Tíminn - 11.09.1977, Blaðsíða 30

Tíminn - 11.09.1977, Blaðsíða 30
WB 30 Sunnudagur 11. september 1977 Nú-Tíminn Nú-Tímirm kynnir: DAVID BOWIE David Bowie er nii rétt um þritugt. Hann er fæddur i London áriö 1947 og sklrður David Jones. Náfninu breytti hann þegar tónlistarferill hans var ao hefjast vegna ruglings á nafni hans og Moonkee-liös- mannsins David Jones. Bowie ber enn þann dag i dag merki um slagsmál æsku sinnar en i einum slikum hafði hann nærri misst sjón á vinstra auga og er tileygöur sfðan. Þegar Bowie haföi lokio menntaskólanámi tók hann aö leika á saxafón meö hinum ýmsu hljómsveitum unz hann stofnaöi sina eigin hljómsveit og gaf Ut plötu, sem raunar vakti litla athygli. Ariö 1966 geroi hann samning viö Pye-plötuút- gáfuna sem sdlólistama&ur geröi tvær litlar plötur og enn án árangurs. Næsta ár flutti hann sig til Decca og stuttu si&ar kom frægð- in. Fyrsta platan sem Decca gaf Enn um poppið og sjónvarpið Nú-Timinn hafði i vikunni samband við Jón Þórarinsson, dag- skrárstjóra lista- og skemmtideildar sjón- varpsins og innti hann eftir viðbrögðum sjón- varps vegna nokkuð svo tiðra skrifa i bréfa- dálkum dagblaðanna, þar sem þess hefur verið farið á leit að sjónvarpið sýndi popp- tónlistinni meiri áhuga. Svaraöi Jón þvi til aö þeir hjá sjónvarpinu þættust einmitt hafa gert popptónlistgóð skil að undanförnu, ekki sizt þegar tek- ið væri tillit til þess að sjón- varpsdagskrá spannar ekki nema 20 klst á viku. ------Þetta er afskaplega tak- markaö rými eins og gefur að skilja og flestir telja og að efni um sitt áhugasvið sé vanrækt af sjónvarpi. Ég get alveg tekið undir þá skoðun að hvort tveggja popptónlist og klakkísk tónlist haf ekki alltof mikið rúm i sjdnvarpsdagskránni, sagöi Jón og bættiþvi við, að ástæöan væri einkum sú aö þeir teldu Ut- varp hentugri vettvang fyrir slikt efni, þar sem sjónvarps- dagskráin er eins stutt og raun ber vitni. Þá taldi hann Utvarpið gegna þessari skyldu sinni sómasamlega, einkum upp á siokasiio hvað popptónlistina varðar. NUtiminn viðurkennir fUslega að sjónvarp hefur á sl. ári þjdnað poppáhugamönnum ágætlega. Við spurðum þd Jdn, hvort ekkiséhægt aö verða við dskum þeirra fjölmörgu sem beðið hafa um að sjá Bitlana i sjónvarpi. — Við munum hafa sýnt a.m.k. tværBitlamyndirog telj- um það nokkuð, sagði Jdn. Þá er þess að geta að sliktefni er I dag orðið gamalt og yfirleitt ekki lögð áherzla á að tina slikt til. Þd er ekki dframkvæmanlegt að verða við dskum sem þess- um, ekki sizt ef það sannast að almennur áhugi er á þvi bætti Jdn við. Hann tjáði okkur enn- fremur að enda þðtt poppefni væri að öllu jöfnu dýrara en flest annað dagskrárefni.væri ekki þvi um að kenna að ekki er meira af þvi I sjdnvarpsdag- skrá. Sagöi hann að sjdnvarpið muni að likindum halda áfram á þessari braut að hafa eitthvert poppefni á dagskránni, það kæmi eftir hendinni en engu vildi hann lofa um ákveðin efni. Um leið og NUtiminn þakkar sjdnvarpinu viðleitni þess til að hafa ofan af fyrir poppunnend- um, vill hann enn taka undir með þeim sem dska eftir að sjá stjörnurnar sinar á skerminum. Mikið villmeira. —Og væriekki hægt að nálgast td filmuna frá Hollywoodhljdmleikum Bitlana '64. sem nU eru komnir Ut á hljdmplötu og nýbUnir að ryöja Abba Ur fyrsta sæti Top 20 I Englandi. REJ Ut með honum var „The World of David Bowie". Og nU haföi David Bowie oröið það ljdst, að til þess að vekja athygli varð hann að vera öðruvisi. Og 1969 kemur Ut „Spac.e Oddity", fyrstu tilþrifin i þessa átt, ekki þroskuð en bar vott um þann ferskleika og sjálfstæði sem allur siðari ferill David Bowie hefur sýnt fram á. „The Man Who Sold The World" kom næst og er þaö al- bUm sem gagnrýnendur hafa löngum talið eitthvert hans al- bezta þd Ziggy Stardust hafi skilað honum upp a blikandi stjörnuhimininn á endanum og orsakaði jafnframt gifurlega sölu á fyrri plötum hans. Ziggy Stardust markar enda aftur- hvarf Bowie til rokksins og meðan á þvl stdö voru virtsældir hans gifurlegar. Ariö 1974 kom Ut „David Live" og var vel tekið þrátt fyr- ir augljds soul-áhrif. Pressan fdr um svipað leyti aö velta vöngum yfir hvort Bowie væri veikur og framkomu fullyröing- ar um að umboösmaður hans DeFries stæði ekki I stykkinu ennfremur að Bowie væri i afturför. Hvort sem Bowie tdk mikið mark á þessum skrifum eða ekki þá er eitt vist, — hann lét umboðsmanninn hætta. „Young Americans" skilaði Bowieloks I fyrsta sæti I Banda- rlkjunum og nU voru soul tilþrif- inaugljds. A plötunni er a.m.k. eitt lag,sem heillaö hefur gagn- rýnendur þ.e. „Fame" sem samið er af Bowie og John Lennon i sameiningu. Með nýjustu plötu sinni „Low" sannaði Bowie enn einu sinni að hann er ekki hræddur við að hlýða köllun listamanns- ins, hvort sem hUn leiðir til vin- sælda eður ei. óhætt mun að segja um þá plötu að undir- tektirnar hjá flestum gagnrýn- endum stungu illa I stUf við undirtektir gömlu aðdáendanna sem ekki gátu fylgt snillingnum eftir inn i undirheima ttínlistar- innar. Langspil: The World Of David Bowie (SPA 58) Space Oddity (LSP 4813) The Man Who Sold The World (LSP 4816) Hunky Dory (SF8244) The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars (SF8287) Aladdine Sane (RS 1001) Pin Ups (RS 1003) Diamond Dogs (APL 10576) David Live (APL 2 0772) Young Americans (RS 1006) Station To Station (?) Low (PL 12030) Samsöfn: Images 1966-67 (DPA 3017/8) Changesonebowie (?) KEJ HUOMPLOTUDOMAR NÚ-TÍAAANS Eik -Hrislan og Straumurinn Steinar 017 • * * * * Nýja plata Eikar hefur flest það til brunns aö bera sem til þarf svo að plata komist I flokk með íslenzkum úrvalsplötum. Þd er einn galli á þessari plötu og bezt að tiunda hann strax, þ.e.a.s. söngurinn, sem er væg- ast sagt slæmur á köflum, en stundum ágætur. Ef ekki væri vegna hans fengi þessi plata fimm stjörnur plús. Tdnlistar- lega og hljóOfæralega er þessi plata isérflokkiá tslandi ásamt beztu plötum Spilverksins. Þetta annað langspil Eikar sterkasta hlið er hljó&færatón- listin og þar geta þeir og hafa þegar náð langt. l>ó skal það vi&urkennt að sumt er ágætlega sungi& á plötunni og nefni ég t.d. Atthaga. „Beztu lög": Hrlslan og Straumurinn, Eitthvaö al- mennilegt, Atthagar. —KEJ Grateful Dead -Terrapin Station Arista/AL7001/ FACO *****-«- Grateful Dead hafa um ára- raöir veriö ein af beztu hljdm- sveitum heims og koma til me& a& vera I þeim hópi lengi enn. Nýjasta plata þeirra „Terrapin Station" sannar þaö. Aö visu er hún ekki gallalaus og i mörgu eftirbátur „Blues for Allah". Samtsem á&ur er hér um tlma- mdtaplötu a& ræ&a á ferli þeirra. í verkinu Terrapin Stati- on sem spannar yfir alla seinni hliðina nota þeir sinfóniu- hljómsveit ásamt stórum kdr og telst þa& nýlunda I þeirra tdn- listarsköpun. i heild kemur verkift vel út, enda langt I frá a& vera tormelt. Hlio eitt er aftur á móti ekki ndgu heilsteypt. Þar mættu tvö af fimm lögum alveg missa sig. En ef á heildina er litið mega Dead-unnendur vel við una og tæpast er önnur plata a&gengi- legri fyrir alla þá, sem ekki hafa kynnzt þeim mikilleika sem tdn- list þeirra geymir. Beztu lög: Terrapin Station, Estimated Prophet. — GG Dillard, Hartford, Dillard Sonet/ SNTF730/FACO * * * * + Þeir eru örugglega fáir hér á landi, sem þekkja þá Doug Dillard, Rodney Dillard og John Hartford. ÞÓtt nærri dþekktir séu hér eru þeir gamalgrdnir I tónlistarheiminum og me& þeim virtustu á sinu svi&i. Þéir Dillardbræ&ur voru stofnendur hljdmsveitarinnar Dillards, sem hdf sinn feril 1963 og starfa&i allar götur fram til 1973. Doug hættiþd 1968 og gekk til li&s vio Gene Clark og ger&i me& honum hina stdrkostlegu plötu Fantastic Expedition Of Dillard And Clark. John Hartford er einn sérstæ&astiCountry Folk, Blue- grass söngvarinn vestra og á aO baki langan feril. Þa& ver&ur þvi að teljast mikill f engur fyrir aðdáendur nútima Country- tdnlistar að þessir kappar hefji samstarf. Tónlistin á plötunni er að sjálfsögðu Country og Blue-grass meO örlitlu rokk- ivafi. Þeir þrir skipta meO sér söngnum og nærri öllum hljdOfæraleik.en fá þótilliOs viO sig marga frægustu Country Session menn sem völ er á. Dillard, Hartford, Dillard er sérstaklega skemmtileg Countryplata, laus viO væmni, en uppfull af gdOum lögum, skemmtilega útsettri tdnlist og flutningur mjög gdOur. Bestu lög: Do.nt Come Rollin, Two Hits And The Joint Turned Brown, Bear Creek Hop. GG. YES Going For The One Atlantic/SD19106/FACO * * * * Mikils vænti maOur af þessari nýju Yes plötu' þar sem Rich Wakeman var aftur kominn I hdpinn. ÞaO verOur þá aO segj- ast einsog þaO er, aO vonbrigOin urðu nokkur, og ef ekki væri sið- asta lagið á plötunni „Awaken" fengi þessi plata ekki einu sinni fjdrar stjörnur. Þetta frábæra lag Anderson og Howe stendur eitt sér sem vitnisburður um að enn sé nokkurs af Yes að vænta, þd aO flest annaO a' plötunni sé litt annaO en troðnar sldðir, vel gert — en bragðlaust. Þd má ekki taka þessi um- mæli min allt of alvarlega. Þrátt fyrir allt er lengsta lag plötunnar stdrkostlegt. HljdO- færaleikur allur er daOfinnan- legur og Wakeman fer á kostum á hljdmborði og kirkjuorgeli i þessum margumrædda lagi. „Beztu lög": Awaken. KEJ

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.