Morgunblaðið - 17.03.2005, Síða 38

38 FIMMTUDAGUR 17. MARS 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Jóhann Lárussonfæddist í Gröf í
Grundarfirði 26.
ágúst 1920. Hann
lést á heimili sínu í
Hafnarfirði laugar-
daginn 5. mars síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru hjónin
Lárus Jónsson, út-
vegsbóndi í Gröf, f.
1.10. 1889 að Ósi í
Skógarstrandar-
hreppi, d. 9.3. 1971,
og Halldóra Jó-
hannsdóttir ljósmóð-
ir, f. 27.4. 1888 á
Pumpu í Eyrarsveit, d. 16.2. 1974.
Systkini Jóhanns eru Björn Jón, f.
13.9. 1917, d. 7.9. 1996, Helga
Gróa, f. 22.4. 1924, d. 11.5. 2003,
Sigurður, f. 13.1. 1927, Inga
Hrefna, f. 22.6. 1929, Sverrir, f.
14.1. 1931, og fóstursystir Erla
Jónasdóttir, f. 31.10. 1940.
Jóhann kvæntist 17.10. 1942
Steinþóru Guðlaugsdóttur, f. 24.7.
1924 í Hafnarfirði. Foreldrar
hennar voru Guðlaugur Hinrik
Gunnlaugsson, skipstjóri í Hafnar-
firði, f. í Sviðholti í Bessastaða-
hreppi 14.11. 1892, d. 8.4. 1975, og
Jóhanna Sigurbjörg Sigurðardótt-
ir, f. í Skuld í Reykjavík 9.10. 1886,
d. 31.10. 1963. Börn Jóhanns og
Steinþóru eru: 1) Sigurður, bryti,
f. 18.1. 1943, maki Hulda Dóra Jó-
hannsdóttir bókavörður, f. 25.11.
1943, börn þeirra eru: a) Stein-
þóra, ferðafræðingur, f. 26.10.
1961, maki Ásmundur Ingvarsson,
verkfræðingur, f. 12.12. 1960, þau
1975, maki Inga Dögg Ólafsdóttir
forritari, f. 8.10. 1976, þau eiga tvö
börn; b) Birgir Már, flugvirki, f.
27.3. 1978, hann á eitt barn; c) Ró-
bert Freyr, sölumaður, f. 29.9.
1981; d) Alexandra Fanney, nemi,
f. 24.10. 1990.
Jóhann fór níu ára gamall til
Reykjavíkur og bjó þar hjá frænku
sinni Helgu Halldórsdóttur og
manni hennar Sigurgeiri Sigur-
geirssyni. Í Reykjavík gekk hann í
barnaskóla og síðar í Flensborg-
arskóla í Hafnarfirði. Á sumrin fór
hann ýmist heim í Gröf eða vestur í
Dali til frændfólks síns þar. Jó-
hann vann í Ölgerð Egils Skalla-
grímssonar og í Reykjavíkurapó-
teki. Hann lærði múrverk hjá
frænda sínum Halldóri Degi Hall-
dórssyni og lauk sveinsprófi frá
Iðnskóla Hafnarfjarðar 1950.
Hann var félagi í Múrarafélagi
Reykjavíkur og félagi í meistara-
félagi iðnaðarmanna í Hafnarfirði.
Meistarabréf í múrsmíði hlaut
hann 1954 í Hafnarfirði. Jóhann
var virkur félagi í Hestamanna-
félaginu Sörla í mörg ár og var þar
heiðursfélagi. Hann var einnig
heiðursfélagi í Meistarafélagi
Hafnarfjarðar. Jóhann var ávallt
með marga lærlinga. Margar eru
byggingarnar sem hann vann við
og hafði eftirlit með. Þar má m.a.
telja Háskólabíó, Sjálfsbjargar-
húsið, íþróttahúsið við Strandgötu
og leikskólann Smáralund. Jóhann
og félagar hans ráku um árabil
byggingafyrirtækið Valhús, sem
stóð að byggingu fjölbýlishúsa í
Hafnarfirði.
Jóhann var alla tíð eftirsóttur
fagmaður við flísalagnir og arin-
gerð í heimahúsum.
Útför Jóhanns verður gerð frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
eiga þrjú börn; b)
Bryndís, móttöku-
stjóri, f. 18.12. 1962,
hún á fjögur börn og
eitt barnabarn; c) Jó-
hann Páll, matreiðslu-
maður, f. 14.12. 1972,
maki Áslaug Helga-
dóttir, f. 16.3. 1970,
þau eiga fjögur börn.
2) Halldóra, handa-
vinnuleiðbeinandi, f.
16.12. 1944, d. 27.1.
2005, maki Einar
Gíslason, kennari, f.
29.4. 1946, börn
þeirra eru: a) Kristín,
iðjuþjálfi, f. 22.5. 1967, maki Úlfur
Grönvold myndlistarmaður, f. 3.1.
1966, þau eiga þrjú börn; b)
Brynja, sjúkraliði, f. 20.7. 1970,
maki Örn Almarsson lyfjaefna-
fræðingur, f. 5.2. 1967; c) Þóra,
bókari, f. 22.4. 1973, maki Árni H.
Björgvinsson kennari, f. 21.9.
1972, þau eiga þrjú börn. 3) Elín-
borg, sjúkraliði, f. 20.3. 1951, maki
Oddur Helgi Oddsson, húsasmíða-
meistari, f. 10.2. 1950, börn þeirra
eru: a) Davíð Freyr, guðfræðing-
ur, f. 26.11. 1974, maki Hanna
María Pálmadóttir viðskiptafræð-
ingur, f. 25.9. 1975, þau eiga eitt
barn; b) Friðbjörn, flugmaður, f.
2.11. 1978, maki Guðrún Jónsdótt-
ir, matvælafræðingur, f. 22.8.
1977; c) Oddrún Helga, nemi, f.
19.7. 1981. 4) Jóhann Þórir, kaup-
maður, f. 30.7. 1954, maki Ragn-
heiður Þ. Kristjánsdóttir verslun-
arstjóri, f. 18.7. 1958, börn þeirra
eru: a) Yngvi Þór, forritari, f. 1.5.
Elsku pabbi. Á þessum tímamótum
rifjast upp atburðir ljúfra minninga
sem þú skilur eftir hér í hjörtum okk-
ar. Efst stendur þó uppi samnefnari
allra minninganna hvað þú varst alltaf
óeigingjarn, laus við yfirborðs-
mennsku og hjálpsamur. Þér var allt-
af efst í huga velferð þeirra er þér var
annt um, sögur kunnir þú að endur-
segja á svo skemmtilegan og gaman-
saman hátt að allir höfðu nautn af. Oft
var skynjunin svo mikil í samskiptum
við þig að töluð orð voru nánast óþörf
eða að þau ein og sér hefðu ekki náð
sama marki.
Við erum þér þakklát fyrir alla þá
hjálp, þekkingu, reynslu og þroska
sem þú skilur eftir hjá okkur og börn-
unum. Morguninn þegar þú kvaddir
þennan heim og við mamma sátum
heima hjá þér við rúmið þitt, var eitt-
hvað sem þú augsýnilega sást er
gladdi þig mjög mikið og þú vildir að
við fengjum að njóta með þér en við
gátum ekki séð, við erum nú þess full-
viss að þar voru mætt Dóra systir, af-
mælisbarnið Hannes með Gógó,
Ragnar, Bjössi og Elsa, Hinni og
Guðrún, Valli og Dísa, amma og afi og
allir kunningjarnir að taka á móti þér.
Ég vissi að þú vildir ekki kveðja
fyrr en þú værir þess fullviss að um
mömmu yrði vel séð og einnig að allir
væru sáttir og búnir að kveðja. Svo
varð, er og mun verða.
Sérstökum þökkum vil ég koma á
framfæri við Heimahlynningu
Krabbameinsfélagsins sem hefur á að
skipa alveg einstaklega góðu og kunn-
áttumiklu starfsfólki sem gerði okkur
kleift að fá að kveðjast heima og Þor-
steini Gíslasyni lækni á Landspítalan-
um við Hringbraut fyrir alla þá lækn-
ingu sem unnt var að veita, einnig alla
þá aðstoð, fræðslu og stuðning er þau
veittu okkur á erfiðum og viðkvæm-
um tímum.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama.
En orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Bless að sinni, elsku pabbi minn.
Þinn sonur
Þórir.
Genginn er á vit feðra sinna góður
drengur, tengdafaðir minn, Jóhann
Lárusson múrarameistari í Hafnar-
firði, sem hér er minnst.
Fyrstu kynni mín af Jóhanni og eft-
irlifandi eiginkonu hans Steinþóru
Guðlaugsdóttur áttu sér stað í Hafn-
arfirði síðsumars 1965, er dóttir þess-
ara sómahjóna, eiginkona mín, Hall-
dóra, sem er nýlátin, kynnti mig fyrir
foreldrum sínum. Frá fyrstu stundu,
fyrsta handtaki, fann ég mig velkom-
inn í fjölskyldu þeirra hjóna, þar sem
gagnkvæm virðing, samheldni og
kærleikur hefur ávallt ráðið ríkjum.
Jóhann kom á barnsaldri til
Reykjavíkur frá æskuslóðum sínum í
Grundarfirði og fór á unglingsárum
til náms í Flensborgarskóla í Hafn-
arfirði. Í Hafnarfirði réðust örlög Jó-
hanns. Þar kynntist hann konu sinni,
þar festi hann sitt ráð, og þar byggði
hann sér bú til framtíðar.
Æviskeið Jóhanns spannar einhver
mestu umbrota- og framfaraár Ís-
landssögunnar. Tíma liðinnar aldar,
er færði fólk frá sveit til borgar, frá
handafli til tækni, frá kreppu- og
styrjaldarárum til nútíma. Tengda-
faðir minn minntist iðulega þessara
tíma og hversu smátt eða stórt, sem
söguefnið var, vöktu frásagnir
tengdapabba athygli. Jóhann var stál-
minnugur. Frásagnir hans frá æsku-
árum sínum á Snæfellsnesi, frá upp-
byggingu heimilis og fjölskyldu í
Hafnarfirði, frá þeim árum er hann
vann í Reykjavíkurapóteki og við út-
keyrslu í Ölgerðinni, frá sveinsárun-
um í múrverki, frá hestamennskunni
hans helsta áhugamáli að ógleymdum
þeim tíma sem þau hjón bjuggu í
byggðum Vestur-Íslendinga í Kan-
ada. Ávallt náðu frásagnir hans að
fanga áheyrendur, sem að vanda var
létt yfir og glettnin þar í fyrirrúmi.
Alla tíð fylgdist Jóhann af athygli
með framgangi fjölskyldumeðlima
sinna, ekki síst barnabarnanna. Boð-
inn og búinn til þátttöku í hverju því
verkefni sem stuðlað gat að velferð,
bættri aðstöðu og uppbyggingu hvers
og eins einstaklings fjölskyldunnar.
Hávaðalaust og af yfirvegun gekk
tengdafaðir minn sitt æviskeið. Hann
var traustur vinur, sem gaf okkur öll-
um ótalmargt og mikið. Megi algóður
Guð styrkja tengdamóður mína í
þeirri raun, að sjá nú á skömmum
tíma, á bak elskulegrar dóttur og eig-
inmanns.
Einar Gíslason.
Í dag er borinn til grafar tengda-
faðir minn Jóhann Lárusson múrara-
meistari. Hann lést á heimili sínu 5.
mars sl. eftir harða baráttu við erf-
iðan sjúkdóm.
Leiðir okkar Jóhanns lágu saman
er ég kynntist Elínborgu dóttur hans
fyrir 35 árum. Síðan hefur Selvogs-
gata 16a í Hafnarfirði verið kjarninn í
lífi fjölskyldu minnar. Jóhann átti far-
sælan ævidag. Kom þar margt til,
meðfæddir mannkostir og gott vega-
nesti úr foreldrahúsum. Bernskuár
Jóhanns voru í hinum fagra Grund-
arfirði sem engan lætur ósnortinn.
En sextán ára gamall lagði hann af
stað út í hinn stóra heim með því að
kaupa reiðhest, stólpagrip, sem kost-
aði 160 krónur og var mikið fé á þeim
tíma. Jóhann hafði ráðið sig til að hafa
eftirlit með mæðiveikisgirðingum í
Dalasýslu.
Svo var það mikið gæfuspor er Jó-
hann kvæntist sinni elskulegu Stein-
þóru.
Þau eignuðust fjögur börn sem þau
ólu upp í miklum kærleik og reglu-
semi í ört vaxandi bæjarfélagi þar
sem allir þekktust og höfðu mikla
samkennd með samferðafólki.
Jóhann var mikið ljúmenni, tók
hann öllum vel sem hann kynntist á
lífsleiðinni, hvort sem var í leik eða
starfi. Síðustu starfsárin starfaði
hann með mér hjá Álftárósi ehf og
naut ég þar hans leiðsagnar og
reynslu.
Hann átti auðvelt með að umgang-
ast fólk og skipti það engu máli hvort
um væri að ræða sextán ára verka-
menn eða fimmtugan verkfræðing.
Múrsleifin var hans verkfæri. Í
verkum hans mátti greina skilning
hans á þessu merkilega verkfæri og
mikilvægi þess að vinna hornrétt
starf.
Hestamennska var aðal áhugamál
Jóhanns. Hann átti marga gæðinga
um ævina sem hann hugsaði um af
mikilli natni og elsku.
Oft bauð Jóhann í útreiðartúr en
síðustu árin var það árvisst að ríða í
Hrunarétt með vinum okkar í Ásatúni
en hugarástandi í þessum ferðum er
best lýst með ljóði Einars Ben., Fák-
ar:
Í morgunljómann er lagt af stað.
Allt logar af dýrð, svo vítt sem er séð.
Sléttan, hún opnast sem óskrifað blað,
þar akur ei blettar, þar skyggir ei tréð.
Menn og hestar á hásumardegi
í hóp á þráðbeinum, skínandi vegi
með nesti við bogann og bikar með.
Betra á dauðlegi heimurinn eigi.
Og eftir góða ferð var svo lífsgátan
leyst í heita pottinum í sumarbú-
staðnum.
Jóhanni var margur sómi sýndur á
lífsleiðinni en vænst þótti honum þeg-
ar hann var gerður að heiðursfélaga í
hestamannafélaginu Sörla og síðar
var honum veitt gullmerki Meistara-
félags iðnaðarmanna í Hafnarfirði.
Síðustu mánuðir voru Jóhanni erf-
iðir en í janúar síðast liðinn lést elsku-
leg dóttir hans, Halldóra, fyrir aldur
fram. Kom vel fram hans innri styrk-
ur og hugarró.
Við kveðjum góðan dreng með
söknuði og virðingu og geymum fagr-
ar minningar í huga okkar um alla
framtíð.
Blessuð sé minning Jóhanns Lár-
ussonar.
Oddur H. Oddsson.
Í dag kveð ég elskulegan tengda-
pabba og vin. Það voru algjör forétt-
indi að vera tengdadóttir þín og fá að
eiga þig að. Þú varst einstakt ljúf-
menni sem vildir allt fyrir alla gera.
Þú uppskarst svo sannarlega eins og
þú sáðir. Hjálpsemin og hugulsemin
voru alltaf í fyrirrúmi hjá þér. Það er
erfitt að hugsa til þess að þú eigir ekki
eftir að koma í heimsókn oftar og fá
þér kaffibolla og spjalla eða eins og
stundum, sitja bara og leyfa þögninni
að tala, orð voru stundum óþörf.
Þú varst ótrúlega mikill barnakall.
Alltaf varstu í essinu þínu þegar börn-
in voru nálægt, þér þótti svo vænt um
þau og þau dýrkuðu þig. Þú varst stoð
þeirra og stytta, þú varst afi Jói
þeirra. Takk fyrir það sem þú varst
börnunum mínum, þau munu búa að
því alla sína ævi að hafa kynnst þér og
notið manngæsku þinnar.
Þú hafðir svo gaman af lífinu, þú
naust þess að lifa lífinu lifandi og það
gerðuð þið Steina svo sannarlega,
ferðuðust mikið, nutuð lífsins og áttuð
góða ævi saman.
Jæja, elsku tengdapabbi og vinur,
núna þegar komið er að leiðarlokum
og eftir standa góðar minningar um
lífsglaðan og góðan mann sem gaf svo
mikið af sér að allir urðu betri mann-
eskjur eftir að hafa notið samneytis
við þig, kveð ég þig, elsku tengda-
pabbi minn, með eilífu þakklæti fyrir
mig og mína.
Elsku Steina og aðrir ástvinir, Guð
veri með ykkur.
Sérstökum þökkum vil ég koma á
framfæri við allt hið yndislega starfs-
fólk Heimahlynningar Krabbameins-
félagsins, Guð blessi ykkur og veiti
ykkur stuðning í starfi ykkar.
Þín tengdadóttir,
Ragnheiður Þórunn.
Afi Jói er dáinn. Í annað skiptið á
þessu ári er stórt skarð höggvið í fjöl-
skylduna. Fyrst mamma, svo afi Jói.
Einhvern veginn fannst mér afi Jói
vera eilífur, en svo einfalt er lífið nú
ekki.
Við þessi tímamót vakna upp marg-
ar góðar minningar. Alla mína ævi
hafa amma og afi átt heimili á Sel-
vogsgötunni og þar hefur heimili
þeirra ávallt verið gestkvæmt. Á ár-
unum mínum í Flensborgarskólanum
var gott að eiga ömmu og afa í næstu
götu, enda nýtti ég mér óspart að
hlaupa yfir í frímínútunum, í snarl og
spjall. Afi var glaðlyndur og einkar
skemmtilegur maður. Aðaláhugamál
afa var hestamennska. Um þriggja
ára skeið reið ég reglulega út með afa
og félögum hans, Hannesi og Birni, en
þeir voru saman með hesthús. Oft var
kátt á hjalla í „Svítunni“ eins og þeir
kölluðu kaffistofuna sína. Ógleyman-
legar eru minningar mínar er þeir
skiptust á sögum, sem oftar en ekki
voru smáskreyttar að hætti afa. Þeir
voru margir reiðtúrarnir með afa á
þessum árum, oft á tíðum í Krísuvík
og í Sléttuhlíð ofan Hafnarfjarðar. Afi
vildi helst hafa hestana sína hálf-
tamda og á stundum varð ég hrædd,
þegar hestarnir tóku á rás og þustu
með afa út í móa. Mér lærðist þó fljótt
að halda áfram mínu striki, því afi
birtist ávallt að bragði. Afi gætti þess
alltaf að eiga góðan hest handa okkur
krökkunum, því fátt þótti honum
skemmtilegra en að taka okkur með á
bak og deila áhugamáli sínu með okk-
ur. Afi tók mig líka stundum í bíltúr
og þar var spjallað um heima og
geima. Stundum leyfði hann mér að
keyra bílinn er við vorum komin út
fyrir bæinn og kenndi mér undirstöðu
þess að aka bíl. Það er ekki annað
hægt að segja um afa að hann sýndi
barnabörnum og síðar barnabarna-
börnum mikinn áhuga og fylgdist
með hvers kyns framförum í þeirra
lífi. Ef á hjálp þurfti að halda varðandi
flísalagnir eða val á flísum var hann
boðinn og búinn að hjálpa og stutt er
síðan afi flísalagði gólf forstofunnar á
mínu heimili. Amma og afi voru ein-
staklega samhent hjón, ferðuðust
mikið saman og þau voru svo miklir
félagar.
Elsku afi. Síðustu orð þín til mín
voru falleg og ég mun ávallt geyma
þau með mér. Ég er þess sannfærð að
mamma hefur tekið vel á móti þér og
það er mér sálarró að hugsa til þess.
Þið voruð svo einstakir vinir.
Kæra amma, framundan er tími
sorgar og saknaðar. Það er huggun
harmi gegn að minningin um hjart-
kæran eiginmann og dóttur er og
verður með okkur öllum um ókomna
tíð.
Þóra Einarsdóttir.
Með aðeins rúmlega mánaðar milli-
bili hefur almættið kallað til sín elsku-
lega móður mína og nú, hann afa Jóa.
Tvær fallegar sálir sem í þessu jarðlífi
gáfu svo óendanlega mikið af sjálfum
sér, lituðu líf okkar samferðamanna
sinna og gerðu okkur ríkari með til-
vist sinni.
Afi Jói var alveg sérstakur maður.
Mig kallaði hann aldrei annað en
Stínu systur. Kannski var það vegna
þess að hann leit á alla menn sem
jafningja, systur sína og bræður.
Þannig maður var hann. Afi var ekki
margmáll, með honum var gott að
þegja. Afi talaði aðallega bara til að
segja eitthvað gáfulegt eða til að
segja sögur, því hann var sögumaður.
Ég elskaði sögurnar hans afa sem oft-
ar en ekki voru ævintýralegar og á
mörkum hins ómögulega og óraun-
verulega. En allar eru þær dagsann-
ar, eða svo trúðum við afi.
Sögurnar voru heldur ekki á neinn
hátt skaðandi, aðeins mannbætandi
og til þess fallnar að kippa okkur út úr
fyrirfram niðurnjörvuðum hvers-
dagsleikanum, sem annars litar líf
okkar og þá list kunni afi.
Afi var mikill hestamaður og fimm
ára var ég farin að fara með honum á
bak, sem eflaust hefur ekki verið auð-
velt fyrir hann því ég var skíthrædd
við hesta langt fram eftir aldri en afi
lagði aldrei meira á mann en maður
réð við og alltaf nennti hann að hafa
mann með. Ég mun í framtíðinni ylja
mér við dásamlegar minningar um
alla útreiðartúrana okkar, sleppit-
úrana og stundirnar sem við áttum
saman.
Fyrir ári síðan, er ég eignaðist
Högna litla, sat ég einu sinni grátandi
yfir því hve illa gekk að leggja dreng-
inn á brjóst. Þá sat afi hjá mér, kenndi
mér hvernig best væri að bera sig að
við þetta, róaði mig og sagði mér sög-
ur af því hvernig þetta hefði gengið
hjá þeim ömmu. Var hann með hverja
einustu brjóstagjöf barna sinna á
hreinu og hafði augljóslega tekið virk-
an þátt, þegar þau amma voru með
krakkana litla, sem eflaust hefur ekki
verið algengt meðal kynslóðar afa.
Samband þeirra var líka einstakt. Þau
voru bestu vinir, á því lék enginn vafi.
Þau voru samanlagðar sálir, ástfangin
til hinstu stundar. Á þeirra löngu ævi
hafa þau saman yfirstigið hindranir,
öðlast sigra og í leiðinni náð að hlúa
hvort að öðru sem og börnum og
barnabörnum. Sem barn var yndis-
legt að fá að koma til þeirra og gista.
Þau pökkuðu manni inn í tandur-
hreinar svanadúnsængurnar sínar og
leyfðu manni að upplifa sig einstakan.
Krakkarnir mínir upplifðu það sama.
Ýmir kom oft við á leið sinni úr skóla,
bara til að fá eina kleinu hjá ömmu og
eiga gott spjall við langafa Jóa, því
þeir voru miklir félagar.
Eftir að afi hætti sjálfur sem at-
vinnurekandi og varð lausari við,
lögðust þau amma í ferðalög. Amer-
íka og Kanada urðu oftar en ekki fyrir
valinu og dvöldu þau í marga mánuði
á hverjum stað, kynntust þannig sam-
félaginu, eignuðust góða vini. Fræg
er myndin sem send var heim af afa
berum að ofan á Harley Davidson
mótorhjóli á Daytona Beach. Þar
þótti mér áttræðum afa mínum rétt
JÓHANN
LÁRUSSON