Fréttablaðið - 18.04.2009, Síða 24

Fréttablaðið - 18.04.2009, Síða 24
24 18. apríl 2009 LAUGARDAGUR Hvað vitið þið um persónuhagi hvors annars? Sigrún: Ég hef stundum lesið bloggið þitt en annars er ég ekki fastur gestur á neinu bloggi. Andrés: Ekki eftir að Ellý hætti að blogga? Sigrún: Ha, ha. Nei, akkúrat. En annars veit ég ekki nokkurn skap- aðan hlut um þig. Ég hafði ekki einu sinni tíma til að gúggla. Ég veit jú að þú ert almannatengill og með eitthvert fyrirtæki? Andrés: Jú, veistu hvað það heitir? Sigrún: Eitthvað enskt? Er það ekki? Andrés: Góð samskipti . Sigrún: Sem er reyndar ekki enskt. Mátti reyna. Andrés: Ég veit að þú ert af Akra- nesi. Ég á mikinn ættboga að rekja þangað og tók eftir því þegar þú varst ritstjóri Skessuhorns. Ég á frændur þarna marga og á þínum aldri. Hvaða módel ertu? Sigrún: 1980. Andrés: Já, þekkirðu þá kannski Ásgeir Ólafs? Sigrún: Ásgeir bróður Magga og Himma? Það er náfrændi minn! Andrés: Er það náfrændi þinn? Hann er náfrændi minn! Við erum systkinabörn. Í gegnum hvern ert þú skyld þeim? Ásu? Sigrún: Já, og bíddu, þú ert þá hinum megin skyldur þeim, mann- inum hennar Ásu, þú ert af Bergs- holtinu? Ég hefði nú getað giskað á það! En hvað þetta er fyndið. Við höfum kannski hist í fermingunni hans Ásgeirs. Ég man svo vel eftir henni því hann fékk á annan tug penna, sérmerkta sér, í fermingar- gjöf. Þetta var það hræðilegasta sem ég gat ímyndað mér. Andrés: Hahaha. Það getur verið að við höfum farið á mis þar, ég kannski akkúrat verið skiptinemi úti þegar veislan var. Við ættum að vera búin að hittast fyrir löngu. Þetta er eins og í bíómynd þar sem aðalpersónurnar eru alltaf sín hvorum megin í snúningshurðinni í Kringlunni og fara alltaf á mis. Kötturinn sem flaug til Akureyrar og kom keyrandi í bæinn Nefnið mér tvö atriði sem þið vitið ekki hvort um annað, en gætuð engu að síður talið að væru sönn. Sigrún: Ég myndi halda að Andrés væri málfarsfasisti og ég kann eig- inlega að meta það ef svo er. Áttu svo kannski hund? Andrés: Mamma og pabbi eiga. En ég á kött sem er í fóstri. Hann átti upphaflega að fara í fóstur til vina- fólks á Akureyri. Hlaðmennirnir á Reykjavíkurflugvelli, sem voru að setja hann í vélina, misstu hann úr búrinu og hann var týndur í sjö daga og fannst svo eftir ábendingu. Aftur var hann því sendur með flugi til Akureyrar og komst alla leið en líkaði ekki nógu vel við hinn köttinn á heimilinu. Hann kom því aftur keyrandi í bæinn og er nú í góðu yfirlæti í Hlíðunum á fínu heimili. Sigrún: En þá er nú gaman að segja frá því að ég á hund sem er í fóstri. Við vinkona mín ákváðum þegar við bjuggum saman á Stúd- entagörðunum á Bifröst að við yrðum endilega að eignast hund, þótt það mætti alls ekki vera með hunda þar. Nú, við ákváðum að reyna að ala hann upp eins og kött og vorum mjög bjartsýnar á að það myndi ganga. Við hleypt- um henni, Biblía heitir hún, einni út og hún hljóp út í hraun og lék sér eitthvað í dágóða stund, að því er við héldum, og kom svo til baka úr hlíðinni. Hún var alltaf farin að vera lengur og lengur í burtu og við héldum að þetta væri farið að ganga svona líka vel hjá okkur, að ala hana upp í að bjarga sér sjálf úti. En svo var ekki því við kom- umst að því að hún hljóp alltaf inn á kaffihúsið á Bifröst og var að gera alla geðveika þar og um síðir fundust eigendurnir – við. Biblía var þá keyrð upp í sveit til pabba vinkonu minnar. Andrés: Já, þetta var eitt af því sem ég hefði giskað á – að Sigrún ætti hund. Svo er ég nokkuð viss um að henni hefur einhvern tímann verið boðið að taka þátt í Fegurðar- samkeppni Vesturlands. Hún hefur annaðhvort sagt nei eða þegið boðið og hætt á miðri leið. Sigrún: Já. Ég var beðin fjórum sinnum um að taka þátt. Andrés: Og sagðirðu nei í öll skipt- in? Sigrún: Neibb, því miður. Andrés: Og vannstu eitthvað? Sigrún: Ég var valin vinsælasta stúlkan. Auðmenn með sýniþörf í skemmdarstarfsemi Hústökufólk á Vatnsstíg tók yfir fréttatíma vikunnar. Ef þið ættuð að taka yfir hús, hvaða hús yrði fyrir valinu og af hverju? Hvaða hús mynduð þið vilja sjá víkja eða hverfa með hvelli eins og það hefði aldrei verið til? Sigrún: Ég myndi taka yfir Frí- kirkjuveg 11 sem Björgólfs- fjölskyldan keypti. Andrés: Ég ætla að vera sammála Sigrúnu Ósk. Jafn glæsilegt hús með jafn fallegum stórum garði á ekki að vera fyrir ríkisbubba. Við ættum að finna einhver not fyrir húsið saman. Sigrún: Bauhaus-húsnæðið á leið- inni upp í Mosó mætti svo hverfa. Þetta er minnisvarði um það sem var og það eina sem mér dettur í hug þegar ég sé húsið er kreppa. Andrés: Ég er á því að Ráðhúsið mætti hverfa. Finnst húsið sjálft að vísu flott en mér hefur alltaf fund- ist það loka miðbænum og skyggja á fallegt svæði. Einnig hefur maður blendnar tilfinningar gagnvart tón- listarhúsinu. Maður vill samt ekki sjá húsið hverfa en þetta er skrít- in staða því maður hefur horft upp á foreldra sína safna fyrir tónlist- arhúsinu, ásamt öðru góðu fólki, í tuttugu ár. Með því að halda tón- leika og láta bauka ganga og marg- ir hafa reynt að gefa það litla sem þeir geta. Svo koma ríkisbubbarn- ir og eyðileggja konseptið á bara tveimur árum með því að byggja hálfgert World Trade Center með hóteli í kring. Og nú þurfa leik- skólar og aðrir að blæða til að við- halda þessu, því það er ekki hægt að bakka. Þetta er svolítið einkenn- andi fyrir góðærið – þar sem góð málefni voru eyðilögð af auðmönn- um með sýniþörf. Bjössi beikon var étinn Líf hreindýrskálfsins Lífar er í hættu ef bóndinn fær sér ekki leyfi til að halda skepnuna. Sumum finnst þetta lítt jólalegt. Nefnið mér eftirminnilegustu dýr Íslands. Og sorglegustu örlög dýra almennt á Íslandi. Sigrún: Keikó er mjög eftirminni- legur. Ég man meira að segja hvar ég var þegar hann kom. Ég var í Fjölbrautaskóla Vesturlands og okkur var gefið frí í tíma til að geta fylgst með heimkomu háhyrnings- ins á stóru tjaldi í beinni útsend- ingu. Andrés: Ég man líka eftir að hafa horft á þetta, því miður. Þetta var séríslensk klikkun. Hins vegar eru nautið Guttormur og svínið Bjössi beikon eftirminnilegustu dýr Íslands í mínum huga. Bjössi var ekki síður vinsæll hjá börnunum sem heimsóttu garðinn en nautið. Örlög Bjössa urðu hins vegar sú að honum var slátrað fyrir jólahlað- borð starfsmanna Húsdýragarðs- ins. Sigrún: Þetta eru svakaleg örlög. Andrés: Samt er þetta mjög gott fólk í Húsdýragarðinum. En sorg- legustu örlögin eru þó í mínum huga dauði ísbjarnarins. Ísbjörns fyrri. Það var svolítið skrítið hve fljótt hann var skotinn. Sigrún: Mér finnst mjög erfitt að hugsa til apanna í Blómavali, sem voru orðnir alveg sturlaðir fyrir rest af því að vera þarna margir saman í búri í öll þessi ár. Líka að hugsa að maður hafi farið þang- að og horft á þá sem krakki sér til skemmtunar. Andrés: Já, sammála. Að lokum. Auðjöfrar landsins sjást víst lítið á götum borgar innar. Hvar haldið þið að þeir séu? Hvert er eftirminnilegasta góðæris flippið í boði auðjöfranna? Andrés: Ég held að þeir séu nú flestir í útlöndum. Eitthvað hefur nú sést til Jóns Ásgeirs hér heima en ég held að þessir hinir sem eru í útlöndum séu á internetinu, á síð- unni hans Egils Helgasonar og skrifi þar nafnlaus komment við færslurnar hans: „Þessir auðmenn voru nú ekkert svo slæmir … mun- iði ekki eftir því þegar þeir gáfu þarna …“ og svo framvegis. Sigrún: Er búið að leita í húsunum á Vatnsstíg? Segi svona. En þeir eru eflaust utan landsteinanna og hvað þeir eru að gera sér til dægra- styttingar? Jú, eru þeir ekki bara á internetinu? Auðmenn á internetinu Sigrún Ósk Kristjánsdóttir sjónvarpskona og Andrés Jónsson almannatengill eiga bæði gæludýr í fóstri. Gæludýr sem hafa lifað tímana tvenna. Rökstólapar vikunnar ræddi örlög íslenskra dýra, Keikós, apanna í Blómavali og ísbjarna við Júlíu Margréti Alexandersdóttur. Enda er hreindýrskálfurinn Líf stjarna vikunnar. ERU NÆSTUM NÁSKYLD Sigrún Ósk og Andrés urðu bæði afar hlessa í viðtalinu þegar þau komust að því að þau eiga sameiginlegan frænda - náskyld honum hvort í sinn legginn. FRÉTTABLAÐIÐ/VALLI Á RÖKSTÓLUM Ég held að þessir hinir sem eru í útlöndum séu á internet- inu, á síðunni hans Egils Helgasonar og skrifi þar nafnlaus komment við færslurnar hans.
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96

x

Fréttablaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Fréttablaðið
https://timarit.is/publication/108

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.