Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 11

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 11
ÓÐINN 59 Hann hrópar á lijálp — en meðbræður hans stinga fingrunum í eyrun og taka til fótanna. Svona er nú íífið, lagsi. 1. verkamaður: Pað er nú líka árangurslaust að reyna til pess að bjarga peim, sem fer ofani vökina pá arna! Hún, kóngsdóttirin — eða örlaganornin, sem sumir kalla hana, sleppir ekki pcim, sem hún nær í. Ekki datt mjer annað í hug í fyrra, en að Ragnar færi á hausinn ofaní vökina. Pu manst? 2. verkamaður: Já, jeg held jeg muni pað. 1. verkamaður: Hann hleypur að vökinni, markar liring í kringum opið með skautanum og skorar á menn að renna sjer fyrir innan hringinn. 2. verkamaður: Jeg man . . . og pótti engum mikið. 1. verkamaður: 0, blessaður vertu nú ekki að grobba. 2. verkamaður: Hann, sem hefur æft sig á pessu í fleiri ár! Hann hefur meir að segja látið binda fj'rir augun á sjer og rent sjer siðan aflurábak hringinn í kringum vökina! 1. verkamaður: Nei — Iátið binda fyrir augun — nei, pað er ómögulegt! 2. verkamaður: Á öllu verður pú hissa! Pað má vel vera að petta sje haugalýgi — en ólýginn sagði mjer. 1. verkamaður: Hann gerir pað að minsla kosti ckki oftar, veslingurinn! 2. verkamaður: Pví ekki pað? 1. verkamaður: Pú veitst pað pá ekki? 2. verkamaður: Nei — hver fjandinn cr pað, scm jeg ekki veit? 1. verkamaðuur: Pú veitst ekki, að hann hefur mist sjónina! 2. verkamaður: Er langt síðan? Er petta altalað? 1. verkamaður: Nei — pví hann reynir vist að leyna pvi eins og hann getur. En um daginn báðum við póstpjóninn að vita, hvað satt væri í pessu máli. Og nú vitum við pað. En við komum okkur saman um að pegja yfir pví. Jeg hef heldur engum sagt pað — að undanteknum mínum bestu vinum. 2. verkamaður: Pað eru pá víst ekki margir sem ekki vita pað! 1. verkamaður: Pú veitst að hann skar úrsmiðinn upp og að pað lánaðist af einhverri hundaheppni — en pú veitst kanske ekki, að hann hefur skorið upp augun í henni Siggu systir sinni, og að hún er blind eftir paö! Pað er hryðjuverk — pví nú skeikar útlendu læknuuum aldrei við pessháttar skurð. Pegar Björn kom hcim, ætlaði hann strax að sigla með hana, en pá var pað of seint, Ragnar hafði drýgt pessa dáð! 2. verkamaður: Veitstu fleira? 1. verkamaður: Hildur er hætt að koma par, og pað er sagt, að hún sje tekin saman við Ottó! 2. verkamaður: Hvað sagði jeg pjer ekki! Pegareinhver hratar i ógæfuna — hlaupa hinir burtu frá honum. Svona er lífið, lagsi! 1. verkamaður: Honum hcfnist! Hann hefði aldrei átt að svíkja Olöfu! 2. verkamaður: Ef mjer ætti að hefnast fyrir allar pær, sem jeg hef svikið, vissi jeg hvað jeg ætti að gera fyrsta daginn! I, verkamaður: Þú, sem aldrei hefur pefað að kvenmanni. 2. verkamaður: Jeg — jú! Jeg hef einu sinni elskað konu — elskað sjerðu! Mörg tunglskinskvöld hefi jeg leitt hana yfir petta svell! Svo bættist hinn við í leik- inn! Þetta er æfisaga mín! Og nú er jeg sokkinn svo djúpt, að jeg vinn prælavinnu ásamt pjer! En svona er nú lífið, lagsi! 1. verkamaður: Jeg vona að pú sökkvir dýpra. (Þeir sópa). 2. verkamaður: Við erum heimskir! Við sópum pá braut, sem aðrir eiga að ganga á. Væri jeg göldróttur, skyldi jeg gera ísinn svo veikann að pcir steindræpust allir saman, helvítis djöflarnir peir arna! Þei — pei. Þar koma peir! Við skulum hamast! (Ottó og Geiri koma inn frá vinstri; halda á skautum i hðndunum). Ottó: Jeg fyrir mitt Ieyti cr algerlega með pví. . . Nú, parna eru peir. . . . (Kallar). Eruð pið nærri búnir? Geiri: Þeir heyra ekki fyrir'ákafanum. Ottó: Eruð pið að enda við? I. verkamaður (purkar af sjer svitann): Voruð pið nokkuð að segja? Þetta er verri vinnan! Ottó: Jeg spurði einkis. 1. verkamaður: Já, við erum loksins búnir. (Ottó og Geiri hlæja). Ottó: Þetta er orðið ágætt. Blessaðir hættið pið. Það er lika óholt að svita sig í kvöld. Kuldinn! (Verka- mennirnir koma til peirra), 2. verkamaður: Jeg er ekki svo illa haldinn. En hann lagsi! Sjáið pið lækina, sem renna niður eftir kinnunum á honum! 1. verkamaður: O, skammastu pín. Þú, sem staðið hefur með hendurnar í vösunum allan daginn. Geiri: Nú megið piö fara. Þið finnið mig á morgun. 2. verkamaður (skoðar skauta Otlós): Einhverntíma hefði maður gert laglega sveiflu á peim pessum. En pað eru nú af pau árin! 1. verkamuður: Kemur pú ekki? 2. verkamaður: Jú, pegar pú hefur purkað af pjer svitann! (Þeir fara). Ottó: Þeir eru í besta skapi. Jafnvel peir Iægst settu hal'a yndi af að hreykja sjer hver yfir annan. Geiri: Þetta hefðirðu átt að setja i ræðuna! Ottó: Það er dagsanna. . . . Nei, hver fjárinn! Jeg hefi glcymt blöðunum heima! Þau verð jeg að sækja. Okkur liggur heldur ekkert á. Pað er enginn kominn ennpá. En svo jeg vikji mjer að pví, sem við vorum að tala um. Þú sjerð pað sjálfur, að hann getur ekki verið formaður lengur. Geiri: Mjer finst við ættum að bíða eftir pví að hann segðí aí' sjer, Honum kann að pykja pað, cf við kjósum annan án hans vitundar. Ottó: Það er sjálfhætt fyrir hann, veslinginn. Og pað álilur hann víst líka, eða pá hann hel'ur gleymt að segja af sjer. Geiri: Mjer finst naumast von um, að hann geti sint nokkru fyrst um sinn. Ottó: Hann gæti pó verið almennilegur. Ekki vissum við að hann var blindur, kvöldið góða. Geiri: Satt er pað. En margur rnundi nú vera geð- stirður í hans sporum. Ottó: Pegar óhamingjan er einu sinni skollin á, er ekki til neins að kvarta. Og mætti jeg segja meiningu

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.