
striki þrotinn að kröftum og gegna
sinni skyldu, eins þegar ekkert er
eftir nema viljinn sem rekur hann
áfram.
En nú skiljast leiðir um skeið og
mamma hverfur á annað tilverustig
þar sem þrautir og kvöl þekkjast
ekki, sólin skín allan liðlangan dag-
inn á stjúpur og morgunfrúr, litlir
glókollar kútveltast í grasinu og
mamma syngur í eldhúsinu:
„Beautiful, beautiful brown eyes.“
Flosi Kristjánsson.
Elsku amma.
Nú þegar þú ert farin frá okkur
viljum við segja þér hvað okkur
þótti vænt um þig og söknum þín
mikið. Alltaf var gott að heimsækja
þig á Unnarstíginn, það var svo
mikil hlýja í nærveru þinni, þú
fylgdist með öllum bamabörnunum
þínum og vildir vera viss um að ,
þeim liði vel. Þeir sem komu til þín
fengu alltaf eitthvað gott að borða
og alltaf var matreitt eins og þú
stæðir enn í eldhúsinu á Elliheimil-
inu Grund að matbúa fyrir mörg
hundruð manns. Þú kunnir ógrynni
af Ijóðum og sögum sem þú fórst
með fyrir okkur og sagðir gjarnan
frá uppvexti þínum í Kanada. Þeg-
ar við fórum að hitta systur þínar
þar sáum við hvað þið voruð líkar
og hvað það voru sterk bönd á milli
ykkar, sem slitnuðu ekki þótt svo
langt væri á milli ykkar. Við von- .
um og biðjum að þér líði vel núna'*'
þegar þú ert laus við sjúkdóma og
vanlíðan.
Guð geymi þig, amma.
Hildur og Gunnar.

Við þökkum innilega fyrir auðsýnda hjálpsemi
og hlýhug við andlát og útför okkar ástkæru
eiginkonu, móður, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
INGIBJARGAR EYGLÓAR PÉTURSDÓTTUR,
til heimilis á Silfurgötu 40,
Stykkishólmi.
Gísii Berg Jónsson,
Sævar Berg Gíslason, Brynja Bjarnadóttir,
Hafdís Berg Gísladóttir, Kristján Jóhannes Karlsson,
Ragnar Berg Gíslason, Elín Eygló Sigurjónsdóttir,
Hlíf Berg Gísladóttir, Eyjólfur Karl Níelsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Innilegt þakklæti til allra þeirra er auðsýndu
okkur samúð og hlýhug vegna andláts og
útfarar ástkærrar móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
SIGRÚNAR ÁSBJARGAR FANNLAND
frá Sauðárkróki,
Faxabraut 13,
Keflavík.
Guð blessi ykkur öll.
Börn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
+
Þökkum öllum sem sýndu okkur samúð við fráfall
GUÐMUNDAR PÉTURSSONAR.
Sigrún Árnadóttir,
Rósa Birgisdóttir.