Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 32

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 32
80 ÓDINN við að búast, og hrikaleg stóryrði hans og djarfmæli pví síður. En andinn hreinn og djarfur á við alla tíma jafnt. Og enginn sem með alhygli hlýðir á vitnisburð hans getur annað en orðið snortinn af þeim eldi sann- færingarinnar, sem logar í orðum hans, og látið hrífast af þeirri heilögu vandlætlingu vegna drottins, eða þeim logandi áhuga á frelsun sálnanna, sem hinn hreini, djarfi og karlmannlegi vitnisburður hans er svo þrunginn af. Pað er þá líka trúa mín, að þótt ýmislegt kunni það að vera í vitnisburði Vídalíns, sem ekki eigi við vora tíma, þá mundi þó bæði trúarlegur og siðferðilegur hagur þjóðar vorrar hafa verið með öðrum hætti en nú er hann, ef rödd Vidalins hrein og djörf og karl- mannleg hefði fengið að lifa með þjóð vorri fram á þennan dag. III. í fljótu bragði gæti svo virst sem afturhvarfsprjedikun Jóns Vídalíns legði einhliða áherslu á syndina í líli mannanna. En svo er þó ekki. Pað er að visu satt, að enginn hefur með þjóð vorri lýst bðlvun syndarinnar og ógnum eilífrar ófarsældar jafnátakanlega og hann. En einnig þar sem hann talar um náðina, nær hann háum og hreinum tónum. Iíjarta hans er bersýnilega snortið af tilhugsuninni til óumræðilegrar dýrðar misk- unnandi náðar guðs og rjett óskiljanlegum fúsleika hans til að fyrirgefa hverju sanniðrandi barni sínu, er til hans flýr. Svo mikil sem syndin er, yfirgnæfir þó náðin þúsundfalt. Af öllu dásamlegu veit Vídalín ekkert dásam- legra, ekkert óumræðilegra og í rauninni ekkert óskiljan- lega en það, að hin eilífa guðdómsvera, sem er öllu ofar að mætti og veldi, skuli yfir höfuð vilja við oss líta, svo ómaklegir sem vjer erum líknar hans, og þa'ð sem meira er, að hann skuli jafnvel vilja fyrir því hafa að leita oss uppi á sorgastöðum lífsins óbygða, ekki til þess að refsa oss vegna óhlýðni vorrar eða til þess að veita oss makleg málagjöld ódygða vorra og þverúðar, heldur til að gera oss hluttakandi náðar sinnar, til þess með krafti fyrirgefandi kærleika síns eins og að þrýsta oss til að þiggja náð sína þessa heims og eilífan fögnuð annars heims í ríki dýrðar hans! Og svo föðurleg er gæska hans, — svo brennandi er elska hans, — svo órann- sakanleg er fylling miskunnar hans, — svo óviðjafnan- legt áhugaefni er frelsun mannanna heilögu föðurhjarta hans, að þegar mennirnir skipast ekki við opinberun guðs ástarþels í handaverkum hans eða við kallandi rödd guðs í heilögu lögmáli hans eða við náðarfyrir- heitin af vörum spámanna hans, þá snýr hann þó ekki við þeim bakinu, heldur gerist sjálfur í fyllingu timans maður í Jesú Kristi, til þess að vinna mennina til hlýðni við sig í kærleika og trausti, og bindur náðarhjálpræði sitt paðan i frá við persónu Jesú Krists svo sem frels- arans eina frá synd og dauða. Svo er þá og farið náðarprjedikun Jóns Vídalíns, að alt veitist þar fyrir Jesúm Krist og vcgna hans. í hon- um er guð orðinn maðurl í honum öðlumst vjer hjálp- ræðið með fyrirgefning syndanna! í honum sameinumst vjer guði! Með þessum hætti verður Vídalín líka Krisls- prjedikari fyrir samtíð sína og eftirkomandi tíma og gefur það vitnisburði hans ekki hvað minst gildi fyrir hvaða tíma sem er. Hann hefur rjettilega komið auga á það, hversu alt líf Jesú er óslitin opinberun föður- legrar náðar guðs, og útbreiddir armar hans, negldir á krossins harða trje, eru honum dýrðlegt tákn þess hve óendanlega víðfeðmur guð er í miskunn sinni. »Komið til mín allir þjer sem erfiðið og eruð þunga hlaðnir, jeg mun gefa yður hvíld«, Komið og kaupið án silfurs, guðs íyrirgefandi náð er öllum til reiðu ókeypis hjá mjer! Par er krossins prjedikun i sínu hæslu lónum. Á Golgata á öll veröldin að geta skilið hið órannsakanlega og tileinkað sjer hið óskiljanlega, en jafnframt svo undur- samlega, að heilagur guð, sem heimlar og býður í lögmáli sínu, er þó i insta eðli sínu ástríkur faðir, svo óendan- lega auðugur að líknandi elsku, að þótt svo syndir vorar sjeu sem skarlat getur hann gert þær hvítar sem mjöll, og þólt þær sjeu rauðar sem purpuri, þá getur hann gert þær sem ull fyrir hvern þann er þiggja vill náð hans framboðna í Jesú Kristi, sem opinberanda hjálpræðisins og sem forlíkanda mannanna við guð. / Jesú Kristi hafði Vídalín sjálfur höndlað guð og náðarhjálpræði hans. Pví þreyttist hann ekki heldur á að brýna það fyrir öðrum, að ekki sje neitt nafn annað undir himninum en nafnið Jesú Kristur, sem oss sje ætlað að verða hólpnum i. Hann vill í því efni eins og Páll ekkert sjer til sáluhjálpar vita, nema Jesúm Krist og hann krossfestan! Eigi því Jón Vídalín sem flytjandi guðs orðs erindi til þeirrar kynslóðar, sem nú er uppi, með vitnisburð sirn um syndina, þá á hann ekki síður erindi til henn- ar með vitnisburð sinn um náðina og það einmitt sem náðarhjálpræði guðs i Jesú Kristi. Pví að eins og margir vilja hjálpræðið öðlast á nálægum tíma án yfir- bótar, án þess að segja skilið við syndina, eins vilja margir á vorum tímum náðina öðlast án Krist Jesú, byggjandi vonir sínar á ýmiskonar heilaspuna, mann- legum ímyndunum og draumórum. Pað er trúa mín, að ef rödd Jóns Vídalíns hrein og djörf hefði lifað með þjóð vorri á nálægum tíma, þá hefðu þeir vissulega verið færri, en nú eru með þjóð vorri, sem mist hafa sjónar á því, að syndin og náðin eru þau meginskaut hjálpræðisboðskaparins, sem alt snýst um, og brestur skilning á því, að náðarhjálpræði guðs er bundið við þann guðs- og mannsins-son Jesúm Krist svo að hvergi er hjálpræðis að vænta nema hjá honum og fyrir hann! Og hefði andi Jóns Vídalíns helgaður og mótaður af anda drottins Jesú Krist fengið að starfa með þjóð vorri fram á þennan dag, þá hefði vissulega minna borið á virðingarleysinu fyrir hinni »dýrkeyptu Jesú Krists brúði«, sem Vídalín lifði fyrir og hefur helgað hinn prentaða vitnisburð trúar sinnar af sonarhug til ást- kærrar móður, — þá er það trúa mín, segi jeg, að virð- ingarleysið fyrir kristilegri kirkju guðs hjér á landi hefði verið minna og áhugaleysið um hag hennar ekki eins tilfinnanlegt og nú er það, eða mönnum jafn óljós og raun gefur vitni þakkarskuldin við þessa andlegu móður vora. Pví að það er sannleikur sem aldrei verð- ur hrakinn, að íslands þjóð stendur ekki í jafnmikilli þakkarskuld við nokkura stofnun aðra, sem með oss hefur starfað, sem við kirkju Jesú Krists, sem meðal þjóna sinna telur i fremstu röð Jón biskup Vídalín!

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.