Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 21

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 21
ÓÐINN 69 Úr eitri römmu lyf til liðs má búa, og listaverk úr hnullung, sortu og fjöJ. Og dauðir stofnar oft að ungvið hlúa, og andi mannsins hreinsast best í kvöl. Svo upp úr vetri veslings jarðarbarna mun vorið unga skapa nýja jörð; en hægt og seint, því ísar apríl varna að inn sje siglt á júlí spegilfjörð. Úr þjóða sora sætleik lifs má pressa með samúð hjartna er göfgast mest við tár. En skil þú vel að vetur ei mun blessa það vor, sem honum greiðir banasár. Pað fagnar enginn sól og sumri meira en sjálfur jeg — því kulsæll þráir yl, — en samt við vetrar anguróp að heyra, er eins og jeg með honum finni til. Sem þjóðharðstjóri einn í útlegð sveimi hans alt af fækkar hverjum griðastað. En það er ekkert ílt svo til í heimi að ekki megi kenna í brjóst um það. í stjórnartauma hjelt hann dauðahaldi, með hörkuslám hann girti sína jörð. Með sverði og drepsótt dauða hann þeim valdi, sem dáðu ei hans köldu reglugjörð. Ur rústum hans nú reisir vorið hallir. Úr ríkjum skuggans myndast sólarlönd. Og smátt og smátt við dveljum allir — allir á ofurlitið fegri og betri strönd. Til íslands á nýári. Árið mitt er árið þitt, ást því barnsins veldur. Lífið þitt er lífið mitt, Ijós þitt hjartans eldur. Þú átt alt sem skærast skín — skrautið hverrar stöku. Þú ert, ísland, ástin mín, eins í svefni' og vöku. Fram um ára og alda stig alt þig göfgi, hefji. Framtíð opnum örmum þig elsku sinnar vefji. Aftansöngur. Djúp-þung hvelfist in dimma nótt dag yfir skemstan til hvílu genginn. Ytra er tómlátt og eyði-hljótt, inra slær mannssálin dýpsta strenginn — margknýtta, eldgamla, eilífa strenginn: »Hljóma skal harpan mín, hærra, minn guð, til þín, hærra til þín!« Mannkynsins útsækna eilífðarþrá! alheimur guðanna rúmast þjer hjá. Leitar þú upp þar sem Ijósin há loga svo hvergi ber skuggann á — út fyrir myrkrið sem augun þjá, — út yfir takmörkin þröngu að ná. Hrífur þú blyssprotann himni frá. hrópar um dali og fjörðu — upp yfir þrenging og dauðadá: »Dýrð sje guði í upphæðum, friður á jörðu!« Frelsara gefur þú fjötraðri sál — fagnaðarsönginn í þjóðanna mál: »Heims um ból helg eru jól«. Dýrð, dýrð, dýrð! Dýrð sje þjer alfaðir skýrð! Lof sje þjer Ijósheimasól! Lofsungin blessuðu jól! Ljóssins trú lífs er brú út yfir vetrarins húmkalda hjarn himninum móti, svo grátið hvert barn huggast og svæfist við elskunnar arn, andinn þá blíður og miskunnargjarn lýsir upp vetur með vorhuga sönnum: »Velþóknun guðs yfir mönnum«. Ljóssins von lífs gaf son. Jólasól! Jólasál! Jesúbarn! Englamál! Skinandi opnast nú himinsins hlið, hásaladýrð blasir jörðinni við.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.