Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 4

Óðinn - 01.07.1920, Blaðsíða 4
52 ÓDlNN Vestur-íslenskur skáldsagnahöfundur. þess að bókmentir geti þróast; enda er það sem fram hefur komið með Vestur-íslendingum ekki annað en grein af hinu íslenska bókmentatrje; það -------- á rætur sínar í islenskum jarðvegi og dregur mesl- Ef til vill má með sanni segja, að skerfur sá, alla næringu sína þaðan. sem Vestur-íslendingar hafa lagt til íslenskra bók- Jóhann Magnús Bjarnason er einn hinna besl menta, sje næsta smár; en sje sanngjarnlega á þektu Vestur-íslendinga, sem við ritstörf hafa feng- allar ástæður Iitið, er hann síst smærri en vænta ist, (hjer er ekki átt við þá, sem hafa dvalið fá má. Á fyrstu árunum varð matarstritið að sitja í ár vestra og horfið aftur heim til ættjarðarinnar). fyrirrúmi fyrir öllu öðru og þá var lítill tími af- Sögur hans hafa verið lesnar um mörg ár, og hafa gangs til andlegra starfa. Sætir það furðu að nokk- náð mikilli hylli, sem þær og eiga fyllilega skilið; uð skuli vera til frá þeim tímum, er til bókmenta en langt er frá því, að hann hafi fengið þá við- geti talist. Þarf ekki annað en að benda á skáldskap Stephans G. Stephansonar, sem mestallur er til orðinn á frumbýlings tímabili ís- lenskra innílytjenda, því til sönnunar, að andlega lífið hefur ekki verið gróðurlaust, þrátt fyrir erfið kjör. Og margt fleira mætti nefna, sem minni frægð hefur hlotið. Eftir því sem tímar hafa liðið og efnahagur innflytjendanna hefur batnað, hefur þátttakan í innlendum málum af ýmsu tæi eðlilega farið vaxandi; en að sama skapi hefur allur þorri Vestur-íslendinga, eink- um þeirra, sem fæddir eru og uppaldir vestanhafs, fjar- lægst alt sem er íslenskt. En slíkt hefur haft slæm áhrif á andlega lífið, með tilliti til skáldskapariðju, ljóðagerðar og söguritunar. í hinum yngri Jóhann Magnús Bjarnason. urkenningu, sem honum ber sem rithöfundi, enda ef til vill naumast kominn tími til þess enn. Engin tilraun skal gerð hjer til þess að Jeggja dóm á ritverk hans, þau er út hafa komið, heldur skal að eins bent á eitt eða tvö höfuðeinkenni þeirra og æfi- saga höfundarins sögð í fá- um orðum. Jóhann Magnús Bjarnason er fæddur í Meðalnesi í Fell- um í Norður-Múlasýslu, 24. mai 1866. Faðir hans var Bjarni Andrjesson bóndi í Hnefilsdal í Jökuldal, en móðir Kristbjörg Magnús- dóttir, Bessasonar Árnasonar hins ríka á Arnheiðarstöðum í Fljótsdal. Níu ára gamall fluttist hann með foreldrum sínum til Nýja Skotlands í Kanada árið 1875. Bjuggu þau í íslensku nýlendunni þar, fylkjum Kanada, þar sem flestir Vestur-íslendingar sem síðar leið undir lok, nokkur ár, og varð hann búa, er bókmentaleg slarfsemi mjög í bernsku, og þess vegna ekki um órfandi áhrif að ræða úr þeirri ált; en svo sem öllum er kunnugt, er það eitt af nauðsynlegustu skilyrðum fyrir unga rithöf- unda, að þeim komi örfandi áhrif frá samtíðar- mönnurn sínum, helst þeim, er þeir hafa persónu- leg kynni af. Sje nú þetta og margt fleira, sem eigi er rúm til að benda á hjer, tekið til greina, þá mun öll- þar alþýðuskólamentunar aðnjótandi sem önnur börn innflytjendanna. Árið 1882 flultist hann til Winnipeg og staðnæmdist þar. Stundaði hann nám við Collegiate-stofnun bæjarins á árunum 1886—87. Árið 1887 kvæntist hann Guðrúnu Hjörleifsdóttur frá Dyrhólum i Mýrdal í Skaftafellssýslu. Er hún systkinabarn við Skúla lækni Árnason í Skálholti. Næsta ár byrjaði hann á barnakenslu og hefur síðan kent í alþýðuskólum í Manitoba í 25 ár. um verða Ijóst, að þessar fáu þúsundir íslendinga, Áður hafði hann kent ensku í Winnipeg, einkum sem hjer megin hafsins búa, hefir skort mjög af stúlkum, sem þá voru nýkomnar frá íslandi. Árið þeim skilyrðum, sem alslaðar eru nauðsynleg til 1900 stundaði hann nám við kennaraskólann í

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.