Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 18

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 18
m ÓÐINN prenti nema lítið af árangrinum afþeim. Þýðingar eru nokkrar til eftir hann á ensku, t. d. þýðing á Kormáks sögu, er hann gerði í fjelagi við W. G. Collingwood. Hcermœndene paa Helgeland eftir Ibsen þýddi hann, en þegar bókin var n5Tkomin út kom það í Ijós að William Archer var búinn að fá þýðingarrjettinn, og mátti því eigi selja bókina. Var það ilia farið að salan var eigi leyfð, því að sögn þeirra, er borið hafa saman þýðing- arnar, tekur þýðing Jóns hinni fram. Norsku lög hin fornu hefur hann líka nýlega þýlt á ensku, en eigi er mjer kunnugt um að þýðingin sje ennþá komin á prent. Síðasta og jafnframt stærsta rit, sem birtst hefur frá hendi Jóns, er Dana og Svía saga með ágripi af sögu íslands og Finnlands. Hún kom út í Lundúnum haustið 1916 og var hennar þá getið i ýmsum íslenskum blöðum. Var henni svo vel tekið að fyrsta prentun scldist upp svo að segja á svipstundu. Síðan hefur hún einnig komið út í Ameríku og að sögn hlotið þar svipaðar vinsældir. Á íslensku hefur dr. Jón litið ritað og þó nokkuð (í Eimreiðina, Tímarit Bókmentafjelagsins o. v.). Það væri að likindum að honum væri nú orðið stirt um að rita það mál eftir að hafa dvalið erlendis hátt á fjórða tug ára. En því er íjarri. Hann skrifar ennþá jafn hreina, lipra og snjalla islensku eins og þeir sem best gera það hjer heima, og er það ein sönnun þess hve fádæma ljett honum er um að fara með mál. Ensku hefur hann þýtt svo haglega á íslensku að þar finst mjer varla aðrir en Jón Ólafsson hafa verið jafn- snjallir. Má t. d. benda á hve fimlega hann þýðir ram-ensk nöfn á ritum Williams Morris í Eimreið- inni 1897. Ensku skrifar hann svo vel að jafnvel lærðir menn á Englandi hafa lalið mál bans fyrir- mynd, og er þá mikið sagt, því Bretar leggja meiri rækt við sína tungu en við gerum við íslenskuna. Það hygg jeg sanni nær að svipað megi einnig segja um sum önnur mál, er hann ritar. Og hvað sem hann skrifar, þótt eigi sje það nema sendibrjef, ber það alt á sjer sömu ein- kennin: stíllinn fjörlegur og snjallur, hugsunin ljós og ólvíræð, og það sem við miðlungsmenn- irnir getum ekki sagt í færri orðum en fimtán, það er honum ljelt um að segja í tíu. Það var óneitanlega miður vel farið að Jón Slefánsson skyldi lenda á blaðamannahillunni i staðinn fyrir að komast strax í háskólakennara- embætti og geta gefið sig eingöngu við lærdóms- iðkunum. Fyrir það sjer litla ávexti af miklu af því sem hann hefur gert. Auk þess er það margt, sem glepur fyrir blaðamanninum í stórborgum heimsins, einkanlega þeim mönnum sem eru, eins og dr. Jón, ræðnir og fjelagslyndir að eðlisfari. Það er því ekki að undra þótt honum hafi stund- um orðið skrafdrýgra í klúbbnum og hann setið þar lengur en gott var fyrir framkvæmdirnar. Á Englandi hefur hann líka lengst af ekki átt neitt eiginlegt heimili, heldur búið hingað og þangað í boarding-houses, svo það er fátt, sem laðaði hann heirn til vinnu. Auk þess mun það mála sannast að hann sje meiri gáfumaður en eljumaður. En afkastamaður er hann með afbrigðum þegar hann situr við vinnu. Síðan 1864 að Guðbrandur Vigfússon fór til Englands haía ávalt verið þar islenskir fræðimenn og er nú Jón Stefánsson einn eftir af þeim. Hann hefur eins og fyrirrennarar hans áunnið sjer vin- áttu margra hinna ágætustu og tignustu manna landsins.1) Og fáir íslendingar munu hafa komið svo til Lundúna síðan Jón fluttist þangað að eigi heimsæktu þeir hann, og allir ætla jeg að þeir beri honum einn veg söguna um gestrisni hans. Virtist mjer stundum sem hann hefði mátt stilla þar betur í hóf um útgjöld en hann gerði. En það er vist líka sannast að honum sje um annað sýnna en fjegeymslu fyrir sjálfan sig. Dr. Jón kvongaðist haustð 1918. Kona hans er frakknesk, og það er einróma vitnisburður allra þeirra, sem til hennar þekkja, að hún hafi flesta þá kosti er konu megi prýða. Síðan í fyrra haust hafa þau hjónin dvalið suður í Afríku, en mælt er að þeirra sje von aftur til Lundúna núna með haustinu. Snœbjörn Jónsson. Um »Sprelti«. (Ljóðabók Jak. Thorarensens). Heiðar, sljettur, hraun og dý hlaupum ljetti eigi. Fór jeg spretti einum í alla spretta vegi. Ekkert ljett jeg í því finn, óðs er þjettur kraftur. Gott er þetta, góði minn, gefðu Spretli aftur. — 11. A. 1) Sumarið 1917 var lionum haldið lieiðurssamsa'li i I.undúnum i viðurkenningorskyni iyrir siarf hans i þÚRU cnskra bókmenta. Styröi James I3ryce lávarður samsætlnu ou talaði fyrir minni helðurs- gestsins. — S. J.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.