Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 20

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 20
68 ÓÐINN Þk Forseta Baldursson framtiðin á í fegurra dómsal en Glitni. Þá. blasir við hún sú bróður-rún, sem bera á hjartanu vitni. í starfsríki frelsisins fögnuður grær og friður sem aldrei mun deyja. Þá heimurinn færist svo himninum nær að heyrist hvað guðirnir segja. Því lífið á til það ljós og yl sem langsærstu spárnar eygja. Hvert gæfuspor áfram er hjálpandi Hlín og Heimdallur vökumanns líki. Pá fegra' en á gullöld í framgengni skín ið fornhelga islenzka ríki. Því gæti þess sá, sem þar griðland á, það guðsland sitt aldrei svíki. Bifröst. í huga mjer ritjast upp helgimál tvenn úr heiðni og kristni — því Bifröst enn er sama og friðbogans myndin mörgum. Þær standa oss norrænum hlið við hlið sem helgustu vjein — sem lífsins grið í musterum nútímans — horfnum hörgum. í boganum leika sjer litirnir þrír, sem Ijóshvolfið mynda — sem í þeim býr, sem frið gaf til mannkyns — firði vörgum. Og goðin í öndverðu bygðu þá brú úr björtustu frumlitum: ást, von og trú, frá Hrímdölum jarðar að Himinbjörgum. Frá úrþrungnri nótt í austri rann, á árdegi þjóða, það ljós sem brann í regnbogans litum, því lífi sem fann að Ijósið var kraftur þess draums er það unni. Það fann í því sjálft sig. Það hóf upp hönd og himininn blessaði. Nam þau lönd, sem hugurinn leit frá Heljarströnd, i heilögum Glaðheim og Urðarbrunni. Og Ijómi þess enn — sú ljóssins trú, sem lífi veittist — skal einmitt nú oss íslenskum bjer vera Ásbrú sú, sem yfir oss fiytur að hjartans grunni. Hún sje oss ei aðeins sú tengitaug, sem trúnaðinn bindur við hugmál þaug, sem reisir hjer íslenskar aflstoðir dottnar, — en lyftivjel sú, sem leiðir vor mál á ljóssins dómþing — að feðra sál, þars öndvegishelgi ættlands drottnar. — Einn einasti heimsstaður: ísland sjálft. Ei útlendingstvístrið veilt og hálft. Nei, heimför með alt áður afiið þrotnar. — — Hjer síðasta verður það sögunnar kveld að sál vorri jötnarnir kasta á eld, er Surtur ríður, en Bifröst brotnar. Ef finst þjer sú brú vera foraðshá, frá framandi landi til að sjá, þú hefur ei stöplana hlaðið þá, sem hvíla þarf vestlægi sporðurinn á og upp er gengið því einstigi frá, sem íslendingsskyldan hvern gæfumann leiðir. — Þinn skilningur rjettur — ei gullsins gnótt, fær grunn þinn steyptan með vökumannsþrótt, því mannvitið eitt hefur eldinn sótt og öldunum lýst yfir skammdegisnótt, er auður svaf. — Hann sefur enn rótt en svíkur það litla til starfs er hann greiðir. í austri er trygt ef hin unga þjóð í anda sjer geymir hin helgu ljóö. Á braut skaltu ríða í blálundinn friða. Og alvera lands vors mun heyra vor hljóð, þá hjartað í einlægni brennur á glóð þess fórnarelds lýða, sem frelsi vill hlýða. Þín friðarins braut er hin fornhelga slóð, sem fegursta hugsjón þín ruddi og hlóð með dirfð til að striða, ei kend til að kviða. — Þín Bifröst, þín útþrá í austurdagssjóð, er íslenzka sálin þín, líí' þitt og blóð, sem ættland skal prýða til eilífra tiða. Á fyrsta sumardag. Ur sárum jarðar lífsins lindir streyma, sem langvarandi slökkva þorstans bál; svo orð frá hjartans undum svör þau geyma, sem æ spyrjandi friða mannsins sál. Hver upprisa er eilíf-ný og fögur, og alt sem breytir dauða og svefni í líf. Hver rofin þögn er vekur vori sögur. — Hvert vetrar sár er nýju lífi hlíf.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.