Dagblaðið Vísir - DV - 30.07.1999, Side 28

FÖSTUDAGUR 30. JÚLÍ 1999 JjV
Það eru líklega ekki margir sem
sjá Lindu Pétursdóttur fyrir sér
sem vinnuþjark sem aðeins tekur
sér frí til að safna kröftum fyrir
næstu vinnulotu og fer þá í Gríms-
nesið til foreldra sinna.
Sú saga hefur verið sögð af frum-
mönnum, sem ekki er ljóst hvort
voru i'ndíánar, eskimóar eða Afr-
íkumenn, að þeir hafi ferðast í
einn dag og síðan sest niður þann
næsta - til að bíða eftir sálinni í
sér.
Hvaðan sem þeir voru, þá er víst
að Linda hefði vel getað verið
ferðafélagi þeirra.
Fyrir tæplega sex árum stofnaði
hún Baðhúsið í leiguhúsnæði,
heilsulind fyrir konur, og hafði þá
þrjá starfsmenn; einn eró-
bikkkennara, einn nuddara og
einn snyrtifræðing. Sjálf sá hún
um allt annað; afgreiðslu, bókhald,
snúninga, þrif og þvott á hand-
klæðum. í dag er hún í eigin hús-
næði á tveimur hæðum og hefur
nýlega keypt 3. hæðina. Við það
stækkar Baðhúsið um 70% og verð-
ur 1500 fermetrar. í boði verður
sama þjónusta og verið hefur, en í
meira rými.
Samhent fjölskylda
„Þetta var orðið spurning um
að hækka verðið og skerða að-
gang, eða stækka," segir Linda.
Fjölskyldan settist á rökstóla og
niðurstaðan var að stækka."
Hvaða fjölskylda?
„Baðhúsið er fjölskyldufyrir-
tæki. Ég er framkvæmdastjóri,
pabbi er fjármálastjóri, Sævar er
yflrmaður íþróttasviðs.
Það er bræður mínir tveir,
Sævar og Sigurgeir, sem eiga fyr-
irtækið með mér en foreldrar
mínir hafa verið í þessu með mér
frá upphafi. Bræður mínir komu
fljótlega inn og voru komnir að
fullu inn I reksturinn þegar við
fluttum í eigið húsnæöi."
Það hefur vakið athygli hvað
uppgangurinn hjá þér hefur verið
hraður. Hver er lykillinn að vel-
gengninni?
„Eins og hjá öðrum fyrirtækj-
um, skiptir val á starfsfólki meg-
inmáli og ekki spUlir að það skuli
vera samhent fjölskylda sem
stendur á bak við það.“
í dag vinna rúmlega fjörutíu
manns í Baðhúsinu en Linda
stefnir ekki að þvi að fjölga starfs-
fólki þegar hún hefur stækkað
fyrirtækið. „Ég ætla að virkja
starfsfólkið, sem fyrir er, betur.
Sumir hafa verið í hlutastarfi en
ég ætla að virkja þá til að taka
fullan þátt í uppbyggingunni."
Gestir baðhússins eru milli
600-700 á dag. Þar starfa sex nudd-
arar á vöktum, sex snyrtifræðing-
ar, sex í móttöku, restin við þjálf-
un. En stendur fyrirtækið undir
sér?
„Já, loksins. En frá því í haust
hefur fyrirtækið stækkað svo ört
að ég hef skipt því upp i svið og er
með þrjá yfirmenn, fyrir utan
mig. Sævar sér um íþróttasvið,
Sóla er yfir þjónustusviði og
Anna María yfir dekursviði. Þau
sjá um aila starfsemi innan síns
sviðs.“
Hvað kom þér helst á óvart eft-
ir flutninginn í Brautarholtið?
„Fyrst og fremst það hvað stað-
setning og húsnæði skipta miklu
máli. Ég verð líka alltaf jcifn undr-
andi á því hvað þetta gengur vel;
að þessi litla hugmynd sem ég
fékk fyrir nokkrum árum, skuli
vera orðin að þessu fyrirtæki. Ég
er ánægðust með það að trú mín á
heilsuræktarstöð fyrir konur -
trú sem fáir deildu með mér -
skyldi vera raunhæf, hvað eftir-
spurnin er mikil og hvað hún
eykst með árunum."
Námskeiðafíkill
Hefurðu stundað eitthvert nám
í rekstri og viðskiptum?
„Já, ég var í Brautargengi,
tveggja ára námi sem Reykjavíkur
bauð upp á fyrir konur í atvinnu-
rekstri. Mér var reyndar sagt upp
í skólanum. Kennarinn sagði að
ég kynni þetta ailt og væri bara að
sóa tímanum. En ég var ekki sam-
mála. Ég lauk náminu sem var
skemmtilegt og ég lærði mjög mik-
ið.
Ég er fíkill í öll námskeið sem
snúa að stjórnun, markaðsmálum
og starfsmannastjórnun. Þótt ver-
ið sé að segja sömu hlutina, aftur
og aftur, er alltaf eitthvað sem
maður getur lært.
Auðvitað langar mig alltaf í há-
skóla til að læra meira en hingað
til hefur ekki verið tími til þess.
Máni fylgir húsmóður sinni hvert sem hún fer.
Linda Pétursdóttir hefur lœrt aö byggja
líf sitt á eigin verðleikum. Á örfáum
árum hefur fyrirtœki hennar, Baöhúsið,
vaxiö og dafnaö á sama tíma og hún hef-
ur sjálf lagt megináherslu á að nýta alla
reynslu til að þroskast og byggja sjálfa
sig upp.
Mamma og pabbi sitja uppi með mig og Mana i Grimsnesinu um helgar.
Það er ekki bæði hægt að byggja
upp fyrirtæki og vera í skóla. Ég
er reyndar alltaf að reyna að finna
jafnvægi á milli einkalífs og vinnu
en vinir mínir gera grin að mér
vegna þess að þegar ég er í fríi og
þeir hringja er ég gjarnan að
horfa á myndband um stjórnun.
Ástæðan er auðvitað sú að þetta
er ekki bara vimian mín, heldur
líka áhugamál. Ég hef einfaldlega
áhuga á stjórnun."
Áttu eitthvert einkalíf?
„Nei... Jú, hvaða vitleysa," segir
Linda og hlær. „Ég fer um helgar
í sveitina til mömmu og pabba.
Þau keyptu sér bóndabæ í Gríms-
nesi og fluttu þangað úr Breiðholt-
inu. Þau segja að við Sævar kom-
um oftar í heimsókn núna en á
meðan þau bjuggu í Breiðholtinu.
Þetta var garnall draumur sem
þau létu rætast og þau eru alsæl í
sveitinni. Það er svo gaman að
heimsækja hamingjusamt fólk,
þannig að þau sitja að mestu uppi
með Sævar og unnustu hans og
mig og Mána um helgar."
Læt ekki ráðskast meira
með mig
Hvernig stendur á því að ung og
fógur kona fer í einangrun upp í
sveit um helgar. Hvað með karl-
menn?
„Coco Chanel sagði einu sinni:
Það eru annars vegar til karlmenn
sem maður elskar, hins vegar
karlmenn sem maður þekkir mjög
vel.“
Hvort Coco hefur átt við að kona
geti ekki elskað karlmann þegar
hún er farin að þekkja hann - eða
hvort hún var að tala um tvær teg-
undir af karlmönnum sem hefðu
ólík hlutverk í lífi kvenna - verð-
ur líklega alltaf ráðgáta en hvað
segir Linda?
„Það er þessi eilífa spurning um
karlmenn.
Ég er að verða þrítug og fólki
finnst mjög skrítið að ég skuli ekki
vera komin með mann og börn.
Þetta er ákaflega íslenskt viðhorf,
því erlendis þykir þetta eðlilegt.
Mér flnnst þessar eilífu spurn-
ingar og athugasemdir þreytandi.
Ég hef verið í hörkuvinnu við að
byggja upp fyrirtækið mitt og
kaupa mér íbúð. Það er ærið verk-
efni. Ég hef ekki haft tíma til að
hugsa um aðra hluti og það vefst
ekkert fyrir mér. Mér finnst ég
ekkert vera að missa af neinni
lest. Ég er ánægð með mitt líf eins
og það er.“
Og hvað?
„Ef ég rekst á góðan mann sem
ég get hugsað mér að eyða lífinu
með, verður það dásamlegt. En
mér finnst mjög gott að vera ein
núna og er sátt við sjálfa mig, svo
sá maður yrði að vera mjög góð
manneskja og sáttur við sjáifan
sig. Þannig er hægt að byggja sam-
band upp á virðingu."
Hvað með ást?
„Það sem skiptir mestu máli í
sambandi er virðing. Hún skiptir
meira máli en ástin, því samband
sem ekki byggir á virðingu á sér
litla þróunarmöguleika. Karlmenn
sem eru óöruggir með sjálfa sig og
vilja halda konunni niðri, hvort
sem er á heimili eða í sambandi
við starfsframa, eru tímaskekkja í
dag. Ég tek það ffam að ég tel ekk-
ert rangt við það val hjá konum að
vera heimavinnandi en það verður
þá að vera þeirra val, að vel athug-
uðu máli, en ekki vegna þess að
það er bara pláss fyrir einn ein-
stakling í hjónabandinu - eigin-
manninn.
Lífsmáti minn er þannig í dag
að sá maður sem kæmi inn í mitt
líf yrði að virða það af alhug í stað
þess að reyna að ráðskast með
mig.
Ég hef látið ráðskaðst nóg með
mig.“
Er ekki hætta á að þú færir að
ráðskast með manninn?
* hblgam'ðtalið
Konur eru konum bestar