Dagblaðið Vísir - DV - 05.11.1994, Blaðsíða 10

Dagblaðið Vísir - DV - 05.11.1994, Blaðsíða 10
10 LAUGARDAGUR 5. NÓVEMBER 1994 Kafli úr bók Kristjáns Péturssonar tollara, Þögnin rofin: Barnsræningi stöðvaður í bók sinni Þögnin rofln segir Kristján tollari frá nokkrum saka- málum, sem ekki hefur verið fjall- aö um opinberlega áður, og ýmsu sem miður fór í dómskerflnu. Hér á eftir fer kafli úr bókinni sem Skjaldborg gefur út. Barnsrán Sennilega eru barnsrán sá mála- flokkur, sem vekur einna mesta afhygli fjölmiðla og almennings og sterk viðbrögð lögreglunnar. Við íslendingar höfum að mestu slopp- ið við afbrot af þessum toga, en þó eru nokkur dæmi þess að erlendir menn, sem eignast hafa börn meö íslenskum nonum, hafi reynt að ræna þeim eftir hjónabandsslit og haft í frammi hvers konar hótanir og jafnvel ofbeldi. Ég mun hér skýra frá tveimur sJíkum málum í stuttu máh. í báðum tilvikum áttu Bandaríkjamenn hlut að máli. Fyrra málið bar að með þeim hætti, að stúlka í flugafgreiðslu, sem var að innrita farþega í síðdegisflug til New York, veitti athygh bandarísk- um manni, sem hélt á ungu barni. Þegar kom að því að afgreiða hann, framvísaði hann farseðlum fyrir sig og barnið og sýndi jafnframt vegabréf. Nafn barnsins var skráð í vegabréf hans, en þaö sem vakti sérstaka athygU afgreiðslustúl- kunnar var að hann hafði engan farangur meðferðis. Hún hringdi til mín á skrifstof- una í flugstöðinni og vakti athygh mína á þessu. Hún lét þess jafn- framt getið, að þetta gæti allt verið eðlilegt, en vUdi samt að ég kann- aði málið. Hún skyldi benda mér á manninn, sem væri kominn í gegn- um vegabréfaskoðun og staddur í biðsal flugstöðvarinnar. Hún lét þess einnig getið, að um sjö mínút- ur væru til brottfarar. Við mæltum okkur mót við brott- fararhlið nr. 1. Við gengum síðan vítt og breitt um salinn, en sáum hvorki manninn né barnið. Ég bað þá þann starfsmann flugfélagsins, sem sá um brottfarartilkynningu flugsins, að sjá til þess að enginn farþegi færi í gegnum brottfarar- hhð að fiugstæði. Jafnframt sendi ég einn af starfsmönnum vega- bréfaskoðunar út í fiugvéUna til að ganga úr skugga um, hvort maður- inn hefði komist þangað. Tók mér stöðu fyrir framan salernið Eftir að hafa gert framangreindar ráðstafanir, héldum við áfram leit- inni í biðsalnum. Ég fór m.a. á karlasalernið. Sú skoðun leiddi í ljós að eitt salernið var læst. f sama mund var tilkynnt um brottför vél- arinnar til-New York. Ég tók mér stöðu fyrir framan salernið, en af- greiðslustúlkan við brottfararhUð- ið. Eins og kunnugt er, eru brottfar- ir véla tUkynntar þrisvar sinnum, og þegar kom að síðasta kalUnu og flestir farþegar voru komnir um borð í véUna, kom maður með barn á handleggnum út um salernis- dyrnar. Mér þótti strax sýnt, að hér væri um umræddan farþega að ræða og stöðvaði manninn og tilkynnti hon- um jafnframt hver staða mín væri. Afgreiðslustúlkan, sem hafði auga með mér, kinkaði koUi til mín til staðfestingar því, að ég væri með rétta manninn. Það var umtalað okkar á mihi, að hún hefði ekki frekari afskipti af málinu og léti ekki samstarfsfólk sitt né aðra vita af grunsemdum okkar. Ég bað umræddan farþega að sýna mér skilríki sín. Hann afhenti mér farmiða, brottfararkort og vegabréf, sem staðfesti að hann var Bandaríkjamaður. Nafh barnsins var skráð í vegabréf hans og stað- festi það að það væri bandarískur ríkisborgari. Mér var mikill vandi á höndum og hafði enga lagalega heimild til að stöðva brottfór hans né barnsins. Ég spurði manninn, hvenær hann og barnið hefðu komið til landsins og hvaða ástæða væri fyr- ir komu hans hingað til lands. Hann svaraði því til, aö hann væri ferðamaður í einkaerindum og spurði, hvort ég hefði eitthvað við það að athuga. Ég kom mér undan að svara því, en spurði því næst, hvort hann hefði komið hingað áður og hvort hann þekkti ein- hverja íslendinga. Hann svaraði því engu en viðbrögð hans virtust óörugg og hikandi. Allir farþegar voru nú komnir um borð og stööv- arstjóri flugfélagsins, sem þarna var viðstaddur, benti mér kurteis- lega á að véUn væri tilbúin til brottfarar af flugvélastæði. Ég bað hann að láta flugvélina bíða augna- bUk. Ég hefði ákveönar grunsemdir um að ekki væri allt meö felldu um ferðir þessa manns. Ég átti ekki margra kosta völ. Ef ég setti tíma- bundið farbann á manninn án rök- studdra grunsemda um ólögmætan verknað hér á landi, yrði ég sjálfur að greiða honum aUt það tjón, sem hann yrði fyrir og hugsanlega yrði Kristján Pétursson tollari rýfur þögnina. DV-mynd Brynjar Gauti ég rekinn fyrir að fara offari í starfi eða fengi a.m.k. áminningu fyrir tiltækið. Svitinn perlaði á enni mér Ég taldi óráðlegt að leita til yfir- manns míns, lögreglusrjórans á KeflavíkurflugveUi, eins og á stóð. Hann væri ekki líklegur að styðja Píanó M 135.600 b. Flygkfá 450.800 kr. Mikið úrval af píanóum og flyglum fyrirliggjandi á ótrúlegu verði. Teg.: GERTZ, BECHNER, J. BECKER, HELLAS, Ed. SEILER, PETROF og ASTOR. 3ja-5 ára ábyrgð Sérpöntum einnig. Stuttur afgreiðslufrestur. Opið: Virka daga kl. 10-18 laugardaga kl. 11-14 Ármúli 38 Sími 91-32845 aðgerð míha út á ágiskun eina sam- an. Hann myndi krefjast þess að ég færi í einu og öUu eftir bókstaf laganna og maðurinn færi því með barnið úr landi. Færi ég ekki að fyrirmælum lögreglustjóra, yrði ég einnig kærður fyrir agabrot. Áhættan var mikU, óvissan um hugsanlegt barnsrán var eins og martröð og svitinn perlaði á enni mér. Ég reyndi að einbeita mér. Hagsmunirbarnsins og móður þess hiutu að vega þyngra en mínir eig- ín hagsmunir. Flugvélin beið eftir ákvörðunartöku minni. Stöðvar- stjórinn var eðUlega orðinnóþoUn- móður og ég varð að gera upp hug minn strax. Ég gékk að símanum við af- greiðsluborðið og þóttist hringja og tala við einhvern. Síðan gekk ég til Bandaríkjamannsins og spurði hvasst, hvort hann hefði rænt barninu. Honum brá mikið og nú perluðu svitadropar á enni hans. Taugastríð okkar beggja var mikið, en hann svaraði mér engu. Við- brögð hans fullvissuðu mig um að ekki væri aUt með feUdu. Eg sagði stöðvarstjóranum að láta vélina fara, farþeginn yrði eftir á mína ábyrgð og í minni umsjá. Hann hristi bara höfuðið og sagði: „Þú ert engum Ukur." Ég fór með farþegann og barnið inn á varðstofu vegabréfaskoðunar og bað starfsmann þar að gæta hans vel, meðan ég kannaði far- þegalista og bókun yfir komufar- þega frá Bandaríkjunum siðustu daga. Ég var rétt í þann mund að hefja þá skoðun, þegar mér var til- kynnt að móðir barnsins hefði hringt til vegabréfaskoðunar og til- kynnt að faðir barnsins, fyrrver- andi eiginmaður hennar, væri hugsanlega á leið úr landi með barnið. Sjaldan eða aldrei hef ég upplifað betri tiUlnningu. Ég settist niður og fann hvernig taugaspenn- an fjaraði út, tárin runnu og félagi minn, sem var þarna inni, spurði hvort ég væri veikur. „Þetta eru víst gleðitár, því mér hefur aldrei Uðið betur," sagði ég, tók upp sím- ann og hringdi til móður barnsins og skýrði henni frá því, að maður og barn væru í minni vörslu hjá útlendingaeftirlitinu á Keflavíkur- flugvelU og bað hana að koma strax og ná í barnið. „Guð er þá til eftir allt saman," sagði hún. „Ég bað hann um hjálp." Beðinn að halda pressunni frá málinu Hún skýrði mér frá því að fyrr- verandi eiginmaöur hennar, sem hún bjó með í Bandaríkjunum, hefði dvalist hér á landi í nokkra daga á Loftleiöahótelinu. Hann hefði heimsótt sig og barnið tvíveg- is enda hefði hann við lögskUnað fengið úrskurðaðan umgengnisrétt við barnið. „í dag leyfði ég honum að fara með barnið niður að rjörn, en bað hann að koma með það aftur miUi kl. 4 og 5. Þegar klukkan var orðin rúmlega fimm var ég orðin ótta- slegin um að hann myndi ræna barninu og hringdi tU ykkar," sagði hún. „Þú hefðir nú gjarnan mátt gera það, áður en véUn fór. Ég hafði engan lagalegan rétt til að stöðva manninn, því hér var aðeins um óljósa grunsemd að ræða sem kom til vegna einstakrar árvekni af- greiðslustúlku flugfélagsins. Þegar þú kemur að sækja barnið skal ég kynna þig fyrir henni. Hún á mikl- ar þakkir skUdar," sagði ég. Ég lét færa manninn til lögreglu- stöðvarinnar á flugveUinum. Seinna um kvöldið átti ég viðræður viö lögreglustjóra um máUð. „Þér er tamt að tefla djarft. Nátt- úrlega ætti ég að reka þig fyrir til- tækið. Þú hafðir enga lagalega heimUd til að stöðva manninn en hagstæð málalok bjarga þér fyrir horn að þessu sinni. Sjáðu til þess að maðurinn verði sendur úr landi okkur að kostnaðarlausu," sagði hann stuttur í spuna. „VUtu ekki fá skýrslu um atburð- inn?" spurði ég. „Nei, ég vU enga skýrslu um þessa lögleysu og helst ekkert um þetta vita. Það er best að endirinn sé eins og upphafið í þínum hönd- um en í guðanna bænum reyndu að halda pressunni frá þessu máU," sagði hann og lagði á. Umhyggja stjóra fyrir barni og móður var ekki merkjanleg af þessu samtali, hvað þá þakklætis- orð til mín eða afgreiðslustúlkunn-. ar. Ef málalok hefðu orðið önnur, hefði ég verið rekinn umsvifalaust, á því er ekki nokkur vafi, og orðið að greiða Bandaríkjamanninum háar skaðabætur. í viðræðum mínum við móður barnsins lagði hún ríka áherslu á að barnsföður hennar yrði ekki refsað fyrir verknaðinn því það myndi aðeins kaUa á harðari að- gerðir af hans -hendi síðar. Hún fékkst því ekki til að kæra. Henni fannst brottvísun úr landi réttmæt málsmeðferð. Mér fannst hins veg- ar slík málalok vera alveg út í hött og ekki vera í neinu samræmi við viðurlög fyrir sUkan verknað en veMlji „stjóra" og konunnar máttu sín meira en refsigleði deUdarstjór- ans. Ath.: Millifyrirsagnir eru blaösins
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.