Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 8

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 8
Ó6 ÓÐINN Björn: Pú hefur viljað svo margt — þú hefur oftreyst þjer. Pú hefur gleymt aö án guðs kemst maður hvergi. Hans vilji er sá eini og rjetti. Ragnar: Syndugasti maður jarðarinnar gæti verið guð á meðan mennirnir eru svona góðir. Blind trú er menningunni hættulegri en nokkur annar sjúkdómur. Hún gerir mennina svo heimska, að þeir kyssa pá hönd, sem ber eiturbikarinn að vörum þeirra. (Æstur). Nei — eigi að fótumtroða þann frjálsa, skapandi vilja, þá hefur alt mannkynið mist sjónina. Björn: Vilji mannanna er sjaldan leit eftir því góða. Pess vegna hefur guð sent þeim mótlætið, til þess að beina huga þeirra inn á rjetta braut. Ragnar: Gamlir hleypidómar! Mótlætið gerir mennina vonda. Væru þeir nógu rikir af gleði, væri ekkert helvíti til. Björn: Pú hefur fyr haldið fram mætti viljans. Sá dagur kemur, að þú ekki lengur þorir að treysta honum einum. Ragnar: Sál mín var Ijósið. Jeg þori að deyja i hatri til pess vahis, sem slökti það. (Setst). Björn: Pú gleymir, að þú ert aumur maður, sem þarfn- ast guðs náðar. Ragnar (stendur á fætur): Guðs náðar! Hefi jeg ekki leitað hennar? Jeg hefi Iegið í duftinu fyrir fótum hans — en hann hefur ekki heyrt mig. Pess vegna hata jeg vilja hans! Björn: Pað stóð ekki í pínu valdi, að varðveita sjón þina! En sál pína geturðu varðveitt frá eilífri glötun! Ragnar (tekur litla bók — nýjatestamentið — upp úr vasa sínum): Manstu eftir Barbímeusi. Hann baðogsagði: »Jesús, sonur Davíðs, miskuna pú mjer!« Og hann fjekk sjónina aftur! Heldurðu að mín bæn hafi ekki verið eins heit og hans? Björn: Orð þín eru ekki bænir — heldur kröfur og ógnanir! Ragnar: Ormurinn, sem skríður á jörðunni, drekkur í sig ljóma guðs sólar. En mjer, sem er skapaður í hans mynd, hrindir hann í ytstu myrkur! (Sleppir sjer). Guð, ef pú ert góður, þá gefðu mjer aftur það, sem þú tókst. En ef pú er vondur, láttu jörðina springa undir fótum mínum og gleypa mig! Jeg vil hrapa svo langt niður í myrkrið, að jeg gleymi Ijósinu, sem pú rændir frá mjer! (Kastar biblíunni á gólfið — hnígur niður í stólinn, sem hann hefur stutt sig við — grætur sáran). Björn (tekur bókina upp og leggur hana á borðið): Vertu sterkur sonnr minn! (Leggur höndina á öxl honum). Pú munt læra að bera krossinn! Ragnar: Aldrei, aldrei fæ jeg lært að skilja pað. Gæti jeg bara gleymt, fengi jeg friðinn! En pað getjegheldur ekki. í hvert sinn, sem jeg finn hita sólarinnar á andliti mínu, vaknar löngun mín til Ijóssins. (Stendur upp). Jeg hafði svarið myrkrinu fjandskap — og svo afvopnar pað mig á einni nóttu! Að hvaða gagni koma nú hæfi- leikar mínir mjer? — Ekkert er eins óttalegt eins og að missa sjónina svona ungur. Björn: Jú, pað óttalegasta af öllu, er að gleyma guði sínum! Ragnar: Hvernig geturðu krafist að jeg skuli beygja mig undir þennan óskiljanlega vilja? Björn: Sá, sem vill ekki beygja sig i blindni undir guðs vilja, hann verður að deyja! Ragnar: Pá vil jeg heldur deyja! Jeg vil þúsund sinn- um heldur deyja, en að lifa í þessu eilífa myrkri! Björn: Dreptu pig þá! Jeg skal standa hjá og sjá, hve myndarlega þjer ferst það! (Stutt þögn). En þegar þú steadur frammi fyrir dómara þínum, neita jeg að þú sjert minn sonur! Ragnar (stendur eins og steini lostinn): Nú heyrði jeg að það varst þú sem talaðir, pabbi! Björn: Og pví hefurðu ekki pegar drepið pig? Af pví þú ert hræddur við guð! Hefurðu ekki sjeð grasið hneigja sig til jarðar — hefurðu ekki fundið jörðina skjálfa undir fótum þínum — þvi skyldir þú þá ekki beygja þig undir vilja hans? Ragnar: Pú krefst meira en jeg fæ orkað! Hvað verður nú af öllum minum framtíðar-draumum. Þeir berast eins og falleg ský burtu með vindinum. (Með hita). Geturðu sagt mjer, hvers vegna jeg cr dæmdur til dauða? Geturðu sagt mjer, pví guð nemur ekki alla synd burt af jörðinni? Ef jeg hefði vald hans eitt einasta augna- blik — skyldi jeg uppfylla allar óskir mannanna! Rödd Siggu: Jeg vil vist fara inn! Sleppið mjer! Ragnar (ólýsanleg skelfing kemur yfir hann): Sigga! Björn: Jeg ætla að fara inn og heilsa henni! Ragnar: Nei! Björn: Hvað er að sjá þig! Ragnar: Pað grípur mig stundum pessi óskiljanlcga hræðsla. Earðu ekki frá mjer — farðu ekki! Björn: Þú er fárveikur! Þú skelfur eins og hrísla! Þú ættir að leggja pig útaf! Jeg skal kalla á mömmu pina! Ragnar: Nei pabbi — vertu kyr! Jeg má ekki — má ekki vera einsamall eina stund! Björn (grípur skyndilega hendur Ragnars — starir framan í hann). Ragnar (með hásri rödd): Jeg finn, að þú horfir á mig! . . . Pví starirðu svona á mig? Talaðu! Björn (myrkt): Hvað hefurðu gert? Svaraðu! Hvað hefurðu gert? Ragnar: Ekkert, ekkertl Björn (með stigandi þunga): Pví varðstu svona ótta- sleginn áðan, þegar jeg mintist á læknana. Pað var cins °g ÞJer yr°i Htl Pví hefurðu ekki spurt eftir þvi, sem þeir sögðu um Sigríði? Ertu ekki glaður yfir því að það er vissa fyrir að henni verði bjargað? Pví svararðu ekki? Ragnar (hnígur niður í stólinn). Björn (beygir sig yfir hann): Ertu ekki glaður af pvi hún systir pín á ekki að verða blind? Pú pegir. Pað er eins og þetta komi flatt upp á pig! Manstu ekki, hvað stóð i brjefunum? Ragnar: Brjefin — eru brend! Bjiirn: Haha! Nú skil jeg pig! Sigga . . . komdu inn! Sigga (kemur — bundið fyrir augun): Pabbi — hvar ertu? Björn (tekur óþyrmilega í Ragnar): Hvað hefurðu gert? Ragnar (fellur á hnje fyrir föður sínum): Miskunnaðu mjer — miskunnaðu mjer! Sigga: Elsku pabbi — heilsaðu mjer! Ragnar (talar hratt): Pað var saraa kvöldið og þú fórst.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.