Pressan - 12.12.1991, Blaðsíða 46

FIMMTUDAGUR PRESSAN 12. DESEMBER 1991
íílcnohof
{ijóÖSögiir
Bifreiöastöö Steindórs
var eitt sinn meö mest
áberandi fyrirtaekjum borg-
arinnar. Eins og þeir sem
eru komnir af barnsaldri
muna var Steindór meö
stöð sína í Hafnarstraeti 2.
Eitt sinn kom eldri kona
gangandi aö stööinni og
baö um leigubíl. Henni var
bent á bílstjóra sem var aö
bóna leigubíl og sagt aö
þessi væri næstur.
Konan gekk til bílstjórans
og spuröi hvort rétt væri,
aö hann væri næstur. Bíl-
stjórinn játti því og tók
saman tusku og dós og
opnaði aöra afturhurðina
fyrir konuna og bauö henni
að fá sér sæti. Konan þáöi
það meö þökkum og settist
upp í bílinn.
Bílstjórinn var eitthvaö
utan viö sig. Hann gekk aft-
ur fyrir bílinn, opnaði hina
afturhurðina og settist viö
hlið konunnar.
Þá sagöi konan: „Hver á
aö keyra?"
(úr leigubilstjorasögum)
Ég var á
réttum
stað á
réttum
tíma
segir Þorsteinn Eggertsson sem
skrifaði bókina „Paperkings Subjects11
sem kemur út hjá bresku forlagi
„Eg bjó með enskri konu í
London og sýndi henni minn-
ingabrot sem ég hafði verið
að skrifa mér til gamans. Hún
var mjög ánægð með það
sem hún sá og hvatti mig tii
að skrifa meira og þá með
það í huga að fá það útgefið.
Það má því segja að ég hafi
verið manaður til að skrifa
þessa bók,“ sagði Þorsteinn
Eggertsson í samtali við
PRESSUNA, en hann fékk ný-
lega útgefna eftir sig skáld-
sögu í London hjá breskum
útgefanda. Skáldsagan, sem
er sjálfsævisöguleg, nefnist
The Paperkings Subjects.
„Þessi kona tengdist ekki
bókmenntum en hún fékk
fleira fólk til að lesa þetta yfir
og undirtektir voru góðar og
eftir að hafa lokið við bókina
sendi ég hana sjálfur til útgef-
anda.“
Segdu mér adeins af efni
bókarinnar?
„Þetta er sjálfsævisöguleg
saga um strák frá Keflavík og
stelpur I upphafi sjöunda ára-
tugarins. Strákurinn er ungur
og óreyndur og heldur að
umheimurinn sé álíka stór og
ísland. Söguhetjan flytur til
Kaupmannahafnar og kemst
að raun um að útlönd eru
stærri og flóknari en hann
hélt í upphafi. Sagan sem slík
tekur sjálfa sig ekkert alvar-
lega, hún flytur engan sér-
stakan boðskap en er þó
hæfilega sjálfshæðin þroska-
saga ungs manns sem lendir í
ýmsum hrakningum og ævin-
týrum en verður að lokum of-
an á.“
Nú ert þú betur þekktur á
íslandi sem dœgurlagatexta-
höfundur. Er tónlist í bók-
inni?
„Ég lýsi ýmsum tónlistar-
legum upplifunum líkt og
fyrstu bítlaáhrifunum þegar
bítlaæðið flæddi yfir og
þarna koma fjórar hljóm-
sveitir beint við sögu en þær
inn
með nýja
höfunda.
Það ætti nú reyndar að
vera erfiðara erlendis, en
sennilega er skýringin hjá
mér sú að ég hafi einfaldlega
verið á nákvæmlega réttum
stað á réttum tíma. Ég náði
líka mjög góðum samningi
hjá útgefandanum, ég fæ tutt-
ugu prósent af söluverði bók-
arinnar, og útgefandinn hefur
trú á þessari bók. Meðalsala
bóka í Bretlandi er 60—80
þúsund eintök, en þá er líka
miðað við að bókin fari í gang
sem kallað er. Nú á ég bara
eftir að sjá hvort þessi bók fer
í gang.“
Hefurðu hugsaö þér að
skrifa nœstu bók þína á ís-
lensku?
„Nei, ég ætla að halda
áfram að vera dægurlaga-
textahöfundur á Islandi en
semja skáldsögur á ensku. Nú
þegar fyrsta bókin
er komin út verður
það auðveldara í
næsta skipti."
Heldurðu að sú
staðreyndað þú fékkst
bókina þína gefna út
hjá erlendu forlagi tengist
auknum áhuga á ts-
lenskri menningu erlendis?
„Ég var að tala við mann
um daginn sem heitir Christi-
an Grey og vinnur við að
kaupa og selja menningu.
Hann sagði að fólk væri farið
að beina sjónum sínum meira
norður á bóginn og tiltók sér-
staklega jsland, Finnland og
Svíþjóð. Ég spurði hann hvort
athyglin mundi ekki frekar
beinast að Austur-Evrópu, en
hann taldi að það mundi líða
minnst áratugur þar til svo
yrði. Þessi sami maður sagði
einnig að útflutningur menn-
ingar væri mun arðbærari en
fiskútflutningur. Það er bara
meinið með Norðurlandabúa
að þeir taka sig svo geysilega
alvarlega.
Það má nefna í því sam-
bandi að ég var viðstaddur ís-
landskynninguna í Royal Al-
bert Hall I London um daginn
og áritaði bókina mína. Þar
var Magnús Magnússon með
stórgott erindi um Leif Eiríks-
son og auk þess mjög vönduð
tónlistardagskrá. Þessi frægi
líkamsásláttur, sem olli öllum
látunum hérna heima, sýndi
einnig fram á mjög tímabær-
an hlut; það að Islendingar
verða að geta gert grín að
sjálfum sér,“ sagði Þorsteinn
Eggertsson að lokum.
Þóra Kristín Ásgeirsdóttir
eru
Bítlarnir,
Stones, Kinks og
Tremeloes. Hljómar koma
einnig óbeint við sögu I gegn-
um sendibréf í bókinni og að-
eins er sagt frá Savanna-tríó-
inu og Dátum."
Hefurðu reynt að fá útgefiö
eftir þig á Islandi?
„Já, núna síðast fyrir
tveimur árumn. Það hefur
aldrei gengið neitt. Sennilega
er skýringin sú að markaður-
inn er svo lítill. Ég hef bæði
farið með skáldsögur, ljóð og
dægurlagatexta en alltaf
fengið neitun. Síðast fékk ég
neitun á þeim forsendum að
skáldsögur væru fremur
hæpnar í útgáfu, það væru
helst ævisögur sem seldust.
Þetta eru í sjálfu sér alveg
gjaldgengar ástæður og
markaðurinn er það lítill að
það borgar sig hreinlega ekki
að gefa út skáldsögur nema
það sé góður grunnur; til
dæmis þekktur höfundur eða
þá að sagan hafi verið lesin I
útvarpi, en útgefendur vilja
síður renna alveg blint í sjó-
Björn heitinn Eiríksson
leigubílstjóri í Hafnarfirði,
sem gjarnan var kenndur
við Sjónarhól, þótti á
stundum aka hratt og með
látum.
Eitt sinn var hann að aka
með farþega eftir Selvogs-
götu í Hafnarfirði, á tals-
verðri ferð, í átt að Suður-
götu. Þar sem göturnar
mætast endar Selvogsgat-
an, gatnamótin eru svoköll-
uð T-gatnamót.
Þrátt fy rir hraðann hægði
Björn ferðina lítið og tók 90
gráða beygju með miklum
látum, svo ískraði í hjól-
börðunum, og farþeginn,
sem var í aftursætinu, rann
eftir sætinu og skall í hurð-
ina.
„Hvers lags beygju tekur
þú eiginlega maður?"
stundi farþeginn upp.
„Hvað hefðir þú sagt
hefði ég enga beygju tek-
ið?" svaraði Björn að
bragði.
(úr leigubílstjórasögum)
SJÚKDÓMAR OG FÓLK
Delerium tremens (titurvilla)
Jón B. hafði um nokkurt
skeið verið fastagestur hjá
lögreglunni í Reykjavík á
nóttum enda átti hann
hvergi annars staðar höfði
sínu að halla. Hann lagði
stund á sídrykkju og hafði
drukkið í 4—5 vikur þegar
saga þessi gerðist. Nótt eina
kom Jón í slæmu ástandi til
lögreglunnar, hristist og
skalf eins og veigalíti! skóg-
ræktarhrísla á víðavangi
enda hafði hann verið án
áfengis allan daginn vegna
misþyrminga. Unglingar
höfðu gert sér að leik að
grýta hann og limlesta síðan
fallinn. Þeir urðu loks leiðir
á skemmtun þessari og fóru
í næsta leiktækjasal en hann
skreiddist inn í númerslaus-
an og yfirgefinn bíl og lá þar
lengi. Lögreglumenn gáfu
honum heitt súpugutl að
hætti varðstjórans og færðu
hann skó- og beltislausan til
klefa. Síðan um nóttina urðu
menn þess varir að Jón virt-
ist með öllum öðrum en
sjálfum sér. Hann var æstur,
sveittur og svefnlaus og taldi
sig vera úti á sjó. Þar talaði
hann við fjölda manns á
dekki, gaf fyrirskipanir í all-
ar áttir, bölvaði og ragnaði
en virtist jafnframt ákaflega
hræddur. Valinkunnur
ÓTTAR
GUÐMUNDSSON
fangavörður nokkuð við ald-
iir skildi jafnskjótt hvað um
var að vera og Jón var kom-
inn inn á sjúkrahús nokkru
síðar í fylgd tveggja góð-
legra lögregluþjóna. „Hann
er örugglega í tremma, kall-
ræfillinn,“ sagði annar lag-
anna vörður spekingslega
og bætti við; „við söknuðum
hans í fyrrinótt og svona hef-
ur hann aldrei látið áður.“
Hinn lögregluþjónninn, sem
nýgenginn var í hjónaband
með afgreiðslustúlku í
snyrtivöruverslun, horfði
girndaraugum á þrýstna og
hnellna hjúkrunarkonu sem
reyndi að taka skýrslu af
Jóni. Syfjaður en kæruleysis-
legur unglæknir gapti upp á
lögreglumennina og undr-
aðist stórlega hversu höfð
ingjadjarfir þeir voru.
Á SJÚKRAHÚSl
Jón var skelfingu lostinn
og gerði sér litla grein fyrir
því hver hann var eða hvar
hann var staddur. Hann
dustaði stöku sinnum af sér
smádýr í diskólitum sem
hann sagði skríða utan á
langþreyttum fötum sínum,
stífum af uppsöfnuðum
óhreinindum hinnar lang-
vinnu gleði. Læknirinn
skoðaði hann á milli eigin
geispa, virti fyrir sér áverka-
merki og skrámur en sagðist
geta útilokað höfuðáverka.
Hann hlustaði Jón með gljá-
andi hlustpípu sem ástkona
hans hafði gefið honum í af-
mælisgjöf. Honum þótti
lyktin vond af Jóni og sakn-
aði ilmsins af heitmey sinni,
afgreiðslustúlku í snyrti-
vöruverslun. En hún hafði
einmitt gifst lögregluþjónin-
um, sem áður er nefndur, en
um það var unglækninum
enn ókunnugt. Jón var af-
klæddur, baðaður og lagður
í uppbúið rúm og honum
rúllað inn á sjúkrastofu.
Hann var þá kófsveittur með
óðahjartslátt og röggsöm,
miðaldra, siðavönd hjúkrun-
arkona taldi 150 slög á mín-
útu og þyngdist stöðugt á
henni brúnin. Blóðþrýsting-
ur var hneykslanlega hár.
Aðrir heilbrigðisþjónar
stóðu álengdar í hnapp og
skeggræddu ástand Jóns.
Unglæknirinn sagði söguna
af lögregluþjóninum meina-
fróða og hlógu menn fyrirlit-
lega að kenningum hans.
Augljóst þótti þó að Jón væri
kominn í delerium tremens
eða titurvillu, en það var
önnur saga.
DELERIUM TREMENS
Delerium tremens er
merki um mjög hraða og of-
virka starfsemi miðtauga-
kerfis þegar áfengisáhrif
hverfa á braut eftir lang-
vinna drykkju sem breytir
næmi heilans fyrir áreiti.
Sjúklingurinn er ofsahrædd-
ur, ofskynjanir eru algengar
og lýsa sér m.a. í litlum dýr-
um sem mönnum finnst
skríða um sig alla og undir
hörundi. Hjartsláttur verður
hraður, blóðþrýstingur
hækkar og menn fá hita.
Margir verða mjög sveittir,
kvarta undan flökurleika og
kasta upp. Sumir eiga ákaf-
lega erfitt með að sofna og
margir vaka sólarhringum
saman. Þessir sjúklingar
geta dáið úr örmögnun og
ofþreytu ef ekkert er að gert
svo að titurvilla getur verið
lífshættulegt ástand.
HVAÐ VARÐ UM
JÓN OG HINA?
Jóni voru færð róandi lyf
að gjöf og vítamín í stórum
skömmtum. Eftir nokkrar
klukkustundir tókst að
koma honum í ró en næstu
dagar reyndust honum ama-
samir. Jón öðlaðist litla hug-
arró nema með dyggri að-
stoð litskrúðugra, róandi
lyfja í diskólitum en smám
saman virtist hann jafna sig
og honum tók að batna. Við
útskrift var honum efst í
huga frelsi götunnar og sá
hann Hlemm í hillingum og
var þar hátt til lofts og vítt til
veggja. Það fékk mjög á ung-
lækninn þegar hann frétti
um giftingu ástkonu sinnar
og varð honum það á að
drekka sig ofurölvi vegna
þessa. Hann settist upp í bif-
reið sína af BMW-gerð og
hugðist aka heim. Þá var
hann stöðvaður af þessum
sömu lögregluþjónum og
sviptur ökuréttindum. Fé-
lagar hans höfðu á orði að
hann hefði verið tvíkokkál-
aður af lögregluþjóninum
sem bæði tók frá honum ást-
konu og ökuleyfi. Hjóna-
band lögreglumannsins og
afgreiðslustúlkunnar varð
mjög róstusamt og skamm-
vinnt; hún krafðist skilnaðar
eftir tveggja ára hjónaband
vegna ítrekaðra skírlífis-
brota.