Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1945, Qupperneq 60

60
PÁLL EGGERT ÓLASON
vegna viögeröar á dómkirkjunni var bókasafnið um tíma 1879 varðveitt eða bókum
þess hlaðið upp í húsi skólabókasafnsins (sumar geymdar í spítalahúsi Reykjavíkur).
Árið 1881 liefst nýtt tímabil í sögu safnsins. Á því ári var það
flutt í alþingishúsið, sem þá var fullgert, og var öll neðsta hæð-
in lögð því til nota og umráða. Eftir mati Jóns Árnasonar var
safnið þá orðið 13000 bindi, að meðtöldum handritum; ótalið þar með var þó hið
mikla bóka- og handritasafn Jóns Sigurðssonar. Fastasjóður safnsins var þá orðinn
6480 kr. Skömmu síðar hreytti alþingi nafni safnsins og skírði það landsbókasafn;
Safnið
í alþingishúsinu
Lestrarsalur safnsins í alþingishúsi
hefir það nafn haldizt síðan. Ný fyrirmæli voru sett safninu 2. febrúar 1882. Skyldi
lestrarsalur þess vera til nota almenningi opinn 3 daga í viku, 3 klst. á dag (frá kl.
12—3). Þetta var nýung. Á dómkirkjuloptinu var ekkert herbergi til lestrar. Kaup
bókavarðar var þá fært upp í 600 kr.
Það hefir nokkuð til síns máls, að fyrst þegar hér var komið, hafi safnið í raun-
inni tekið að verða að nokkurum notum (þótt eigi væru mikil) þeim mönnum, sem
lögðu stund á fræðslustarfsemi og vísindi. Með því að komið var upp lestrarsal, varð
kleift að lána safniilu liandrit frá útlöndum og nokkur útlend söfn tóku jafnframt að
fá léð handrit úr landsbókasafninu, enda samgöngur landa í milli stórum bættari, frá
því sem verið hafði áður. Alþingi og landstjórn tóku að gefa safninu meira gaum
en verið hafði áður. Lýsti þetta sér í hærri fjárframlögum frá ársbyrjun 1884. Frá
þeim tíma varð unnt að hafa lestrarsalinn opinn 3 klst. annan hvern virkan dag, en