Dagblaðið Vísir - DV - 21.10.2000, Blaðsíða 11

Dagblaðið Vísir - DV - 21.10.2000, Blaðsíða 11
f LAUGARDAGUR 21. OKTÓBER 2000 11 Skoðun Ókyrrð í lofti Ég náði, aldrei þessu vant, að teygja vel úr fótunum. Það var rúmt á milli sæta í flugvélinni þegar við hjónin komum okkur fyrir á leið til ágætrar Evrópuborgar fyrr í vik- unni. Ég leit í kringum mig til þess að athuga hvort flugfélagið hefði loks tekið það með í reikninginn að sumir flugfarþegar væru yfir einn og áttatiu. Við fljótlega yfirferð sýndist mér mínir leggir og tær hafa það heldur betra en ganglimir annarra. Skýring fékkst þegar snöf- urmannleg flugfreyja vatt sér að mér og bað mig vinsamlegast að troða klingjandi fríhafnarpokanum undir sætið fyrir framan mig. Ég sæti nefnilega við neyðarútgang. Sá yrði að vera hindrunarlaus kæmi til vandræða meðan á fluginu stæði. Eins og á sagaklass „Viltu að ég geri eitthvað í því?" spurði ég flugfreyjuna og gerði mig líklegan til þess að læra í skyndingu björgun úr flugvél og aðstoð við far- þega. Konan gaf mér olnbogaskot, enda vissi hún að ég hafði fengið mér einn á barnum áður en ég fór út í vél. „Haltu þig á mottunni, ljúf- lingur," hvíslaði konan, rak tána í pokann minn og leit afsakandi á flugfreyjuna. Freyja sætti sig við að- gerðirnar og hélt áfram för sinni. „Þetta er eins og á sagaklass," sagði ég við konuna þegar vélin var komin á loft, teygði úr fótunum og gaf flugfreyju merki um að ég vildi eiga við hana orð. „Hvað ætli þú vit- Jónas Haraldsson aðstoðar- ritstjóri ir um það?" sagði konan. „Ég veit ekki betur en við sitjum alltaf hérna aftur í." Ég lét sem ég heyrði ekki athugasemdina, enda var flugfreyj- an komin til mín. „Einn bjór," sagði ég, „og rauðvín og koníak líka." Flugfreyjan kinkaði kolli en þó fannst mér eins og hún liti sem snöggvast á konuna, líkt og hún bæri ábyrgð á þessum manni. „Á að klára barinn?" spurði kon- an um leið og flugfreyjan fór. „Nei, nei, elskan mín," sagði ég. „Þetta er fyrirhyggjan ein. Heyrðir þú ekki hvað flugfreyjan sagði í talkerfinu áöan. Það verður að panta drykki með matnum strax. Þess vegna skellti ég á mig rauðvíninu og kon- íakinu. í raun er ég að fá mér einn bjór, annað ekki." Ekki veit ég hvort konan keypti þessar skýring- ar en flugfreyjan stóð sig í stykkinu. Hún bar i mig veigarnar svo felli- borðið framan mig leit út eins og minibar. Dvalarheimiliskonur Flugvélin var öll farin að lifna við eins og gerist þegar jöklasýn hverf- ur og hafið tekur við. Greinilegt var að fleiri voru fyrirhyggjusamir en ég. Flugfreyjurnar voru á þönum. „Þarna er hópur af dvalarheimil- inu," sagði konan við mig þegar nokkrar konur leystu sætisólar og hópuðu sig saman um miðja vél. Hún þekkti dvalarheimiliskonurnar af góðu einu, enda höfðu þær sinnt nákomnum ættingja af alúð. Kon- urnar voru kátar og greinilega full- ar tilhlökkunar. Þeirra beið borgin fagra og nokkrir dagar fjarri amstri hvunndagsins. „Hvernig stendur á því að þær geta leyft sér þetta?" spurði ég kon- una. „Er starfsfólk á dvalarheimil- um ekki alltaf að kvarta yegna bágra kjara?" „Jú, starfið er erfitt og þær ættu að fá miklu betur borg- aö," sagði konan og tók málstað dvalarheimiliskvennanna. „Það breytir því þó ekki," bætti hún við, „að þær eiga sér sitt líf og mega gera sér dagamun eins og aðrir. Þær hafa væntanlega safnað sér fyr- ir ferðinni með mikilli aukavinnu, rétt erns og fólk gerir. Ég sé til dæmis ekki annað en þú viljir til- breytingu líka og ætlir þér að sletta „Áttatíu og fjórar," át ég eftir starfsstúlkunni, þótt augljóslega vœri mér ekki œtlað að taka þátt í samræðunum. Deyja vistmennirnir þá ekki í löngum bunum?" úr klaufunum," sagði konan og horfði á borðið fyrir framan mig. Ég var búinn með bjórinn og aðeins farinn að gæla við tappann á rauð- vínsflöskunni þótt ekki bólaði á matnum. Saklaus spurning „Komdu sæl, ert þú hérna lika?" sagði ein dvalarheimiliskonan þeg- ar hún sá konuna mína í fiugvél- inni. Hún skáskaut mjöðminni inn í sætaröðina þar sem ég sat í gang- sætinu og hallaði sér yfir mig og minn minibar líkt og ég væri ekki til. „Gaman að sjá ykkur," sagði konan min, hvað eru þið margar?" „Áttatíu og fjórar, sagði dvalar- heimiliskonan, helmingurinn af starfsfólkinu." „Áttatíu og fjórar," át ég eftir starfsstúlkunni, þótt augljóslega væri mér ekki ætlað að taka þátt í samræðunum. „Deyja vistmennirn- ir þá ekki í löngum bunum?" Mjöðmin á dvalarheimiliskonunni færðist af öxlinni á mér við þessa sakleysislegu spurningu mína. Það var eins og hún tæki skyndilega eft- ir því að það var mannvera í sæt- inu. Það var sama hvort ég leit í augu konu minnar eða dvalarheim- iliskonunnar, augnaráð þeirra var iskalt. „Þeir sem heima eru sjá um blessað gamla fólkið, þótt við hin skreppum frá í nokkra daga" sagði dvalaheimiliskonan. „Svo dyttu skrauthringirnir ekki af aðstand- endunum þótt þeir kæmu svolítið oftar og litu til með sínu fólki." Tekin meö trompl „Eru svona ferðalög ekki þjóð- hagslega hagkvæm?" áræddi ég að spyrja þegar konurnar tóku tal sam- an á ný og mjöðm dvalarheimilis- konunnar nam við hægri geirvört- una á mér. Um leið hélt ég í rauð- vins- og koníaksflöskuna ef bægsla- gangur yrði umtalsverður við svar- ið. „Hvað áttu við?" spurði dvalar- heimiliskonan. „Ja, er það ekki hugsanlegt að biðlistarnir eftir plássum styttust ef verulega fækk- aði á dvalarheimilunum?" „Við gerum nú hvað við getum til þess að sinna okkar fólki," sagði dvalarheimiliskonan en sýndi um leið á sér fararsnið. Þá ákvað ég að slá fram trompinu og taka örlögum minum milli kvennanna tveggja. „Er það rétt að þið seljið gómana úr gamla fólkinu til þess að fjármagna þessar feröir?" Farginu létti af brjósti mér, því mjöðm dvalarheim- iliskonunnar skaust út á flugvélar- ganginn, sem og konan öll, um leið og hún áttaði sig á spurningunni. Hún hraðaði sér til ferðafélaga sinna en sýndi þó þá stillingu og styrk að kasta áður kveðju á kon- una mina. Eina enn? „Ég held að það sé ekki í lagi með þig", sagði konan mín um leið og flugstjórinn tilkynnti að vélin væri komin í farflugshæð. Leið okkar lægi brátt nærri Færeyjum, þá yfir nyrsta hluta Bretlandseyja, síðan Norðursjó og loks inn yfir megin- land Evrópu. Veðurútlit væri gott og engar likur á öðru en að flugið yrði ánægjulegt. „Mér finnst nú hálfgerð ókyrrð í lofti," sagði ég og tók síðasta rauð- vínssopann úr flöskunni sem átti að fylgja með matnum. „Skrýtið að þessi kona vildi ekki ræða mál aldr- aðra, svona vítt og breitt, fyrst hún vinnur á annað borð við þetta," bætti ég við. Um leið gerði ég mig líklegan til þess að hringja á flug- freyju. „Hvað nú?" spurði konan og var sýnilega tekin að þreytast á sessu- naut sínum. „Ja, sjáðu til," sagði ég og horfði djúpt í augun á konunni. „Ég var að velta því fyrir mér hvort ég ætti ekki að fá mér aðra rauð- vínsflösku, bara til þess að eiga með matnum. Innihaldið í þessum smá- flöskum er varla upp í nös á ketti." Skoðanir annarra Þrjár langar vikur eftir „Kappræðurnar þrjár hafa gert kjós- endum kleift að meta stefnuskrá frambjóðendanna tveggja, Gores í að- eins meiri smáatrið- um, stefnuskrá Bush dregna grófari dráttum. Það getur skipt sköpum hvaða mat kjósendur leggja á menn- ina tvo sem manneskjur. Al Gore hef- ur átt í vandræðum með trúverðug- leika sinn og ákveðni en á þriðjudag virkaði hann bæði kraftmikill og veltalandi. Bush rikissfjóri virkaði ekki jafnsannfærandi og i fyrri kapp- ræðum þar sem hann reyndi með fjölda smáatriða að sannfæra kjósend- ur um að hann væri ekki jafnléttvæg- ur hvað gáfur áhrærir og hann hefur orð fyrir að vera. Það heppnaðist nokkuð vel. Óákveðnir kjósendur sem báru upp spurningarnar gáfu Gore ör- lítið forskot eftir á en í heild hafa kappræðurnar ekki veitt öðrum hvor- um frambjóðendanna marktækt for- skot. Vikurnar þrjár fram til 7. nóv- ember geta orðið langar fyrir fram- bjóðendurna tvo." Úr forystugrein Politiken 19. október. Bara ekki drepa „Setjum nú svo að Arafat (forseta Palestínumanna) og Ehud Barak, for- sætisráðherra ísraels, takist að koma aftur á ró á herteknu svæðunum, þá verðum við að spyrja okkur hvað komi næst. Myndu leiðtogarnir taka upp friðarviðræður að ný byggðar á Óslóarsamningnum frá 1993 sem palestínskir óróaseggir hafa verið að gera uppreisn gegn síðustu þrjár vik- urnar? Það virðist ólíklegt. Hinn al- menni Palestínumaður hefur sagt álit sitt á þeirri hugmynd að gefa ísrael- um eftir hluta Vesturbakkans og aust- urhluta Jerúsalem. Úrskurður hans er að Óslóarsamningurinn sé gagns- laus. Hvar stöndum við þá? Að sinni dugar okkur að Palestínumenn og ísraelar drepi ekki hverjir aðra og að þeir haldi áfram að tala saman." Úr forystugrein Dallas Morning News 18. október. litil friðarvon „Barak og Arafat vildu ekki skrifa nöfnin sín undir samkomulagið í Sharm el-Sheikh. Þar með undirstrik- aði fundurinn hversu lítil von er til þess að ofbeldinu linni nú. Það var Clinton forseti sem las yflrlýsinguna og hún bjargar í augnablikinu andlitinu á honum. Fólkinu í ísrael og Palestínu hefur ekki verið bjargað. Framtið þess er enn ekki björt. Bandaríkjamenn telja að hægt verði að hefja friðarviðræður á ný eftir nokkrar vikur. En löngu áð- ur en hægt verður að halda nýja fundi geta komið afdrikarík viðbrögð við fundinum í Sharm el-Sheikh. Einhver palestínsk samtök, sem vilja sýna að hversu litlu leyti Arafat er fulltrúi þjóðar sinnar, kunna að fremja voða- verk. ísraelsher kann að grípa til enn frekari aðgerða sem bitna einnig eins og áður á óvopnuðum og saklausum." Úr forystugrein Aftonbladet 18. október. Hlutverk Bandaríkjanna „Al Gore varaforseti og George Bush ríkisstjóri voru að mestu leyti sammála í kappræðum sínum í síð- ustu viku um mikilvægi hlutverks Bandarikjanna i óstöðugum heimi. Nýliðnir atburðir undirstrika þó að mismunandi íhlutun getur skipt miklu máli þegar um raunverulega at- burði er að ræða. Bush talaði um mik- ilvægi þess að treysta á ráðgjafa. Gore hefur meiri tilhneigingu til að treysta á eigin innsæi og reynslu. Hann vill meiri áhrif Bandaríkjanna, þar á með- al hernaðarlega íhlutun, við átök er- lendis. Bush vill fara varlegar í sak- irnar. Hann segir íhlutun erlendis verða að vera byggða á mikilvægum þjóðarhagsmunum. Við tökum undir varfærin sjónarmið Bush." Úr forystugrein New York Times 17. október.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.