Morgunblaðið - 08.09.2006, Blaðsíða 37

og mikið að þakka. Fyrir mína hönd
og barnanna okkar Óskars eru
ömmu Ernu færðar þakkir fyrir allt
það sem hún var okkur. Minningarn-
ar um hana eru dýrmætar og varpa
birtu á huga okkar líkt og norður-
ljósin lýsa upp himininn á dimmum
vetrarkvöldum.
Veit duftsins son nokkra dýrðlegri sýn
en drottnanna hásal í rafurloga?
Sjá grundu og vog undir gullhvelfdum
boga! –
Hver getur nú unað við spil og vín?
Sjálf moldin er hrein eins og mær við lín,
mókar í haustsins visnu rósum.
Hvert sandkorn í loftsins litum skín,
og lækirnir kyssast í silfurósum.
Við útheimsins skaut er allt eldur
og skraut
af iðandi norðurljósum.
(Einar Benediktsson.)
Blessuð sé minning hennar.
Dóra.
Fimmtudagsmorguninn 31. ágúst
kvaddi ég ömmu mína eftir erfiða og
langa nótt. Fyrir fjórum árum fékk
hún alvarlegt heilablóðfall. Að lifa
eins lengi og hún gerði eftir svona
áfall sýnir hvað amma var sterk per-
sóna. Þrátt fyrir þær afleiðingar sem
sjúkdómur hennar hafði í för með sér
þá var amma alltaf full af lífsham-
ingju. Það kom aldrei fyrir þegar ég
heimsótti hana að hún brosti ekki til
mín og hló.
Þegar ég hugsa til baka til þeirra
tíma áður en hún veiktist þá fyllist
hugur minn af óteljandi fallegum
minningum. Eins og til dæmis á
grunnskólaárum mínum þegar ég
hljóp alla daga heim úr skólanum og
beint til ömmu þar sem hún tók á
móti mér með heitan grjónagraut.
Aldrei leið sá dagur sem mig langaði
ekki í grjónagrautinn hennar ömmu
enda var hann engum öðrum líkur.
Hann var svo góður að vinkonur mín-
ar báðu oft um að fá að koma með
mér (heim) til að fá grjónagrautinn
hennar ömmu. Svo ef ég/við vorum
duglegar að gera heimavinnuna okk-
ar vorum við verðlaunaðar með
lummum úr afganginum af grautn-
um.
Ég minnist einnig þeirra stunda
sem við fjölskyldan og amma áttum
saman í sumarbústaðnum okkar á
Þingvöllum. Þar nutum við þess að
vera úti í náttúrunni, að veiða, tína
ber eða bara það sem okkur datt í
hug að gera. Á jóladagsmorgnum
þar sem ég, mamma og amma vökn-
uðum saman, opnuðum síðustu pakk-
ana sem við höfðum geymt og borð-
uðum morgunmat uppi í rúmi. Svo
lágum við uppi í rúmi þar til Óskar
frændi heitinn kom og skar laxinn
fyrir stóra jólaboðið sem var alltaf
haldið heima hjá ömmu.
Amma mín var fyrirmynd mín,
hún kenndi mér svo margt. Kurteisi
og mannasiðir voru henni ofarlega í
huga. Alltaf þegar ég sat hokin þá
var hún ekki lengi að láta mig rétta
úr mér, hún minnti mig á að tyggja
matinn tíu sinnum áður en ég
kyngdi, segja bless en ekki bæ svo
eitthvað sé nefnt.
Núna hefur amma kvatt þennan
heim, hún er komin á þann stað þar
sem afi, systkini hennar og einkason-
ur taka á móti henni.
Takk fyrir allt, elsku besta amma
mín.
Þín
Guðríður Erna.
Við sem vorum svo lánsöm að eiga
hana ömmu að munum sakna hennar
sárt. Þú varst í einu orði sagt alveg
stórkostleg kona, amma mín, og ein-
stök og gafst okkur sem eftir lifum
mikið af sjálfri þér.
Amma var mikið náttúrubarn og
hafði hún sérstakt dálæti á sjónum
og voru gönguferðir við sjávarsíðuna
vinsælar hjá henni. Hún hafði yndi af
því að ferðast og var hún dugleg að
fara með okkur í ferðalög, hvort sem
það var tjaldútilega eða í sumarbú-
stað. Þingvellir voru henni hjart-
fólgnir og hvenær sem tækifæri
gafst var farið upp í sumarbústað eða
sumó eins og við kölluðum það. Þar
gat hún gleymt sér í berjamó tím-
unum saman okkur hinum til mæðu,
héldum að hún hefði e.t.v. dottið ofan
í gjótu eða eitthvað þvíumlíkt.
Mikil gleði og birta var alltaf í
kringum hana ömmu og það voru ófá
skiptin sem stiginn var dansinn í
sumó. „Einn, tveir og bomsadeisí,“
eins og amma sagði. Charleston og
stepp voru hátt skrifaðir dansar hjá
henni og var hún óspar á hæfileika
sína á því sviði, okkur krökkunum til
mikillar ánægju. Norðurljósin minna
mig mikið á hana því þau voru mikið í
uppáhaldi hjá henni. Gat hún fylgst
löngum stundum með þeim, þá sér-
staklega á Þingvöllunum þar sem út-
sýnið var oft á tíðum óviðjafnanlegt.
Já, elsku amma mín. Mikið var nú
yndislegt að vakna með þér upp í
sumó, þar sem oftar en ekki var sól
og gott veður í minningunni. Ef svo
bar undir fórstu ætíð með þetta
kvæði sem minnir mig svo mikið á
þig.
Blessuð sólin elskar allt,
allt með kossi vekur,
haginn grænn og hjarnið kalt
hennar ástum tekur.
Geislar hennar út um allt
eitt og sama skrifa
á hagann grænan, hjarnið kalt.
„Himneskt er að lifa!“
(Hannes Hafstein.)
Þessi síðasta setning er svolítið
lýsandi fyrir ömmu. Amma elskaði
lífið og elskaði að lifa. Hún var þakk-
lát fyrir það sem hún hafði og talaði
oft um það hversu rík hún væri af
börnum og barnabörnum. Ennfrem-
ur var hún þakklát fyrir það að vera
Íslendingur. Amma hafði ferðast
töluvert um heiminn og var óþreyt-
andi í því að minna okkur á hversu
heppin við værum að vera Íslending-
ar.
Elsku amma mín. Ég get ekki lýst
því hversu þakklát ég er fyrir allt
sem þú hefur gefið mér. Þú varst
kletturinn minn og hughreystir mig
þegar ég þurfti á að halda. Okkar
samband var svo sérstakt. Við vorum
sannarlega góðar vinkonur og gátum
fíflast sem slíkar. Þú þekktir mig svo
vel og vissir hvenær og hvernig
stuðning ég þurfti þó ekkert hefði
verið sagt. Nú ertu farin, amma mín,
og sakna ég þín mikið. Það er þó mik-
il huggun harmi gegn að vita það að
þér líður vel núna. Ég mun geyma
minninguna um þig í hjarta mínu alla
tíð. Fallega brosið, hlýjuna, allar
sögurnar og allt sem gerði þig að
þeirri yndislegu manneskju sem þú
varst. Ég var svo stolt af að eiga þig,
amma mín. Ólafur Geir sem og mín
ófæddu börn munu svo sannarlega fá
að vita hvera amma-Erna var og
munu líka fyllast stolti. Ég sakna þín
svo sárt og þykir óendanlega vænt
um þig.
Þín,
Erna Guðríður Kjartansdóttir.
Nú er elskuleg frænka mín og vin-
kona Erna Óskarsdóttir látin. Nú
hafa öll börn Óskars Halldórssonar
og Guðrúnar Ólafsdóttur föðursyst-
ur minnar kvatt þennan heim.
Erna var ein af glæsilegustu kon-
um sem ég hef kynnst og miklum
kostum búin. Á kveðjustund koma
óteljandi minningar upp í hugann.
Allt frá því að við systur og Erna lék-
um okkur saman, meira og minna
heilt sumar þegar við vorum stelpur í
sumarbústað í landi Fífuhvamms.
Einnig seinna þegar við komum sam-
an á hátíðarstundum með fjölskyld-
unni.
Mikið var gaman að koma til Ernu
og Jóns á þeirra fallega heimili. Við
Magnús og þau tvö áttum svo mörg
sameiginleg áhugamál.
Í mörg ár bauð Erna okkur vin-
konunum í jólaboð í byrjun desem-
ber. Það var svo yndislegt að sjá
hana taka á móti okkur með jóla-
sveinahúfuna. Hún var svo brosmild
og falleg. Það var alltaf allt svo girni-
legt sem hún var búin að undirbúa
fyrir þessi kvöld. Veisluborð með
heimalöguðum mat á heimsvísu.
Við Erna vorum búnar að vera
saman í leikfimi í 30 ár. Fyrst vorum
við tíu saman, en síðustu þrjú árin
vorum við þrjár eftir, frænkurnar
Svana, Erna og ég. Það var ákaflega
gaman hjá okkur og við skemmtum
okkur vel saman. Þetta voru yndis-
leg ár.
Síðustu árin var Erna á Droplaug-
arstöðum vegna mikilla veikinda.
Stuttu eftir að hún kom á Droplaug-
arstaði dó Óskar sonur hennar og
var það þeim öllum mikið áfall. Fjöl-
skyldan hennar Ernu er yndisleg og
hafa þau borið hana á höndum sér.
Ég sendi ykkur öllum innilegar sam-
úðarkveðjur og þér, elsku Erna mín,
bið ég Guðs blessunar.
Sigríður Þórðardóttir.
Þegar hringt var úr síðasta tíma er
ég var í Landakotsskóla hljóp ég út
og fór annaðhvort til vinstri og fór
heim eða til hægri og hljóp yfir
Landakotstúnið til ömmu Ernu og
afa Jóns. Þar beið amma og við lögð-
um kapal. Það mátti aldrei svindla.
Svo fylgdi afi Jón mér heim. Myndin
af þér, elsku amma, er uppi á vegg og
ég horfi á hana á hverjum degi. Þú
kenndir mér að vera snyrtileg og
ávallt bein í baki. Einnig vorum við
glæsilegar öll okkar ár saman með
mömmu og pabba í skíðabrekkunum
í Austurríki, en við tvær vorum alltaf
saman í herbergi með stóru snyrti-
borði. Við gerðum okkur fínar áður
en við fórum niður að borða eftir góð-
an sundsprett í lok skíðadags. Á
sumrin fórum við aftur til Austurrík-
is en þá í heilsubæinn okkar góða,
þar syntum við í lauginni, sátum á
kaffihúsum, skrifuðum kort og spil-
uðum. Alltaf lærði ég nýjan kapal. Á
jólum skárum við laufabrauð, borð-
uðum síld og hangikjöt. Þú varst allt-
af fín, jákvæð og glæsileg.
Elsku amma, ég minnist með hlýju
allra yndislegu samverustunda okk-
ar og varðveiti í hjarta mér minn-
inguna um þig. Guð geymi þig og
mömmu.
Þín
Aleksandra (Sasa).
Með þessum orðum kveð ég elsku-
legu móðursystur mína, Ernu
frænku. Hún lést í vikunni sem leið,
daginn eftir að ég kvaddi hana á
Droplaugarstöðum. Hún og mamma
voru nánar systur og á mínum upp-
vaxtarárum áttu þær báðar heimili
með sínum fjölskyldum á Hávalla-
götunni. Allar mínar bernskuminn-
ingar eru samofnar þessum tveimur
heimilum, enda komu Erna og Jón
oft í foreldrastað.
Með Ernu er farin sú síðasta af
Óskarsdætrum og sú síðasta af þess-
ari kynslóð í okkar nánari fjölskyldu.
Hún var alla tíð mikil fyrirmynd í
einu og öllu. Stórglæsileg í fasi á
miklu myndarheimili. Jólaundirbún-
ingurinn í hávegum hafður með
laufabrauðum, piparkökum og öllu
tilheyrandi sem við öll síðan nutum í
árvissu jólaboði á jóladag. Ef eitt-
hvað bjátaði á var hún sú sem leitað
var til enda alltaf með góð ráð í poka-
horninu sem aldrei brugðust. Lífs-
viðhorf hennar ógleymanlegt og hef-
ur reynst mér mikilvægt vegarnesti.
Fyrir þetta er ég henni óendanlega
þakklát.
Glæsileiki var henni í blóð borinn.
Hún hélt reisn sinni undir hvaða
kringumstæðum sem er, jafnvel á
síðustu árum eftir að hafa fengið
blóðtappa með tilheyrandi lömun sat
hún alltaf bein í baki, nokkuð sem
hún reyndi að kenna okkur öllum
með misgóðum árangri.
Það var mikill heiður að fá að deila
lífsleið með Ernu frænku. Bjartar
minningar um hana munu alltaf lifa
með mér og mínum börnum.
Blessuð sé minning hennar.
Erna Milunka Kojic.
Bandaríkjunum.
Núna þegar Erna frænka mín er
dáinn er ákveðið tímabil að taka
enda.
Erna er seinasta barn af stórum
systkinahóp þeirra hjóna Óskars G.
Halldórssonar og Guðrúnar Ólafs-
dóttur, ég nefni systkinahóp því að
það var mikið samband á milli systk-
inanna, sérstaklega milli Ernu og
Hamelý mömmu minnar. Erna og
Jón og svo Hamelý og Koijc áttu allt-
af heima við sömu götu svo seinna
Erna og mamma og nú erum við
börnin þeirra eins og stór systkina-
hópur. Sá hræðilegi atburður gerðist
2002 að einkasonur Ernu og Jóns
fórst í bílslysi sem ég get ekki meira
en aðeins nefnt hér.
Þessi stórglæsilega, fallega, dug-
lega kona var ein af fáum konum sem
gerði allt og allt var svo auðvelt. Hún
tók öllu með jafnaðargeði, þegar ég
slasaðist erlendis og mamma mín var
hjá mér, þá var Erna frænka yngri
systrum mínum sem móðir. Hún var
alltaf tilbúin þegar hjálp þurfti, sér-
staklega var hún mömmu minni svo
hjálpsöm þegar erlendir gestir komu
sem mamma og pabbi tóku á móti,
hvort sem það var matarveisla eða
vantaði svefnpláss var það Erna sem
bauð alla hjálp með bros á vör.
Allt sem Ernu kom við varð eins
og best gat orðið, ferðir til útlanda,
ferðir í sumarbústaðinn, heimili
hennar og Jóns, börn og barnabörn
einstaklega vel gerð.
Elsku Erna, þú skilur svo mikið
eftir þig, þú gafst okkur systrum
mínum og fjölskyldum okkar svo
mikið.
Ég minnist þín með þakklæti.
Helena Dóra.
Elsku Erna frænka, mig langar að
setja niður nokkur línur nú þegar
komið er að leiðarlokum. Erna var
móðursystir mín, ein af 5 systrum úr
sex systkina hóp. Milli systkinanna
var alla tíð mikið og náið samband.
Allar voru þær systur glaðar og
glæsilegar.
Jón, maður Ernu, ferðaðist mikið
vegna sinnar vinnu. Í eitt skiptið fór
hún með honum til Sviss og þá var ég
fengin, 20 ára stelpa, til að búa í hús-
inu á Hávallagötu og passa ung-
lingana, það gekk nú á ýmsu í þeirri
pössun.
Meðan við Siggi bjuggum í Kaup-
mannahöfn kom Jón oft í heimsókn á
sínum ferðum og eitt sumarið kom
Erna með. Þetta sumar fyrir 34 ár-
um urðum við svo góðar vinkonur,
við gátum talað saman endalaust, um
gamla tíma og nýja.
Nokkrum árum síðar tókum við
þann þráð upp aftur þegar við vorum
komin heim og sest að í Vesturbæn-
um, þú komst oft í kaffi til mín í
Frostaskjólið í göngutúrum þínum
og fékkst danska kæfu og spægi-
pylsu og svo töluðum við um gamla
tíma. Hvernig það var þegar þær
systur voru að ferðast ungar með
pabba sínum og hvað hann var
skemmtilegur og rausnarlegur. Ég
vildi að ég hefði tekið þessar sögur
upp á band, nú eða það þegar ég datt
niður tröppurnar í Ingólfsstræti
þriggja ára, þú minntist oft á það.
Ekki má gleyma fína ballinu sem
við fórum saman á einu sinni á ári.
Alltaf mikil tilhlökkun að fara á ballið
og Erna alltaf svo elegant og fín.
Elsku frænka, það var þér erfitt að
vera veik þessi síðustu ár og fannst
mér erfitt að koma til þín. Síðast sá
ég þig með allri þinni fjölskyldu í
brúðkaupi dótturdóttur þinnar og
nöfnu nú í júlí. Núna ertu komin til
Óskars, Jóns og systkina þinna og
þið eruð örugglega að skemmta ykk-
ur eins og áður fyrr. Ég hugsa stund-
um um þann tíma þegar þið systur
voruð ungar og hraustar með allt líf-
ið framundan. Þú varst ein eftir af
þínum systkinum. Nú er enginn eft-
ir.
Yndisleg kona hefur fengið hvíld-
ina. Veri hún Guði falin. Innilegar
samúðarkveðjur til Ólafar, Herdísar,
Höllu og annarra aðstandenda.
Eyrún Gunnarsdóttir
Hún var ekki tilbúin að yfirgefa
þetta jarðneska líf átakalaust, þessi
glaðværa og glæsilega kona.
Nú hefur góð vinkona okkar Erna
Óskarsdóttir fengið langþráða hvíld
frá amstri dagsins og langvarandi og
erfiðum veikindum. Erna kvæntist
föðurbróður mínum, Jóni S. Ólafs-
syni, árið 1949 og eignuðust þau fjög-
ur börn. Mikið og gott samband hef-
ur ávallt haldist meðal okkar
frændsystkinanna. Það var mikið til-
hlökkunarefni hjá okkur systkinun-
um í sveitinni þegar von var á Ernu
og Jóni í heimsókn í Króksfjarðarnes
á vorin. Sú tilhlökkun sem hjá okkur
ríkti var engu minni en hjá frænd-
systkinum okkar sem sum dvöldu
hjá foreldrum mínum yfir sumarið
og tóku þátt í heyskap, kúasmölun og
öðrum störfum tengdu daglegu lífi í
Króksfjarðarnesi. Þetta var sam-
hentur og glaðvær hópur barna.
Heimilið á Hávallagötu 3 stóð okk-
ur fjölskyldunni ávallt opið þegar svo
bar undir og eigum við ljúfar minn-
ingar frá þeim árum. Sjálfur átti ég
því láni að fagna er ég fluttist til
Reykjavíkur, húsnæðislaus að fá að
búa hjá Ernu og Jóni á Hávallagöt-
unni.
Erna var glæsileg kona, myndar-
leg húsmóðir og aldrei man ég eftir
henni nema brosandi, glaðlegri og
léttri í fasi. Hún var sannkallaður
heimsborgari. Erna eldaði þann
besta mat sem ég hafði fengið. Súp-
urnar hennar voru örugglega á
heimsmælikvarða, enda hafði ég það
á orði að svona konu vildi ég kvænast
þegar ég yrði stór.
Nú er komið að kveðjustund og
langar mig með þessum örfáu minn-
ingarorðum að þakka Ernu Óskars-
dóttur fyrir vináttu og umhyggju alla
tíð, sem ég mat mikils en verður
seint þökkuð.
Ég vil fyrir hönd móður minnar og
systkina þakka Ernu langa og
trygga vináttu í gegnum árin við
okkur fjölskylduna, þar bar aldrei
skugga á. Öllum ættingjum votta ég
samúð mína og bið góðan Guð að
blessa minningu Ernu.
Bjarni Ólafsson.
Kær vinkona er kvödd og þakkað
fyrir langa og góða samfylgd sem
aldrei bar skugga á. Við lékum okkur
saman í bernsku, ferðuðumst saman
á unglingsárum og studdum hvor
aðra alla tíð. Erna sem alltaf þráði
útivist og frelsi var flest sumur með
fjölskyldu sinni í sumarbústöðum
hér og þar í nágrenni Reykjavíkur,
hjá Straumum sunnan Hafnarfjarð-
ar, nálægt Hólmi, lengst hjá Lög-
bergi og seinna á Þingvöllum. Ekki
lét hún sig það skipta þó þröngt væri,
vatnslítið, erfið heimreið eða lélegur
prímus eina eldhúsáhaldið. Bara að
fá að vera frjáls úti með krakkana
sína og stundum fleiri börn t.d. börn
systra sinna og eitt sumar voru mínir
krakkar hjá þeim Jóni. Glaðvært við-
mót, hreinlyndi, jafnlyndi og æðru-
leysi einkenndi allt hennar fas. Hún
hafði fengið gott uppeldi hjá fóstru
sinni og gott veganesti frá foreldr-
unum.
Það var mikið guðslán að eiga
hana að vini og verður seint fullþakk-
að.
Hvíli hún í friði.
Vigdís Pálsdóttir.
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 8. SEPTEMBER 2006 37
Hjartkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
RAGNAR HEIÐAR GUÐMUNDSSON,
Hafnargötu 32,
Siglufirði,
verður jarðsunginn frá Siglufjarðarkirkju laugar-
daginn 9. september klukkan 11.00 árdegis.
Þeim sem vilja minnast hans er bent á minningar-
kort Hjartaverndar.
Svanhildur Freysteinsdóttir,
Freysteinn S. Ragnarsson, Kristín M. H. Karlsdóttir,
Ragna Björk Ragnarsdóttir, Heimir Halldórsson,
Erla Ösp Ragnarsdóttir
og barnabörn.