Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 14

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 14
62 ÓÐINN Ragnar: Jeg er viðbúinn. Jeg vil reita þá til reiði — jeg vil æsa pá upp svo peir sýni sinn innri mann! Ólöf: Petta máttu ekki gera. Ragnar: Jú, jeg vil vita, hvort peir vilja lofa mjer að lifa. Ólöf: Pú átt að standa guði reikningsskap verka pinna, en ekki peim. Ragnar: Peim líka. Skuldi jeg peim — skulda jeg líka guði. Jeg vil heyra forlög mín af peirra munni. Olöf: Hvað, sem hver segir, í mínum augum hefurðu ekkert rangt gert. Ragnar (tekur snjó í hendi sjer): Sjáðu hvað snjórinn cr hvítur! Sál pín er hreinni en hávetrarmjöll öræfanna. Ólöf: Gefðu mjer helming af myrkrinu pínu! Guð sendi mig eins og aug'u, sem pú æltir að sjá með! En pú vildir ekki taka á móti mjer! Ragnar: Pú komst eins og regn af himni til pess áð vökva eyðimörk sálar minnar. En — mundu pað illa, sem jeg gerði pjer! Ólöf: Pað illa, sem pú gerðir mjer, er Ijettvægara en minsti snjókristallinn, sem liggur undir fótum okkar. Ragnar: Sál mína fenti. Allur hiti hjarta pins megnar ekki að píða pann ís. Ólöf: Pá mun guð og tíminn um síðir geta pað. Pú verður að læra að lifa, læra að elska lífið eins og pað er. Engin sorg er svo stór, að hún ekki geymi gleðina í sjer. Ragnar: Fljótið veit ekki um tilveru sína — og pó heldur pað áfram að streyma. heldurðu að kalt vatnið elski lifið? (Stutt pögn). Ef til vill gæti jeg lifað, fengi jeg að vita hversvegna petta varð mitt hlutskifti. En jeg skil pað ekki — skil pað aldrei. Ólöf: Guðs vegir eru órannsakanlegir. Þetta verðum við öll að sætta okkur við. Ragnar: Jeg vildi rannsaka vegi hans. Jeg bað að jeg mætti fá að vita sannleikann. Jeg hjelt guð væri fjall, þar sem hægt væri að klífa uppá efsta tindinn. En eftir pvi, sem jeg komst ofar, pví hærra varð fjallið. Og svo snjeri jeg við aftur. Nú stansa jeg og hrópa á fjallið. ... En fjallið pegir. Ólöf: Enni pitt er cins og brennandi eldur! Pú ert veikur. Ragnar: Já, jeg er veikur. Nú trúi jeg á kóngsdótt- urina — eða örlaganornina — og höll hennar niðri í vatninu. Jeg hefi talað við hana. Ólöf (í gamni): Og hvað sagði hún? Ragnar: Hlærðu að mjer? Ólöf: Já! Ragnar: Kf pað hefðu ekki verið mínar myrku hugs- anir, sem hlupu í gönur með mig, mundi jeg líka geta hlegið. (Pögn). Ólöf: Pú ert of ópakklátur. Úrsmiðinum hjálpaðir pú, og jeg trúi að Sigga fái sjónina. Ragnar: Síðan jeg vissi að henni hefði orðið bjargað í útlöndum, hefur trúin á sigurinn minkað með hverjum degi. Jeg varð, jeg varð að hlýða vilja mínum! Jeg hafði búið mig undir petta í langan tíma. Jeg hafði öll nauðsynleg verkfæri við hendina — og svo gerði jeg það — i guðs nafni! Pú mintir á úrsmiðinn. Pað var alt annað mál með hann. Par átli jeg engu að tapa, en en alt að vinna. Hjer átti jeg öllu að tapa, en meira en alt að vinna. Hann var inngangurinn að kraftaverkinu. Hún var kraftaverkið sjálft. Ólöf: Og pjer, sem hefur verið gefinn máltur til pess að vinna kraftaverk — pvi kvartar pú? Ragnar: í kraftaverkinu liggur dauði pess, sem vinnur paö. Mátturinn er okkur gefinn — ekki til pess að Iengja lífið, heldur til pess að stytta pað. Ólöf: Pað er ofraun að rannsaka pessa leyndardóma. Ratjnar: Tilveran er eilíft myrkur — líf okkar cr hrap- andi elding, sem drukknar í myrkrinu eins og dropinn drukknar í hafinu. Petta er lausn allra leyndardóma. Ólöf: Pótt pú værir svo vitur, að pú gætir sagt hve margar stjörnur eru á himninum, geturðu aldrei leyst ráðgátu lifsins. Pað er best að vita ekkert. Ragnar: Pað óbærilegasta af öllu er að vita ekkert. Ákvarðanir pess efsta eru eins og vakir, sem menn detta ofaní. Einhverntíma kemur að pví að allir spyrja, hversvegna, hversvegna! Væri mjer svarað, yrðu ásak- anir mínar að hjómi, en óvissan gerir pær að holskefl- um, sem ryðjast vilja inn í sjálfan himininn. Ölöf: Hættu að spyrja — og pú færð frið! Ragnar: Jeg er hæltur að spyrja! Jeg steypi myrkrinu yfir mig eins og huliðshjálmi, svo að hvorki guð nje menn geti sjeð mig. (Pögn — hann byrgir andlitið í höndum sjer). Ólöf (glaðlega): Jeg gleymdi að segja pjer frá dálitlu í dag! í vor flyljum við fram að Koti. Mamma fjekk svarið í dag. Ragnar: (Pað er eins og pað lifni yfir honum). Svo pað er pá alvara? Jeg hjelt pið munduð ekki fá jörðina. Ölöf: Heldurðu að lifni ekki margar endurminningar, pegar jeg sje fossinn? Ragnar: Já. Pá var lifið fagurt! Ólöf: Manstu steininn sem við sálum á þegar þú fljettaðir hár mitt í fyrsta sinni? Manstu hvað þú sagðir pá? Ragnar: Jeg sagði að pú værir fallegri en kóngsdótt- irin i æfintýrinu. ()g . . . Ólöf: Já . . . og að . . . og að . . . hvað kemur svo. Ragnar: Og að jeg elskaði pig! Ólöf: Já, svona var pað! Hahaha! Ragnar (hlær líka). Ölöf: Pú hlærð — alveg eins og pá! Ragnar: Hláturinn var eins og bergmál sem hefur verið mörg ár á lciðinni. Jeg varð ungur eilt augnabfik. Ólöf: Jeg átti eftir að biðja pig bónar. Viltu koma mcð okkur fram að Koti? Ragnar (stendur á fætur — horfir á hana): Með ykkur? Ólöf: Jeg skal vera systir pín! Jeg leiði pig um alt! Jeg leiði pig fram að fossinum. Par sitjum við innanum blómin og látum tímann líða! (Ákveðin). Nú förum við heim. Ragnar: Já — nú förum við heim. Ólöf: Einar minn! Ertu sofnaður i fangi minu? Nú erum við að fara heim! Jeg skal bera pennan kassa. Einar: Já, jeg sofnaði — og mig dreymdi að jeg sæi stjörnurnar. — Sa, sem gæti pað. (Pau fara á stað — hornin gjalla). Ragnar (stansar): Nci. — Jeg fer ekki með pjer' Láttu kassann biða.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.