Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 6

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 6
54 ÓÐINN Tryggvi Sveinbjörnsson: Myrkur. Sorgarleikur í fjórum þáttum. Priðji þiUtur. (Sama stað. Síðari hluta dags.) Ella (stendur við gluggann). Einar (kemur innan úr húsinu): Ella, ertu þarna? Pví förstu frá mjer? Ella: Jeg er að hlusta eftir hvort pau komi ekki. Einar (þreifar sig áfram í áttina til hennar): Heyrir þú nokkuð til þeirra? Ella: Nei, ekki ennþá! Einar (dettur um hestinn sem liggur á gólfinu): Ohræsis myrkriö! Ella: Veslingurinn, meiddurðu þig? Einar (stendur upp — forviða): Nei — það er þá Blesi. Við höfum gleymt að fara inn með hann í dag. (Dregur hestinn út að glugganum). Ho, ho! Nú skal jeg lika hefna mín á þjer! Rjettu mjer hendina, Ella! (Pau taka höndum saman). En livað það er altaf koldimt. Mamma segir, að það verði svona þangað til í vor að sólin fer að skína. Er langt þangað til? Ella (sorgmædd): Nei — ekki mjög. Einar: Hvað langt? Margir dagar? Ella: Pú mátt ekki spyrja mig. Jeg veit það ekki. Einar: Petta segið þið öll. Jeg spyr Ragnar. Flann hlýtur þó að vita það! Ella: Nei, nei. — Pú mátt ekki spyrja Ragnar. Pá þykir honum ekki lengur vænt um þig. Einar (grátstafur í röddinni): Jeg spyr hann samt! Pað er leiðinlegt síðan nóttin kom. Ef það birtir ekki lljótt aftur, verðurðu að lána mjer augun sem pabbi kemur með handa þjer. Jeg er altaf að detta og meiða mig. Ella: Pað sæmir ekki víking að kvarta! Einar: En hvernig geta þau komist frá skipinu í þessu myrkri? Er ekki nótt alstaðar? Ella: Jú, en nú tölum við um eitthvað annað. EiHar: Mig langar mest til að vita um þetta. Fór Ragnar með mömmu? Ella: Nei, hann er inní herberginu sínu. Einar: Pví er hann altaf þar? Hann er alveg hættur að tala við okkur. Hefur hann svona mikið að gera? Ella — því þegirðu. Er hann altaf að lesa? Ella: Já! Einar: Hvernig getur hann það í myrkrinu? Mamma sagði að það væri heldur ekki hægt að kveykja á ljósunum. Eila: Nú fer jeg inn! Einar: Á jeg þá að verða einn hjerna? Elsku, farðu ekki frá mjer! Ó, jeg vildi að Ólöf kæmi hingað! Pað er svo óltalega langt síðan hún kom! Og Sigga! Gott á hún að vera hjá Ólöfu! Ella: Nú heyri jeg eitthvað! Pað eru víst þau! Petla er málrómurinn hans pabba! Einar: Já, já! Hæ, pabbi kominn! Pabbi, pabbi! (Hjónin koma inn.) Björn: Sæl verið þið börnin góð! Einar: Elsku pabbi! Nú ertu kominn! (Rjettir fram hendurnar.) Björn (tekur Einar í fang sjer — kyssir hann): Já, nú er pabbi kominn heim til litla Einars! Nú heilsa jeg Ellu. . . . Einar: Var ekki gaman að sigla á stóra skipinu? Fær Ella ekki augun? Æ, segðu mjer það? Björn: Jú. Ella fær augun! Einar: En hvað þú átt gott, Ella! Pá getur þú sjeð í myrkrinu! Heyrðu, þú verður stundum að lána mjer augun! Viltu gera það? Eða viltu Ieiða mig þangað til fer að birta? Pabbi, þú hefðir líka átt að koma með augu handa mjer! Kristin: Guð minn góður — að hlusta á þetta! Einar: Pví geturðu það ekki? Pú hefur þó Iíklega ekki gleymt því sem þú lofaðir mjer? Pú sagðir að jeg skyldi fá sverð og skjöld! Hvar er það? Björn: Pað er niðri í skipinu ennþá. Hjerna! (Tekur poka með góðgæti upp úr vasa sínum og fær honum.) Farðu nú inn — og getðu Ellu með þjer! (Hann fylgir Ellu og Einari að dyrunum.) Við mamma komum strax. (Snýr sjer að Kristínu.) Best væri líklcga að segja hon- um sannleikann! Kristín: Nei, nei! — Jeg hef ekki kjark til þess! Björn: Ekki þarf minni kjark til þess að halda áfram að skrökva að honum. Spurningar hans brenna mig eins og glóandi járn. Kristin: Hvað hefur þú heyrt, hjá því, sem jeg hef orðið að hlusta á, síðan þú fórst! Eftir því, sem sjónin minkaði, fjölgaði spurningunum. Altaf hefi jeg orðið að Ijúga og ljúga! Pað væri heldur ekki til neins að segja honum satt. Hann tryði því ekki. Björn: Jeg ásaka mig þunglega að jeg reyndi ekki að fara með hann — en þá vissi jeg að vísu ekki það sem jeg nú veit. Og hefðu læknarnir ekki gefið mjer þessa vissu von með Siggu, væri heimkoman gleðisnauð. Pað er sú eina gjöf sem jeg get fært þjer. Kristín: Við skulum tala um eitthvað annað! Björn (forviða): Skulum við tala um eitthvað annað en það? Pað er þó ekki nema vonl Von, sem ætti að gleðja þig mcira en útlit er Kristin: Björn: fyrir! Kristín: Björn: Jeg er aldrei glöð framar! Ja, en Kristín! Læknarnir fullvissuðu mig! Fyrir rúmum mánuði heppnaðist einum lækni skurður- inn hvað eftir annað og nú eru þeir orðnir svo vissir, að þeim getur ekki skeikað. Kri8tín: Pað er gott fyrir þá, sem geta notið þess! Björn: Pað er skömm að segja fiá því — en áður en jeg fór, var jeg hræddur um að Ragnar ef til vill reyndi að skera hana upp. Svo hræddur var jeg, að jeg Ijet hann sverja mjer, að snerta ekki við henni. (Horfir á Kristínu). Pú ert svo óvenjulega veikluleg! Kristín: O-jú. Síðustu vikurnar hafa reynt talsvert á mig. Björn: Jeg vona að kaupmaðurinn gefi mjer mánaðar fri, en dýr verður förin! Er fatnaðurinn hennar í lagi?

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.