Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1945, Blaðsíða 7

GUÐMUNDUR FINNBOGASON
7
án þess hann sæktist eftir því sjálfur. Honura var vel Ijóst, að hann átti ekki þann
eiginleika safnarans að geta glaðzt eins og barn yfir að ná í lítt merkan pésa eða kápu
af gamalli bók, aðeins ef eintakið var fágætt. Hinsvegar kunni hann vel að meta sígild
ritverk og nauðsynlegar handbækur í fjölmörgum fræðigreinum, og honum var það
hin mesta raun, hve lítið safnið gat keypt af slíkum bókum. Fjárveitingar til safnsins
voru jafnan af skornum skammti og byggðist því vöxtur þess mestmegnis á gjöfum.
Guðmundur var vinsæll maður og vel virtur, og naut safnið þess á ýmsa lund í gjöf-
um frá erlendum mönnum og stofnunum.
Þegar Guðmundur lét af störfum í Landsbókasafninu, sjötugur að aldri, virtist hann
enn í fullu fjöri og líklegur til að lengja ritskrá sína drjúgum. Mun hann hafa hugsað
gott til þess að mega ganga óskiptur að hugðarefnum sínum, því að hvorki skorti
verkefni né áhuga, og starfsþrekið var að mestu óbilað.
Dagleg kynni mín af Guðmundi í 15 ár voru með þeim hætti, að ég sá hann aldrei
öðruvísi en léttan í skapi og Ijúfan í umgengni, hvort sem móti blés eða með. Hann var
mildur yfirmaður, aldrei önugur, þó að ófróðlega væri spurt, þakklátur ef vel var
unnið, en umburðarlyndur þótt illa tækist. Engan vissi ég betur fylgja hinu forn-
kveðna:
Glaður og reifur
skyli gumna hver,
unz sinn bíður bana.
F. S.