Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 9

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 9
ÓÐINN 57 Jeg fann, að blindan var að koma yfir mig. Annaðhvort varð því, að hrökkva eða stökkva! (Sterkara). Jeg vissi, að pað var jeg sem álti að bjarga henni — pað var mitt hlutverk. Pað var pað stóra, sem jeg er fæddur til. Jeg fann að stundin var komin — stundin pegar pað ómögulega yrði framkvæmt — mundu hversu vel mjer gekk í fyrstu — og jeg hikaði ekki! Sigga: Pabbi — leystu frá augunum! Það er enginn, sem vill gera pað — og jeg get pað ekki! Ragnar: Nei, nei — jeg særi pig við alt sem pjer er heilagt — gerðu pað ekki núna! Nei -- pabbi jeg verð brjálaður ef pú gerir pað! Það er ennpá ekki liðinn nógu iangur tími frá uppskurðinum. Gefðu mjer frelsi pangað til á morgun! Björn: Nei! Ragnar: Pangað til seinl í kvöld! Bindið verður að takast frá í myrkri. Augun pola ekki birtuna í fyrstunni. Petta er stærsta bónin, sem jeg hefi beðið pig! Björn (eftir skamma stund): Jeg gef pjer frelsi — pangað til í kvöld! Heppnist pjer fífldirfska pin — reyni jeg að fyrirgefa pjer! En hafirðu rænt hana sjóninni, pá . . . (pagnar — fer með Siggu — í dyrunum). í kvöld! Ragnar (rólegur): Pakka pjer fyrir — pað er mjer nóg! Ólöf (kemur): Ragnar! Ragnar: Pví komstu með Siggu? Olöf: Jeg gat ekki aftrað pví. Hún heyrði einhvern segja, að pabbi hennar væri kominn. Pti heldur ef til vill, að pað hafi verið gaman að fást við liana allan pennan tíma? Ragnar: Komdu hjerna, Ólöf! Olöf (nálgast linnn). Ragnar (tekur um hendur hennar): Heldurðu að pað lánist? (Ákaft). Heldurðu að hún fái sjónina aftur? Olöf: Pað get jeg ekki sagt pjer! Ragnar: Jú, segðu pað! Segðu að hún fái sjónina. Segðu pað — og jeg trúi pví! Ólöf: Pví skyldi jeg segja pað, sem jeg ekki veit! Ragnar (prýstir henni að barmi sjer): Jeg skipa p]er að trúa pvi! Ólöf: Jeg skal vona pað og trúa pví með pjer! Ragnar: Pú trúir pví ekki! (Vonlaust). Jeg trúi pví heldur ekki! (Setst — byrgir andlitið í höndunum). Jeg hef rænt hana sjóninni! Ó, guð hjálpi mjer! Ólöf: Hún hefur lofað, að taka pað með stillingu hvernig sem fer. Ragnar: Pað loforð getur hún ekki efnt — og pótt hún pegði — samviskubitið mundi aldrei yfirgefa mig. (Mjúkt). Ólöf! í nótt kom hún til mín! Augun vantaði. En hún horfði pegjandi á mig með tómum augnatóft- unum. Pá varð pað, að jeg tapaði trúnni! Pað rann alt í einu upp fyrir mjer, hvað jeg hafði gert! Mjer fanst jeg hafa myrt hana! (Tekur Ólöfu i fang sjer). Ó, hjálp- aðu mjer! Nú er jeg einn — allir hata mig! Lofaðu mjer að fela mig við barm pinn. Jeg er litill drengur, sem pú átt að varðveita! (Þögn). Pví komstu ekki fyr til mín? Oiöf: Pú baðst mig að lofa pjer að vera einum. Auk pess fullvissaðir pú mig um að pú elskaðir aðra! Ragnar: Setjum nú svo að jeg hafi sagt pjer ósatt. Hvernig gat jeg beðið pig að koma — jeg sem sveik pig! Ólöf: Nú er jeg kominn — og jeg fer aldrei aftur ef nokkur neisti pinnar fyrri ástar lifir í hjarta pínu! Ragnar: Jeg sver við nótt augna minna, að pig eina heli jeg elskað. Jeg var hjegómagjarnt barn innanum alla mína alvöru. Peir öfunduðu mig af Hildi. Og jeg tók á móti hendi hennar til pess að storka peim. Pegar jeg var preyttur, fanst mjer jeg finna meiri gleði hjá henni en pjer. En pað var gleði eins og sú, sem vínið veitir. Nú get jeg sjeð, hve mikils virði petta altsaman var. Hún hefur gleymt mjer. Fjelagar mínir hafa gleymt mjer — allir, nema pú! Ólöf: Ragnar! (Pögn). Ragnar: Best væri, að pú líka vildir gleyma mjer! Olöf: Jeg svíf milli vonar og ótta: Áðan hjelt jeg að pú elskaðir mig. Segðu mjer sannleikann. Pað er ekki af meðaumkvun til pín að jeg kem! Ragnar: Jeg heli mist máttinn til pess að lifa — mátt- inn til pess að elska. Jeg er ekki annað en rödd, sem hrópar í myrkrinu. (Þögn). Olöf (beygir sig yfir liann): Einu sinni sagðirðu að jeg gæti brosað punglyndiskýin burt af sálu pinni. Get jeg pað ekki ennpá, ástin mín — get jeg pað ekki ennpá? Ragnar: Pú kemur vist of seiut, vina min! Pegar and- vökunæturnar koma — ein eftir aðra — verður manni svo undarlega kalt. Mjer er orðið of kalt. í nótt var sjálfur dauðinn andvaka! Ólöf: Komi jeg of seint, pá er sökin pin! (Slerkara). En jeg kem ekki of seint. Pótt pú værir dauður og kaldur, skyldi jeg kyssa lífið í pig. (Kyssir hann). Ragnar: Varir pínar eru hreinni en munnur rauðra rósa, pegar pær í fyrsta siiini brosa við sólinni. Gefðu mjer meira að drekka, yndislega! Olöf: Drekka! (Kyssir hann aftur). Pú ert svo þreytlur. ViIIu sofa? Ragnar: Nei — jeg vil vaka. Jeg vil vaka með þjer og sjá sólina ganga undir i siðasta sinn. í kvöld. Hahaha! Olöf: Petta er kaldur hlátur. Ragnar: Pað var dauðinn, sem hló. Ólöf: Pú ættir að hvila pig og sofa, Ragnar! — Láta pig dreyma um alt pað fagra, sem lífið geymir handa okkur! Ragnar: Mig dreymir — dreymir að pú lokir augum mínum í siðasta sinni — augunum sem ekki sáu annað en myrkrið. (Pað er gengið framhjá glugganum — pað heyrist hringla í skautum). Heyrðu hringlið í skautun- um. (Stendur upp). Pað Iætur í eyrum mínum eins og söngur. Ó, hvað mig langar parna úti gleðina — útí daginn og birtuna. Pað verða víst margir á skautum í kvöld. Jeg fer líka á skauta! (Æstur). Jú, jeg skal með peim! Ólöf: Nei vinur minn! Við verðum kyr heima. Ragnar (órór): Pegar lúðrarnir gjalla, er jeg hræddur um að jeg dragist í dansinn . . . og svo vil jeg líka vita, hvað péir hugsa um mig! Jeg vil vita hvernig peir dæma mig. (Setst). Ólöf (gengur skyndilega til hljóðfærisins): En hvað pað er komið mikið ryk á hljóðfærið. Ragnar: Hljóðfærið! Pví hafði jeg gleymt! Pú hefðir ekki átt að minna mig á pað! Ólöf (setst — spilar).

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.