Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 41

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 41
ÓÐÍNN 89 og vanþakklátu störfum með miklum dugnaði og lægni og sjerstakri samviskusemi og trúmensku. Á þeim árum sem Sigurður byrjaði búskap, þekt- ist ekki jarðeplarækt þar um slóðir. Hann byrjaði á því þar fyrstur manna, og með stökum dugnaði og hagsýni tókst honum að verða þar brautryðj- andi í þeirri grein, og stóð jarðepla-ræktin í Krossgerði með miklum blóma, þegar hann brá þar búi, auk þess sem hann bætti jörðina mikið að öðru leyti. Áður var það margra manna trú, að jarðepla- íækt væri þýðingarlaust að reyna á Austurlandi, en Sigurður sýndi hið gagnstæða í verki, enda kom það í ljós við reynsluna, bæði hjá honum og fieirum, að jarðepli bera víst óvíða bjer á landi margfaldari ávöxt en einmitt á Austurlandi. — Sigurður hefur altaf verið gestrisnismaður hinn mesli. Hann er greindur maður vel og fróður og hinn skemtilegasti í viðræðum, hann er forn og fastur í lund og hefur skýrar og ákveðnar skoðanir í samræmi við lífsreynslu sína, og stendur það alt föstum fótum, á góðum og gömlum íslenskum merg, sem því miður virðist nú á sumum sviðum vera að fjara út úr þjóðlífi voru. Pó að Sigurður sje með allra rammíslenskustu mönnum í hugs- unarhætti, á jeg þar alls ekki við að hann sje afturhaldssamur í skoðunum, þvert á móti hefur hann alla daga fylgst flestum mönnum betur með í öllum framförum lands og þjóðar i orði og verki. Hann er trúmaður mikill og áhugamaður um þau mál. Hann er nú kominn á áttræðisaldur og enn er hann síhugsandi um hag og velferð lands og þjóðar á flestum sviðum, og hef jeg þekt fáa menn á hans aldri, sem hafa eins vak- andi og stöðugan áhuga sem hann, og hefur hann þó verið blindur í tæpan tug ára, og hefur borið þann kross með framúrskarandi stillingu. 1 öll þau ár sem jeg hef þekt Sigurð, hef jeg ekki heyrt hann æðrast eða óstillast yfir því að Ijós augnanna var svo snemma frá honum tekið. Það hefur löngum verið mín mesta ánægja að tala við gamalt, greint fólk, heyra það lýsa sam- tíðarmönnum sinum og öðru ennþá eldra fólki, og lífsbaráttu þess, ástríðum, kreddum og aldar- anda-sjerkennum. Sigurður er einn þeirra manna, sem hefur gott lag á að veita slíkar ánægjustundir. Sigurður Þorvarðsson hefur verið sá maður í sinni stjett, að þá væri vel ef aö ísland ætti sem flesta hans líka. Bikarður Júnsson. Prestshjónin á Tjörn. Síra Kristján Eldjárn Þórarinsson fæddist að Bægisá 31. maí 1843. Faðir hans var Þórarinn prófastur Kristjánsson prests á Völlum Þorsteins- sonar prests í Stærra-Árskógi Hallgrímssonar prests á Grenjaðarstað Eldjárnssonar prests á Möðru- vallaklaustri. Móðir Kristjáns var Ingibjörg Helga- dóltir frá Vogi á Mýrum. Ólst hann upp að mestu hjá afa sínum, Kristjáni presti á Völlum. til 14 ára aldurs, lærði undir skóla bjá Halldóri Friðrikssyni yfirkennara í Reykjavík og kom í latínuskólann 1864. Úlskrifaðist þaðan 1869, gekk síðan á prestaskólann og tók guðfræðispróf 1871 og vígðist að Stað í Grindavík. Var þar prestur í 8 ár og fluttist síðan að Tjörn í Svarfaðardal, var þar prestur i 38 ár eða til ársins 1917, að hann sagði af sjer og dó af lungnabólgu nálega missiri síðar, 16. sept 1917. Síra Kristján var tæplega meðalmaður á hæð, en þrekvaxinn og feitlaginn á efri árum. Höfuð stórt með enni hvelft, hátt og fagurt, eldsnörp augu og yfirbragð alt göfuglegt og mikilúðlegt. Hár og skegg bjart. Síra Kristján var gáfumaður mikill, stálminnugur, næmur og skáldmæltur og svo mikill smekkmaður á íslenska tungu, að hreinna mál í ræðu og riti getur ekki en hans. Fór þar saman gnótt orða, val þeirra og skipun. Hafði hann og miklar mætur á kraft- og kjarn- yrðum eldra og yngra máls og notaði þau jafnan. Gleðimaður var hann með afbrigðum og eru vin- um hans og öðrum, er á heyrðu, ógleymanlegar stundir þær er hann sagði kýmnisögur, er hann kunni ógrynni af og sagði með svo miklu fjöri og fyndni að gneistar stukku at hverri setningu. Var hann þó ætið hinn kurteisasti og vel á verði um virðing sína og prúðmenni í framgöngu, enda þá er mesta glaðværð var á ferðum. »Gleðin lifir allan heims um aldur, og Eldjárn þarf hún til að lifa í«, kvað Jón Ólafsson skólabróðir hans. Göfugmenni var hann í skapi, en skapstór og þó stiltur vel, en napuryrtur mótstöðumönnum; trú- maður sterkur og þróttmikill, en þó frjálslyndur. Fremur lítið gaf hann sig að opinberum málum og mun þar hafa kosið að forðast deilur og sveitar- krit, enda var öllum sóknarbörnum hlýtt til hans og báru virðingu fyrir honum, vegna göfugrar framkomu, ekki síður utan kirkju en innan. Sjá eftirmæli í Lögrjettu 24. júlí 1918, 34. tbl.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.