Tíminn - 11.09.1977, Blaðsíða 40

Tíminn - 11.09.1977, Blaðsíða 40
w Sunnudagur 11. september 1977:. 18-300 Auglýsingadeild Tímans. CtTfliekaiU Marks og Spencer HEIMSÞEKKT GÆÐAMERKI YTRIFATNAÐtSR Nútima búskapur þarfnast juiurai naugsugu GuötojtH-n Guójómson Heildvcrziun Sfðumúlc 22 Sím»r85«4* tSWS Eins og mönnum er kunnugt hef ur haf ið göngu slna i s jónvarp- inu nýr þáttur, sem ber heitið „Á vogarskálum" og á hann að vekja fólk til umhugsunar um aukakiió og óþarfa spik. Læknar virðast reyndar nokkuð sammála um, að feitt fólk minnki liflíkur sinar og offita sé áhættuþáttur ýmissa sjúkdóma, svo sem hjarta- og æðasjúkdóma. Gott og vel! En eru til aðrar leiðir til þess að eiga langa og góða ævi? Hver eru töframeðöl þeirra, sem komnir eru á niræðisaldur? Við snerum okkur til fögurra bráðhressra ein- staklinga á þeim aldrí og báðum þá að segja okkur allt af létta. „Skiptar skoðanir meðal lækna um ** fituna segir Jón ívarsson Ég hef þær lifsvenjur, sem ég lilst upp viö og hef litið breytt út frá þeim. Mér finnst gotf hvao með öoru, feitt kjöt og magurt, en þao köliuöum við nú sam- breisking hér áður fyrr. Þegar ég varo fyrir þvi, fyrir átta ár- um að fá væga kranzæðastiflu, sýndi ég lækninum minum það svart á hvítu, hvað ég boröaði og gerði hann ekkert veður út af þvi. Eg spurði hann sérstaklega um fituna, því að mér finnst nú góö tólg og mör, en hann vildi engu breyta. Sagði hann skiptar skoðanir meðal lækna um fituna og lét það i mitt sjálfsvald, hvað ég gerði. A þessa leið fórust orð, Jóni Ivarssyni, fyrrum kaupfélags- stjóra og alþingismanni, þegar við hringdum til hans, en Jón er nU á áttugasta og sjöunda aldursári. Ég get sagt þér til gamans, að i 50 ár hef ég borðað krúska i morgunmat og hafragraut á kvöldin. Ég set svolitinn sykur út á grautinn, svona til bragö- bætis, þvi að sannast sagna, þá hefur mér aldrei þótt hafra- grautur sérstaklega góður. Borða ég hann svona af gamalli vneju. — Ég hef aldrei verið mikið fyrir veizlur, og áfengi og tóbak hef ég ekki notað. En þegar ég var á milli fermingar og tvitugs þáði ég reyk, væri mér boöinn hann. Nei mér finnst alveg sjálfsagt aö halda uppi áróðri um heilsusamlegt liferni og minna spik. Ég sá ekki siðasta þátt, ,,A vogarskálum" en ég ætla mér að fylgjast með þeim Jón tvarsson næsta. Sjálfur er ég dálitið of þungur eftir hæð, 70 kfló fyrir mina 169 cm. Við spurðum Jón um skap- gerð og hreyfingu. — Nú orðið hef ég ekki ástæðu til þess að stökkva upp á nef mér, svaraði Jón og hló við, og ergi mig hreint ekki út af neinu. Ég hef ekki verið mikill iþrótta- maður um ævina, englimdidá- litið og ég hafði afskaplega gaman að dansa, þegar ég var ungur. Byrjáði strax að taka danssporin við dömurnar i Lýð^ háskólanum aft Hvitárbakka i Borgarfirði, þá á 15. ári. En við dönsuðum ekki alla nóttina, kvöldið nægöi okkur. —F.I. Hef alla tíð étið allt,sem að kjafti kemur, Ég hef haft þá lifnaðarhætti aö borða allt, sem að kjaft kem- ur og ekki anzað læknunum I sambandi við mataræði. Hér fyrr meir þambaði ég lýsi og enn ét ég feitt kjöt eins og mig lystir. Ekkki hefur borið á þvi, að i'itaii hafi sezt i æðaveggina á mér, sagði Jón Þorðarson, prentari I samtali við Timann i gær, en Jón er nú 87 ára að aldri og manna lifsglaðastur. Jón tók reyndar fram, að það væri kannski helzt lifsgleðin, sem stuðlaði að langlifi og góðri heilsu. — Þunglyndir menn halda það aldrei vel út, sagði hann. — Ég hef unnið mikið alla æv- ina og þegar ég starfaði i Prent- smiðjunni Eddu, vann ég oftast 16 tima á sólarhring sem setjari og í stjórn Hins islenzka prentarafélags. Ég vann þar til ársins 1970, en þá var ég svo ó- heppinn að detta niður stiga og lærbrotna og axlarbrotna, Lær- leggurinn jafnaöi sig fljott, en axlarbrotið var of erfitt fyrir svo gamlan mann. NU æfi ég axlarliðinn reglulega til þess aö geta skrifað og dregur vinstri segir Jón Þórðarson Jón Þórðarson höndin þá hægri i upp 20 sinnum á dag. Sjálfsagt hefði ég ekki hætt svo fljótt að vinna, hefði ég ekki orðið fyrir þessu slysi. Við inntum Jón eftir þvi, hvort hann hefði annars alltaf verið við góða heilsu, og sagðist hann reyndar nafa fengið i sig blýeitrun ungur að ár- um og hefði hUn háð sér mikið fyrst i stað. — Þegar það kom fyrir mig, fór ég til Guðmund- ar Björnssonar, landlæknis og fékk hjá honum einnar krónu „recept" fyrir opium- dropum sem þá kostuðu 10 aura Tók ég fimm dropa af opi- um i eina teskeið af vatni og lin- aðimeðþvikvalirnar. Þetta var áárunum 1918— 1920. Fimm ár- um slðar var ég orðinn nokkuð góður og hef ég ekki orðið yar við meinið sfðan. — Hefurðu trú á þáttum um mataræði og megrun? , — Nei, ég hef enga trú á slik- um þáttum. Læknarnir eru allt- af að tönglast á þessu sama. Skipa fólki að drekka undan- rennu, en lita ekki á hækkun smjörfjallsins. Eins og ég sagði áðan, þá trúi ég frekar á gott skap og jákvæð viðhorf til lifs- ins, vilji menn halda það lengi út. — F.I. „Mjólk er jú góð, en þáð eru fleiri góð yngingarráð »» segir f rú Guðriður Jóhannesson Þegar við hringdum í Guðriði Jóhannesson var að sjóða upp Ur pottunum hjá henni og gestir væntanlegir I mat. Það var samtenginn asi á henni og glað- værðin greinilega f fyrirními. Við spurðum hana um hennar lifnaðarhætti sérstaklega, þvf að við höfðum frétt að 80 árin bærihtin sem fertug kona. ,,Ég hef haftþann siðsagði Guðriður hlæjandi, að lifa lifinu lifandi og þegar fólk spyr mig, hvernig ég fari að þvf að vera svona ung- leg, segist ég bara drekka mikla mjólk og það er satt". Guðríður hefur notað timann vel. Þegar hún var ung gekk hún á lýðháskdla og tók þaðan próf. Siðan var hún i Danmörku við hárgreiðslunám og var hUn einn af stofnendum Hárgreiðslu- meistarafélags Islands og nU heiðursfélagi þar. A Akureyri bjó hún tdl ársins 1931 með fyrri mannisínum, setti þar upp hár- greiðslustofu og verzlun og hélt meira að segja dansíböll fyrir Guðriður Jóhannesson Timamynd: G.E. unga bæjarbúa. Kvenskátafé- lagiö stofnaði hún á Akureyri og Frh. á bls. 39 Sykur þykir mér góður, segir Ingimar Jóhannesson Aðalatriðiðf lifinu er að borða minna. Það lærfii ég af tengda- syni minum, sem er mjög skemmtilega passasamur með útlitið og heilsuna, sagði Ingi- mar Jtíhannesson, kennari.þeg- ar við hringdum i hann, þar sem hann var staddur uustur f Birt- ingarholti i Hreppum, en Ingi- mar er nú 85 ára. — Ég sleppi hreinlega máUíðum til þess að léttast og eftir um hálfrar aldar setu a fræðsluskrifstofunni rcyni ég að hreyfa mig sem mest Uti. Annars ét ég nú hvað sem er og sykur þykir mér gtíð- ur. þtítthelzt ætti e'g nú ekki að smakka hann. Ingimar trúði okkur fyrir þvi, að hann hefði dottið í þann.d- heillapottað verða of feiíur um þritugt. Kranzæðastlfla hefði skotið upp kollinum, á lagu stigi þó, fyrir einum 15 árum og gieypti hann enn töflur í þvi Ingimar Johannnesson f Ljósmynd Timinn: G.E. sambandi. Það var ekki Ur vegi að spyrja hann um álit hans á gagnsemi þáttarins A vogar- skálunum. — Slikir þættir hafa alveg á- reiðanlega mikið að segja, og svo var hann lika skemmtileg- ur. Fólkið var heldur I feitara lagi og ekki iak nú af þvi fýlan, enfita og gottskap fer nU óneit- anlega oft saman, sagði Ingi- mar. —r Ég hlakka til að sjá fleiri þætti og fylgjast með, hvernig fólkinu hefur gengið. Við báðum Ingímar um góð ráð fyrir lifið og ekki stóð á svari: Kenndu manninum þin- um að prjona. Það er það lang- bezta sem hann gæti gert I ell- inni og það eina, missi hann sjónina. Ég get nú bæði lesið og skrifað, en ég prjóna mikið og þá helzt fingravettlínga Ur bandi.sem 93ára gömul kerling spinnur. ÞU ræður hvort þU trú- ir. — F.I.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.