Morgunblaðið - 17.03.2005, Page 39

MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 17. MARS 2005 39
MINNINGAR
lýst. Hann kunni að njóta lífsins.
Ár hvert höfum við fagnað nýju ári
saman. Það verða erfið áramót í ár,
þegar hvorki afa né mömmu nýtur
við, þau stuðboltafeðginin hafa alltaf
haldið uppi fjörinu. Afi átti það til að
hverfa inn í herbergi og koma út aftur
með bleika hárkollu á höfðinu og
tennur upp í sér, viðstöddum til ólýs-
anlegrar kátínu. Sá gamli sat svo
grafalvarlegur með þessa dýrð á sér,
það sem eftir lifði kvölds. Ömmu
fannst nú stundum kannski nóg um.
Krakkarnir mínir höfðu á orði þegar
afi Jói hafði kvatt, að nú væru hann og
amma Dóra að fíflast í englunum. Ég
kýs að trúa því. Að minnsta kosti mun
engin lognmolla verða í himnaríki, nú
þegar englar Guðs hafa fengið þau
feðginin í sitt lið. Mér er þakklæti efst
í huga. Þakklæti fyrir að hafa fengið
að vera samferða afa hluta leiðarinn-
ar. Ég kveð afa minn í Guðs friði og
votta elsku ömmu, eftirlifandi börn-
um og tengdabörnum mína dýpstu
samúð.
Kristín.
Elsku afi minn. Það er óhætt að
segja að mikill snillingur sé nú fallinn
frá. Það var alltaf gaman að hitta þig.
Þú varst ávallt kátur og skemmtileg-
ur. Þú varst atorkusamur, umburð-
arlyndur, hógvær og ósérhlífinn og
það var aðeins hluti af þeim fjölda
dygða sem prýddu þig. Það var ekki
hægt annað en að dást að þér. Þú
varst mér svo sannarlega góð fyrir-
mynd og vinur og fyrir það er ég af-
skaplega þakklátur.
Þú kunnir svo sannarlega að segja
sögur og skemmtileg þótti mér sagan
um forfeður okkar Geiteyinganna
sem smíðuðu sér vængi úr fjöðrum og
notuðu til að fljúga á milli eyjanna í
Breiðafirðinum.
Mér þykir vænt um flugferðina
sem við fórum í 25. júní árið 2000. Þú
mættir með nákvæmt kort og við
flugum yfir Breiðafjörðinn, fundum
Geitareyjarnar og flugum svo yfir
æskustöðvar þínar í Grundarfirðin-
um. Mér þykir líka afskaplega vænt
um daginn þegar ég heimsótti ykkur
ömmu í fyrsta skipti í einkennisföt-
unum og sá móttökurnar og ham-
ingjusvipinn sem blasti við mér. Tak-
markinu hafði verið náð.
Elsku afi, það er erfitt að þurfa að
kveðja þig og horfa á eftir þér í annan
heim þrátt fyrir að þú hafir verið á 85.
aldursári. Það eru svo margar góðar
minningar tengdar þér. Flugelda-
pakkarnir sem þú gafst okkur barna-
börnunum á áramótunum, súkkulaðið
á páskunum, kleinurnar sem þú
steiktir fyrir ömmu og við borðuðum
af bestu lyst, hafragrauturinn sem þú
eldaðir fyrir okkur og margt fleira.
Þegar ég varð eldri og keypti íbúð
mættir þú að sjálfsögðu einna fyrstur
manna á svæðið til að skipuleggja
flísalögnina og flísalagðir heilmargt
sjálfur þrátt fyrir að vera kominn á ní-
ræðisaldur. Við Guðrún verðum þér
ævinlega þakklát fyrir framtak þitt í
þeim efnum.
Það fór svo sannarlega gott orð af
þér og með hlýju og skemmtilegu við-
móti áttir þú svo sannarlega hug og
hjörtu allra sem umgengust þig.
Þess vegna finnst mér vel við hæfi
að kveðja þig með þessum orðum úr
Hávamálum:
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama.
En orðstír
deyr aldregi
hveim er sér góðan getur.
Þinn dóttursonur,
Friðbjörn Oddsson.
Nú þegar afi Jói er fallinn frá
stöndum við ástvinir hans eftir með
einkennileg hughrif gleði og sorgar.
Glöð yfir minningunum en um leið
sorgmædd að fá ekki að eignast fleiri
slíkar.
Afi Jói kenndi okkur svo margt í líf-
inu. Það var ekki aðeins hið verklega,
sem var hans sérsvið, því hann
smeygði svo mörgu öðru með. Með
bros í svipnum og gáska í röddinni lét
hann margt fylgja. Eitt af því var að
gleyma ekki að gleðjast og vera kátur.
Þess vegna vildi hann ekki dvelja um
of við sára þætti lífsins. Hans fas var
létt, skemmtilegt og jákvætt. Hann
lifði í anda orðanna sem segja:
Gráti því hér enginn
göfugan föður,
harmi því hér enginn
höfðingja liðinn;
fagur var hans lífsdagur,
en fegri er upp runninn
dýrðardagur hans
hjá Drottni lifanda.
Þetta ljóð Jónasar Hallgrímssonar
gerir mér kleift að minnast afa Jóa á
innilegan, einlægan og skemmtilegan
hátt. Afi var í senn mikill lærifaðir og
höfðingi heim að sækja. Hann var
mér ekki aðeins sem afi heldur líka
strangur yfirmaður í múrverkinu.
Þar þrælaði hann mér út heilu sumrin
án þess að gefa tommu eftir. Það var
erfitt þá en gott í dag.
Afi Jói spurði ekki um aldur þegar
hann setti mig undir stýri og kenndi
mér kornungum að aka bíl. Ekki má
gleyma stundunum við matarborðið á
aðfangadagskvöldum sl. 25 ár á Vest-
urvangnum. Þar héldu afi Jói og
amma Steina uppi fjörinu og sköpuðu
líflegar umræður, með hnyttnum
setningum og lítillega ýktum sögum
úr safni afa.
Umfram allt var afi góður ráðgjafi
og traustur vinur. Það var alltaf hægt
að leita ráða hjá honum og aldrei kom
ég að tómum kofunum. Hann var ætíð
tilbúinn að veita aðstoð ef þurfti. Afi
Jói hafði að geyma alla þá eiginleika
sem einkenna góðan ráðgjafa. Hann
var góður í samskiptum, skilningsrík-
ur, þolinmóður og umburðarlyndur.
Þegar litið er í sjóð minninganna,
þá tala til mín atvik lífsins. Dýrmætar
voru stundirnar frá æskuárum mín-
um, sem ég átti með afa í eldhúsinu á
Selvogsgötunni snemma á morgnana.
Þar sátum við tveir og afi gaf mér allt
í senn líkamlegt og andlegt fóður. Á
þessum stundum finnst mér ég hafa
fengið að kynnast afa Jóa eins og
hann var í raun og veru. Hann deildi
með mér reynslu lífsins og opnaði hug
sinn og hjarta. Einnig bað hann mig
að hugleiða og muna marga gagnlega
þætti lífsins. Þannig var hann sér-
staklega hlýr persónuleiki, heiðarleg-
ur og stefnufastur. Framkoma hans
var skemmtileg og hann var einstak-
ur húmoristi. Afi Jói kunni þá lífsins
kúnst að fá fólk til að brosa en um leið
gat hann fengið það til að hugsa.
Hvert sem hann fór og hvar sem
hann kom var hann vel liðinn og eign-
uðust hann og amma marga vini víðs-
vegar um heiminn. Létt lundarfar,
heiðarleiki, sterkur persónuleiki og
umburðarlyndi er forsenda þess að
geta byggt upp traust vinasamband
við fólk í fjarlægum löndum. Þetta
tókst afa á afskaplega farsælan hátt.
Ég kveð afa með þakklæti í huga.
Ríkur af öllu því góða sem hann
kenndi mér og lagði áherslu á. Hann
lifði fagra lífdaga en um leið er ég
þess fullviss, að betri dagur er upp
runninn, „dýrðardagur hans, hjá
Drottni lifanda“.
Megi minning hans vera Guði falin
og styrkur hans og trú verða ömmu
Steinu að leiðarljósi.
Með kveðju frá litla lærlingnum
hans, sem ætlar áfram að muna góð
ráð meistarans.
Davíð Freyr Oddsson.
Elsku afi minn. Ég á erfitt með að
trúa að þú sért nú farinn en þó veit ég
að þú ert með okkur í anda.
Það hryggir mig að vita að ég muni
aldrei aftur sjá þig bíðandi í bílnum í
miðbænum eftir ömmu þegar þið
amma voruð að stússast og að þú
komir ekki framar í heimsókn að líta
eftir okkur eins og þú varst vanur að
gera.
En þrátt fyrir það er ég óendanlega
þakklát fyrir allar þær yndislegu
minningar bæði með þér og um þig.
Svo margt kemur mér til hugar
þegar ég hugsa til þín, eins og hvað
við spiluðum alltaf mikið og ég man að
þér fannst alltaf svo gaman þegar ég
vann og hvað þú varst í leiðinni stolt-
ur, því það varst þú sem kenndir mér
að spila.
Og rúmið þitt sem við kölluðum
alltaf „Holuna“ sem ég skreið upp í
ennþá hlýja eftir að þú fórst framúr,
og auðvitað þegar við fórum til Flór-
ída og vorum í vatnsrennibrautar-
garðinum og ég vildi endilega fara í
eina stóra rennibraut en enginn
nennti að labba upp allar tröppurnar
með mér nema þú, og fórum við oftar
en einu sinni. Ég gleymi heldur aldrei
hvað þér fannst gott að sitja í sólinni
tímunum saman.
Þú varst alltaf svo ungur í anda og
alltaf svo hress, þess vegna voru veik-
indin þín mikil viðbrigði og það braut
mann niður að sjá hversu þau heftu
þig líkamlega undir lokin. En nú ertu
frjáls og getur farið hvert sem er án
nokkurra fyrirstaðna.
Þó sorginni skjóti oft upp er gott að
geta kveðið hana niður með öllum
góðu minningunum. Ég veit að Guð
tekur á vel á móti þér, afi minn, og ég
bið hann að veita ömmu og öllum öðr-
um syrgjendum styrk.
Svo viðkvæmt er lífið sem vordagsins blóm,
er verður að hlíta þeim lögum
að beygja sig undir þann allsherjadóm
sem ævina telur í dögum.
Við áttum hér saman svo indæla stund
sem aldrei mér hverfur úr minni.
Og nú ertu genginn á guðanna fund
það geislar af minningu þinni
(Friðrik Steingr.)
Kæri afi, þú munt alltaf eiga þinn
stað í hjarta mínu.
Bið að heilsa Dóru frænku.
Þín
Alexandra Fanney
Jóhannsdóttir.
Elsku afi minn og vinur minn. Þá
ertu farinn frá okkur, það er erfitt að
hugsa til þess að geta ekki hringt til
þín eða að eiga það fyrir víst að geta
komið heim til þin í vínarbrauð og
kaffi.
Mikið er ég þakklátur fyrir að hafa
kynnst þér eins vel og ég gerði. Það er
ómetanleg lífsreynsla sem ég varð að-
njótandi og upplifði með þér í gegnum
vinskap, vinnu og hestamennsku.
Elsku afi minn, ég lærði svo mikið
af þér, það var alveg sama hvað þú
gerðir, þú varst alltaf fyrirmynd mín í
einu og öllu.
Þú varst ekki bara afi minn heldur
varstu minn besti vinur, það sem við
áttum saman var alveg einstætt og
mun ég geyma það með mér um aldur
og ævi.
Þú varst alltaf svo bjartsýnn, afi
minn, og jákvæður.
Ég mun aldrei gleyma þeim degi
sem þú og amma komuð í afmælið til
Hnotu litlu, alla leiðina til Flórída, þú
hafðir svo gaman af því. Ég er svo
þakklátur þér og ömmu fyrir að hafa
komið þennan dag, það var alveg
dæmigert fyrir þig að koma okkur
svona á óvart.
Afi minn, ég þakka þér fyrir allar
okkar góðu stundir saman, þín er sárt
saknað af öllum.
Mikið er ég feginn að hafa getað
komið með Hnotu litlu heim um dag-
inn til að kveðja þig og þakka þér fyrir
allt.
Amma mín, pabbi og mamma, þið
hafið staðið ykkur eins og hetjur í
veikindunum hans afa. Guð geymi
ykkur og þakka ykkur fyrir.
Ég veit að nú hefur þú aftur end-
urheimt bæði þrek og þrótt til að geta
notið hestamennskunnar og ef ég
þekki þig rétt þá ertu búin að fara á
bak Kela og taka reiðtúr með Hann-
esi á Nasa sínum.
Ég kveð þig að sinni, elsku afi
minn.
Birgir.
Ég er svo ótrúlega heppin að hafa
átt þig fyrir afa. Þó að þú sért farinn
frá okkur ertu svo sannarlega ennþá
hér og lifir með okkur öllum. Þið
amma Steina eigið þrettán barna-
börn, tuttugu og tvö barnabarnabörn
og eitt barnabarnabarnabarn, sann-
arlega myndarlegur hópur afkom-
enda, hópur, sem á því láni að fagna
að vera heilbrigður og hraustur.
Það eru forréttindi að hafa marg-
sinnis fengið ykkur ömmu í heimsókn
til okkar Ödda og barnanna í útland-
inu. Minningarnar ylja mér svo sann-
arlega um hjartarætur og ég er svo
þakklát fyrir allar þær frábæru og
góðu stundir sem við áttum saman.
Elsku amma mín, ég veit að þetta
hlýtur að vera erfitt fyrir þig. Hugg-
aðu þig við það að nú hafa faðir og
dóttir komið saman á ný og ég veit að
mamma hefur hinkrað eftir afa til
þess að þau gœtu gengið í gegnum
hlið eilífðarinnar saman.
Brynja Einarsdóttir.
Mig langar að minnast afa míns í
nokkrum orðum.
Þú, afi minn, varst sá fyrsti sem
sást mig og hélst á mér þar sem þú
tókst á móti mér inn í þennan heim.
Ég var nú aldrei mikil hestakona
en mér þótti samt gaman að fara með
þér í hesthúsið og í reiðtúra. Þú tókst
Huldu mína með þér í hestamennsk-
una og er hún þakklát fyrir það.
Alltaf komst þú á morgnana til mín
úr húsunum og fékkst þér kaffi og
kökur hjá mér. Við gátum þá setið og
spjallað um allt, og þú takandi í nefið.
Oft var ég að hugsa um að sópa upp
tóbakinu sem lenti á gólfinu og geyma
ef þú yrðir einhvern tímann tóbaks-
laus. Ingvari mínum fannst nú ekki
heldur leiðinlegt að fá í nefið hjá þér
og gekk með tóma tóbaksdós í vas-
anum og þóttist taka í nefið aðeins
tveggja ára. Þér fannst líka ómögu-
legt að ég væri bíllaus og komst þá oft
á föstudögum og lánaðir mér Porche-
inn yfir helgina. Börnunum mínum
fannst það nú heldur flott að fá að
vera á Porche-inum (sem var Lada
Samara).
Elsku afi minn, ég þakka þér fyrir
allt sem þú gerðir fyrir mig og börnin
mín og fyrir að vera til staðar fyrir
okkur.
Ég elska þig og sakna þín.
Þín afastelpa,
Bryndís Sigurðardóttir.
Mig langar að minnast og kveðja
langafa minn með fáeinum orðum. Ég
er ein af þeim sem voru svo heppin að
fá að kynnast manni eins og afa Jóa.
Það eru ekki allir sem fá að upplifa
það að eiga margar minningar með
langafa sínum.
Afi minn, þegar ég hugsa til þín þá
kemur mynd upp í hugann af þér á
hestbaki, svo reistur og flottur á Ind-
jána-Skjóna. Þér fannst mest gaman
að ríða geyst á góðu tölti og ekki þótti
mér leiðinlegt að vera við hlið þér og
hafa Bigga frænda líka. Þá sagðir þú
að við værum eins og skytturnar
þrjár.
Ég hugsa mikið til þess tíma þegar
ég, þú, Hannes heitinn, Björn, Biggi
og pabbi Þröstur fórum á sumrin á
Flúðir að ríða út og fara í hestaferðir.
Mikið var gaman hjá okkur. Hannes
heitinn gat sagt okkur sögur af stað-
arheitum, og þú gast nú kryddað þær
sögur, Biggi frændi í vandræðum
með Stjarna og við hin skellihlæjandi.
Ég er mjög þakklát fyrir allar
stundirnar okkar saman.
Kannski, afi minn, er það þér að
þakka að ég bý með hestamanni og fæ
að upplifa bernskudrauminn að fá að
lifa með hestum. Mér þykir vænt um
það að á síðasta ári komstu austur til
okkar og tókst auka skó með, því þig
langaði að kíkja í hesthúsið. Ég veit
að þú átt eftir að fylgjast með okkur
og líður mér vel að hugsa til þess.
Elsku afi, ég veit að amma saknar
þín mikið og ég veit líka að þú átt eftir
að vaka yfir henni og vernda.
Haustið sem við kvensurnar fórum
til Danmerkur sá ég hvað amma er
skotin í þér. Við sátum saman að
syngja og hlæja þegar ég sé að amma
tekur upp veskið sitt og fer að skoða
passamynd af þér. Hún saknaði þín.
Amma mín, guð geymi þig og
styrki.
Afi minn, takk fyrir allt.
Þitt langafabarn
Hulda Dóra.
Allir hafa sinn tíma. Látinn er Jó-
hann Lárusson, múrarameistari.
Honum kynntist ég fyrst árið 1954 í
gegnum ættartengsl konu minnar
Sólveigar og konu hans Steinþóru en
ömmur þeirra voru systur.
Er við Sólveig hófum byggingu
húss okkar hér í Hafnarfirði var leitað
til Jóhanns sem ráðgjafa og múrara-
meistara. Það var okkar lán. Hann,
með sinni bjartsýni og ljúfmennsku,
leiddi það verk farsællega. Aldrei
kom reikningur frá honum fyrir unn-
in verk en vinnubýtti voru þá viðhöfð
sem dugðu, alla vega okkar í milli,
sem ég nú þakka.
Er kom að múrverki kenndi Jó-
hann mér handtök sem dugðu mér til
þess að pússa húsið að mestu utan
sem innan. Ég man að hann sagði:
„Þú ert bara góður leikari,“ og átti þá
við múrverkið. Jóhann var oft spaug-
samur. Sagði vel frá mönnum og mál-
efnum. Hann gat þó verið fastur fyrir
og stundum nokkuð þver, hafði rök
fyrir því.
Hestamanninum Jóhanni kynntist
ég ekki en heyrði hann oft tala um
hestamennsku.
Að leiðarlokum þökkum við Sólveig
samfylgdina á liðinni vegferð.
Við vottum Steinu og fjölskyldu
samúð okkar.
Góður maður er genginn. Ekkert
líf er án dauða og enginn dauði án lífs.
Sólveig og Jóhannes Páll.
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir og
afi,
MAGNÚS PÁLSSON,
Syðri-Steinsmýri,
verður jarðsunginn frá Langholtskirkju, Meðal-
landi, laugardaginn 19. mars kl. 14.00.
Magnea Þórarinsdóttir,
dætur, tengdasynir og barnabörn.
Hjartans þakkir til ykkar allra sem veittuð okkur
ómetanlega hjálp og stuðning og sýndu okkur
samúð og vináttu vegna andláts og útfarar ást-
kærs eiginmanns, föður, tengdaföður, sonar,
tengdasonar, afa, bróður og mágs,
GESTS ÞÓRARINSSONAR,
Urðarbraut 4,
Blönduósi.
Sérstakar þakkir til læknanna Bjarna og Þorsteins og annars starfsfólks á
gjörgæsludeild Landspítala Hringbraut.
Ragnhildur Helgadóttir,
Helgi Sigurður Gestsson,
Kristjana Björk Gestsdóttir, Steingrímur Kristinsson,
Þórarinn Almar Gestsson,
Helga Kristín Gestsdóttir, Hlynur Guðmundsson,
Þórarinn Þorleifsson,
Helga Sigríður Lárusdóttir,
afabörn, systkini og mágfólk hins látna.
 Fleiri minningargreinar um
Jóhann Lárusson bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.
Höfundar eru: Guðlaugur Adolfs-
son og Halldóra, Sigurður og fjöl-
skylda.