Morgunblaðið - 21.09.2008, Blaðsíða 45

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 21. SEPTEMBER 2008 45
Elsku amma okkar
lést núna á sunnudag-
inn. Eftir að hún
veiktist vissu flestir
innst inni að hún myndi kveðja okk-
ur í þetta skiptið en samt sem áður
vonaði maður að hún myndi standa
upp aftur eins og hún hefur alltaf
gert. Þegar við minnumst hennar,
minnumst við mest þeirrar sterku,
ákveðnu og þrjósku konu sem hún
var. Fór í gegnum lífið og gerði
Guðrún Runólfsson
✝ Guðrún Runólfs-son fæddist í
Kaupmannahöfn 25.
júní 1921.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Sunnuhlíð 31. ágúst
síðastliðinn.
Útför hennar fór
fram í kyrrþey þann
3. september sl.
ótrúlegustu hluti eins
og að koma öllum 3
börnunum sínum í
langskólanám ein,
fara út til Þýskalands
sem au-pair á fimm-
tugsaldri, vera fyrsta
íslenska konan sem
tók þátt í rallakstri
innan og utan lands-
steinanna og margt
fleira skemmtilegt.
Það var sama á
hvaða tíma við kíktum
til ömmu, alltaf vor-
um við sendar út í
bakarí að kaupa eitthvað með
kaffinu, engu skipti þó svo að
kvöldmaturinn ætti að vera hálf-
tíma seinna. Ef við systurnar sögð-
um nei þegar við fórum að verða
eldri ákvað hún nú sjálf að fara
bara út, sama hvort hún gat það
eða ekki, eitthvert gotterí skildi
hún gefa okkur. En eitt situr þó
alltaf í minningunni, að ef afgangur
var af peninginum var honum skipt
bróðurlega á milli okkar systranna.
Amma var einnig dugleg að
passa okkur þegar hún hafði heilsu
til. Þá var gaman að sofa í gömlu
kojunum þeirra mömmu og Ásdís-
ar, sem við systurnar vorum nú
sammála um að voru sko alls ekki
kojur. Herbergið sem þær voru í
hefur einnig alltaf verið leikher-
bergi okkar krakkanna í gegnum
árin. Það er að segja þegar maður
læddist ekki inn í vinnuherbergi að
skoða allt dótið sem var þar.
Elsku amma mín, með söknuð í
hjarta kveðjum við þig. En þó vit-
um við að þú ert á betri stað með
elsku afa sem þú loksins hittir aftur
eftir um hálfa öld. Við erum stoltar
af því að vera barnabörn þín og
munum ávallt minnast þín með
stolti í hjarta. Kæri afi, passaðu
ömmu, og haldið áfram að skemmta
ykkur í útilegum og á mótorhjólinu.
Þínar dótturdætur,
Íris Ósk og Lilja Guðrún Kjart-
ansdætur.
Elsku Nonni bróðir.
Minningarnar streyma að við
svona áfall.
Ég minnist þín þegar við vorum
krakkar og ég bjó á Nesinu. Þegar þú
komst til okkar á Nesið í heimsókn,
glaðlegur og hress strákur. Ég minn-
ist heimsókna þinna þegar ég var far-
in að búa sjálf, þegar þú komst til mín
og ég var búin að eiga mitt fyrsta
barn. Þú spurðir mikið um hvernig
þetta væri, hvernig gengi og hvort sá
litli væri ekki hress. Þú varst mjög
duglegur að heimsækja stóru systur
þegar þú varst í Reykjavík. Og allar
sögurnar sem þá voru sagðar. Þú
sagðir mér frá skemmtanalífinu,
Jón Andrésson
✝ Jón Andréssonfæddist 12. júlí
1964. Hann lést 8.
september síðastlið-
inn. Foreldrar hans
eru Ásbjörg Jóns-
dóttir f. 1933 og
Andrés Hjörleifur
Grímólfsson f. 1938.
Hálfsystur Jóns
eru: 1) Hjördís
Björg Andrésdóttir,
f. 1963, maki Sverr-
ir Hermannsson,
börn Hjördísar eru
þrjú. 2) Arndís Björk Andr-
ésdóttir, f. 1970, búsett erlendis,
börn Arndísar eru fjögur.
Útför Jóns fór frá Landakirkju
19. september.
vinnunni þinni og bara
öllu sem þú varst að
gera í það skiptið.
Síðan urðu heim-
sóknir færri en sím-
hringingum fjölgaði í
staðinn. Þegar þér leið
ekki vel og þurftir að
létta á hjarta þínu þá
sagðir þú stóru systur
margt og mikið og
reyndi ég að leiðbeina
þér eftir bestu getu.
Í hvert sinn sem þú
hringdir þá spurðir þú
alltaf um hana Þuríði ömmu okkar.
Spurðir mig hvernig hún hefði það og
hvort hún væri hress og baðst alltaf
að heilsa henni.
Við hittumst í ágúst sl. og ég fylgdi
þér þangað sem þú varst að fara.
Sverrir keyrði okkur og þú þakkaðir
honum fyrir. Við kvöddumst en ekki
datt mér í hug að þetta yrði í síðasta
sinn sem ég hitti þig.
Elsku Nonni bróðir, hvíldu í friði.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V.Briem.)
Elsku Ása, ég votta þér samúð
mína og guð gefi þér styrk á þessum
erfiðu dögum.
Þín systir,
Hjördís Björg Andrésdóttir.
✝
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir,
amma, langamma og langalangamma,
HALLDÓRA SIGRÍÐUR GUÐVARÐARDÓTTIR,
Hrafnistu,
Hafnarfirði,
lést miðvikudaginn 27. ágúst.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Þökkum auðsýnda samúð.
Fyrir hönd aðstandenda,
Eysteinn Jóhannes Viggósson
og fjölskylda.
✝ Ásgeir Sig-urðsson fæddist
15. september 1919
á Saurstöðum,
Dalasýslu. Hann
andaðist á Dvalar-
og hjúkrunarheim-
ilinu Grund í
Reykjavík 7. sept-
ember síðastliðinn.
Foreldrar Ás-
geirs voru hjónin
Sigurður Ásgeirs-
son bóndi og síðar
verkamaður í
Reykjavík, f. 22.
sept. 1892, d. 31.7. 1971 í
Reykjavík og Helga Ólafsdóttir,
f. 18.1. 1896, d. 28.1. 1929.
Bræðurnir voru þrír, Þor-
steinn símvirki, fæddur að Sval-
barða, Miðdölum, f. 12.6. 1927,
d. 28.11. 2007. Ólafur hafn-
arverkamaður, f. 14.5. 1923, d.
4.11. 2007. Ásgeir lærði múriðn
og lauk sveinsprófi 1958 og
vann í mörg ár hjá Verka-
mannabústöðunum í Reykjavík.
Ásgeir Sigurðs-
son var tvíkvænt-
ur, fyrri kona hans
var Sigríður Guð-
munda Hann-
esdóttir, f. 17.11.
1908 í Áshóli, Ása-
hreppi, d. 24.5.
1974. Þau Ásgeir
og Sigríður Guð-
munda skildu.
Fóstursonur Ás-
geirs og sonur Sig-
ríðar Guðmundu er
Ólafur Sigurðsson,
fæddur 19.9. 1945 í
Reykjavík. Seinni kona Ásgeirs
var Benedikta Sveinborg Guð-
mundsdóttir, fædd 10.4. 1917 á
Gelti í Súandafirði, d. 24.2.
2007. Börn Benediktu eru Sig-
ríður Aðalheiður Jónsdóttir, f.
5.9. 1939, maki Jónas Jóhanns-
son, f. 9.11. 1935, d. 14.4. 2003.
Og Guðmundur Þröstur, f. 6.1.
1956.
Jarðarförin hefur farið fram í
kyrrþey.
Nú þegar sól er farin að lækka á
lofti og haustlitirnir farnir að skarta
sínum fegurstu litum kveðjum við
Ásgeir Sigurðsson múrara, stjúpa
minn. Ég vil þakka honum fyrir sam-
verustundirnar allt frá því að þau
hittust móðir mín og Ásgeir.
Aðaláhugamál Ásgeirs var sum-
arbústaðurinn í Öndverðarnesi í
múraralandinu og var hann með
þeim fyrstu sem byggðu bústað á
þessum gróðursæla stað. Hann vildi
alltaf hafa eitthvað fyrir stafni, var
alltaf að smíða og bæta við bústað-
inn.
Við náum að fara dagsferð austur í
bústað í sumar, honum þótti mjög
gaman að koma austur. En þegar við
komum aftur að Grund var hann
ánægður og þreyttur.
Ásgeiri þótti einnig mjög gaman
að fara í veiðitúra, þeir fóru oft sam-
an hann og Jóhann elsti sonur minn
og veiddu víða um landið.
Ásgeir var sívinnandi, hann var af
þeirri kynslóð sem þótti sjálfsagt að
gera öðrum greiða ef hægt var og
vann hann sem múrari til 75 ára ald-
urs. Nú eru dagarnir taldir, þrekið
þrotið, þá er hvíldin lausn.
Guð blessi minningu þína.
Sindrar sól
Í september
Ylhlýtt enn
andblær fer
græn samt grös
Grundu prýða
fýkur tréð
laufið fríða.
(B.G. Einarsson.)
Sigríður A. Jóhannsdóttir.
Ásgeir Sigurðsson
Nú er hún elsku
Ella mín farin í sína
hinstu ferð. Mig langar að þakka þér
fyrir tímann sem þú gafst mér, Ella
mín. Þú varst mér sem önnur móðir,
enda kom ég til ykkar Nonna aðeins
fimm ára gömul að Vésteinsholti í
Haukadal árið 1943. Þú varst 28 ára
gömul með tvö börn þegar mamma
leysti upp heimili sitt vegna veikinda
pabba. Ég átti eftir að vera hjá ykk-
ur samanlagt í tíu sumur og einn vet-
ur.
Ég man enn hvernig pabbi þurfti
að lyfta mér upp eftir skipssíðunni
og Nonni teygði sig niður til að taka
við mér um borð í Sæhrímni – fiski-
skip frá Þingeyri sem flutti okkur
vestur. Man svo vel eftir brúnu aug-
unum og hrokkna svarta hárinu hans
Nonna. Faðmurinn var hlýr og hann
var svo rólegur í bragði að ég man
ekki eftir að hafa nokkurn tímann
orðið hrædd í þessari sjóferð, sem
hefur nú líklega talist ævintýri fyrir
5 ára stúlku á þessum tíma. „Svona
elskan mín, þetta verður allt í lagi“,
sagði Nonni og lagði mig í koju í lúk-
arnum. Ég fékk kóngabrjóstsykur
hjá Jónsa Pálssyni eða Árna í Hólum
og sofnaði.
Það gekk auðvitað á ýmsu þann
tíma sem ég dvaldi hjá ykkur. Ég sá
það seinna þegar ég hafði sjálf stofn-
að fjölskyldu og eignast börn, hvað
ég hafði tekið mikið með mér út í lífið
frá ykkar yndislegu fjölskyldu. Það
var til að mynda aldrei neinn hávaði í
kringum þig, Ella mín, og skipti
engu hvað bjátaði á. Einu sinni
klippti ég í sundur fallega giftinga-
koddaverið með Harðangursút-
saumnum. Skammirnar voru hóg-
værar. Eins þótt ég þrábæði og
suðaði um eitthvað sem ekki var auð-
velt að fá leyfi til, þá endaði það oft á
því að þú sagðir: „Æi, elskan mín, þú
veist ég á þig ekki.“ Við því hafði ég
auðvitað engin svör og þagnaði.
Sterk og hljóðlát stjórnaðir þú heim-
ilinu, leystir vel úr öllu og þið Nonni
unnuð svo vel saman, svo ástfangin
og samheldin. Þótt Nonni hafi verið
mikill húmoristi, hlýr og glettinn –
manstu þá hvað hann gat verið skap-
bráður út af litlu tilefni?
Ég man að eitt sinn kom hann inn í
eldhús, horfði út um gluggann inn á
Saltnesið, pirraður, fussandi og
sveiandi. Þú horfðir á hann sposk á
svip, kysstir hann á kinnina og sagð-
ir: „Æ, láttu nú ekki svona, kallinn
minn,“ og þá hló hann og allur vindur
var úr honum. Svo var það páska-
dagsmorguninn 1945, þegar Gógó,
Mummi og ég biðum spennt uppi í
rúmi og þú komst upp á loftið með
bakka fullan af smákökum, heitu
súkkulaði og páskaeggjum sem
mamma hafði sent. Okkur var sem-
sagt fært í rúmið. Ella mín, þú varst
mér alla tíð sem önnur móðir.
Löng og farsæl ævi er nú að baki –
Elínborg Guðjónsdóttir
✝ Elínborg Guð-jónsdóttir fædd-
ist á Arnarnúpi í
Keldudal í Dýrafirði
7. nóvember 1914.
Hún lést á Hrafnistu
í Hafnarfirði 9.
september síðastlið-
inn og var jarð-
sungin frá Fríkirkj-
unni í Hafnarfirði
19. september.
ævi sem litaðist af
hógværð, æðruleysi,
jákvæðni, festu og
reglusemi. Þú hélst
andlegu atgervi til
hins síðasta þótt lík-
aminn væri farin að
láta undan. Kysstu
Nonna á kinnina frá
mér og þakkaðu hon-
um allt og allt. Samúð-
arkveðjur frá fjöl-
skyldu okkar.
Guðmunda
og Jónas.
Hún Ella á Holti er dáin. Fram í
hugann streyma minningar löngu
liðinna ára, um náfrænku og góða
vinkonu móður minnar, frá þeim
tíma er Ella og hennar fólk bjó að
Vésteinsholti í Haukadal við Dýra-
fjörð. Ég var svo heppinn að fá að
vera tvo vetur í barnaskóla þar í
dalnum og hafði þá vist á næsta býli
við Vésteinsholt. Í ófáum rökkrunum
fékk ég að skjótast yfir að Holti til
frændfólksins. Þá bjuggu þar þrjár
kynslóðir undir sama þaki sem ekki
var nú stórt. Þar innanstokks stýrði
Ella heimili sínu af myndarskap og
með mikilli glaðværð; gekk líka til
útiverka þegar þurfti, en Jón, bóndi
hennar, sótti oft vinnu utan bús.
Mér er í sérstöku barnsminni
hvern áhuga Ella sýndi leikjum og
stússi okkar krakkanna og hve auð-
velt hún átti með að ná til okkar með
hvatningu og leiðbeiningu. Hún
skildi okkur og hlustaði á okkur. Tíu
ára strák var það því eins og að koma
heim að dvelja rökkurstund með
frændsystkinunum á Holti. Með
sama hlýlega hættinum sinnti
frænka foreldrum sínum öldruðum,
sem þá áttu athvarf þar á heimilinu,
Guðjóni og Elínborgu, afasystur
minni.
Sjö árum seinna var ég svo vetr-
artíma munstraður í kennarastarf
við Haukadalsskóla. Fékk þá húsa-
skjól á Holti þar sem mér leið af-
skaplega vel. Fyrri kynni skerptust,
og frænka og þau hjón bæði létu sér
annt um velferð þessa unglings, sem
reyndi að bera sig að sem barna-
kennari. Ella frænka mín skildi
nefnilega veröldina og vissi vel
hvernig meðhöndla ætti duttlunga
hennar. Naut ég góðs af ófáum ráð-
um hennar þennan vetur og mörg til-
efni glaðværðar og hláturs vakti
frænka þar í eldhúsinu sem enn lifa í
minningunni. En svo breyttust tímar
og aðstæður. Á sólbjörtu sumar-
kvöldi fáeinum misserum seinna
kom Vésteinsholtsfjölskyldan inn að
Kirkjubóli til þess að kveðja. Fjöl-
skyldan hafði ákveðið að bregða búi
og flytja suður eins og ýmsir fleiri á
þeim árum.
Vík varð á milli frændfólks og
góðra vina. Þráðurinn slitnaði þó
ekki með öllu og þótt síðan sé liðin
hartnær hálf öld vaka enn minningar
um björt bernskukynni. Þau kynni
leita á hugann nú, þegar frænka er
kvödd, því hennar hlutur í mótun
þeirra var ríkur. Fyrir þessar minn-
ingar er nú þakkað heilum huga, um
leið og frændgarðinum stóra eru
færðar innilegar samúðarkveðjur
okkar Kirkjubólsfólks. Blessuð sé
minning Elínborgar Guðjónsdóttur
frá Vésteinsholti.
Bjarni Guðmundsson.
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar alla útgáfudagana.
Skil | Greinarnar skal senda í gegn-
um vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is –
smella á reitinn Senda efni til Morg-
unblaðsins – þá birtist valkosturinn
Minningargreinar ásamt frekari
upplýsingum.
Skilafrestur | Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún að
berast fyrir hádegi tveimur virkum
dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi). Ef útför
hefur farið fram eða grein berst ekki
innan hins tiltekna skilafrests er
ekki unnt að lofa ákveðnum birting-
ardegi. Þar sem pláss er takmarkað
getur birting dregist, enda þótt grein
berist áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar