Morgunblaðið - 05.10.2008, Side 40

40 SUNNUDAGUR 5. OKTÓBER 2008 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð,
hlýhug og vináttu við andlát og útför ástkærs eigin-
manns, föður, tengdaföður og tengdasonar,
ÓLAFS GUÐMUNDSSONAR
fóðurfræðings,
Þinghólsbraut 22,
Kópavogi.
Sérstakar þakkir viljum við færa hjúkrunarfræðingum hjá heima-
hlynningu Landspítalans, starfsfólki krabbameinsdeildar Landspítalans
og starfsfólki líknardeildar Landspítalans í Kópavogi fyrir ómetanlega
aðstoð og umhyggju.
Lilja Ólafsdóttir,
Sigríður Ólafsdóttir, Ingi Freyr Rafnsson,
Ólöf Ólafsdóttir, Stefán Halldór Magnússon,
Guðmundur Ólafsson,
Dagbjört Guðjónsdóttir.
✝
Hugheilar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu
við andlát og útför elskulegrar eiginkonu minnar,
móður okkar, tengdamóður, ömmu, langömmu og
langalangömmu,
SIGRÍÐAR HELGU STEFÁNSDÓTTUR,
Kópavogsbraut 83,
Kópavogi.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á hjartadeild
14 G á Landspítala við Hringbraut og á líknardeild
Landspítala, Landakoti fyrir góða umönnun og
hlýhug.
Árni Jóhannesson,
Svava Aðalsteinsdóttir,
Lovísa Aðalsteinsdóttir, Einar L. Benediktsson,
Guðlaug Jónína Aðalsteinsdóttir, Sigurður Geirsson,
Vernharður Aðalsteinsson, Anna R. Jónatansdóttir,
Alda Aðalsteinsdóttir, Ólafur G. Þórólfsson,
Aðalbjörg Lúthersdóttir, Einar Jón Ólafsson,
Halldóra Lúthersdóttir, Valþór Söring Jónsson,
Kristín S. Lúthersdóttir Bekkevold, Alf Bekkevold,
Þorleif Lúthersdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og
hlýhug vegna andláts ástkærrar dóttur okkar,
KRISTÍNAR SIGRÍÐAR HALLDÓRSDÓTTUR.
Sérstakar þakkir til starfsfólks líknardeildar
Landspítalans í Kópavogi.
Kærleikskveðja,
Hanne Hintze, Halldór Sigurðsson.
✝
Hjartans þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur
samúð og vináttu við andlát og útför okkar
ástkæru móður, tengdamóður, ömmu, langömmu
og langalangömmu,
KRISTJÖNU ÞORSTEINSDÓTTUR,
Hrafnistu,
Hafnarfirði.
Innilegt þakklæti til starfsfólks Hrafnistu í Hafnarfirði
fyrir einstaka umönnun og umhyggju við Kristjönu.
Sérstakar þakkir viljum við fjölskyldan senda séra Ólafi Jóhanni
Borgþórssyni fyrir hans umhyggju og hlýju við fjölskylduna.
Sigríður Ólafsdóttir, Bjarni Bjarnason,
Gerður Ólafsdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir fyrir sýnda samúð og vinarhug við
fráfall eiginmanns míns, föður, tengdaföður, afa,
langafa og langalangafa,
SVEINS K. SVEINSSONAR,
Gullsmára 5,
Kópavogi.
Inga Valborg Einarsdóttir
og aðstandendur.
Það er með virðingu
og þakklæti sem ég
kveð Sævar Halldórs-
son. Hann var lærifað-
ir minn og mentor og
bar öðrum fremur ábyrgð á starfs-
vali mínu. Ég kynntist honum fyrst
sem læknanemi og heillaðist af
skerpu hans og öryggi, sem ásamt
þýðu viðmóti gerði hann að frábær-
um lækni.
Starf Sævars einskorðaðist ekki
við hefðbundin læknisstörf. Í sér-
námi vann hann með þroskaheft
börn og bar til landsins nýja þekk-
ingu og sýn. Hann vann með foreldr-
um að uppbyggingu þjónustu fyrir
börn þeirra og var í fararbroddi við
stofnun Greiningar- og ráðgjafar-
stöðvar, þar sem hann vann að hluta
til ársins 1999. Það var mikil eftirsjá
þegar reglulegar komur hans hættu
og við áttum minni aðgang að
reynslu hans. Börnin áttu þó áfram
greiðan aðgang að læknisþjónustu
hans, þegar mikið lá við.
Að leiðarlokum er ég þakklátur
fyrir að hafa átt samleið með Sævari
og notið handleiðslu hans og þekk-
ingar. Fyrir hönd Greiningarstöðvar
þakka ég framlag hans við uppbygg-
ingu og starfsemi stofnunarinnar.
Ég votta fjölskyldu hans samúð
mína, nú þegar við kveðjum góðan
dreng.
Stefán J. Hreiðarsson,
forstöðumaður
Greiningarstöðvar.
Við fregn um andlát Sævars Hall-
dórssonar barnalæknis hefur hugur-
inn horfið aftur til áranna þegar við
áttum samstarf á athugunar- og
greiningardeild sem starfaði í Kjar-
valshúsi við Sæbraut á Seltjarnar-
nesi. Á vegum menntamálaráðuneyt-
isins og í stjórnunarlegum tengslum
við Öskjuhlíðarskóla hafði árið 1975
verið komið þar á fót starfsemi sem
hafði að markmiði að mæta aðkall-
andi þörf fyrir einn stað sem gæti
annast greiningu og ráðgjöf þegar
grunur lék á um að eitthvað hindraði
eðlilegan þroska ungra barna.
Það var ekki hvað síst fyrir frum-
kvæði Sævars Halldórssonar sem
þessari deild var komið á fót. Hann
var sannur brautryðjandi sem hafði
kynnt sér málefnin vel, hafði kynnst
því hve fjölskyldur barna með fötlun
af ýmsu tagi áttu fárra kosta völ og
skynjaði að hér var þörf úrbóta í
samræmi við breyttar áherslur og
mannúðleg sjónarmið. Við áttum
þess kost að kynnast í þessu starfi
ótal fagmönnum sem voru hver öðr-
um færari á sínu sviði og höfðu til að
bera eldmóð og löngun til að byggja
upp faglega sterka þjónustustofnum
sem síðar átti eftir að vekja athygli
erlendra sem hérlendra gesta og
fagmanna þrátt fyrir óhentugt hús-
næði og erfiðan rekstur á óðaverð-
bólgutíma. Það var nýrri stofnun
mikið lán að njóta við uppbygg-
inguna frábærra starfskrafta Sæv-
ars Halldórssonar. Í sérfræðinámi
sínu í barnalækningum við Harvard-
háskóla í Bandaríkjunum hafði hann
sérstaklega kynnt sér málefni barna
er áttu við alvarlega þroskaskerð-
ingu og fjölfötlun að stríða, en starf-
semin naut ekki síður góðs af þeim
áherslum sem hann lagði á vönduð
fagleg vinnubrögð, hlýlegt viðmót og
samstarfsanda auk teymisvinnu og
samráðs hinna ýmsu sérfræðinga er
lögðu fram hver sína sérhæfðu þekk-
ingu sem nýtt var sem grunnur ráð-
gjafar. Áhersla var lögð á þátt upp-
eldis, þjálfunar og kennslu og tóku
foreldrar, sem ráðgjafar nutu, jafn-
an mikinn þátt í daglegu starfi. Sæv-
ar var í senn ljúfmannlegur í viðmóti
og fagmannlegur í öllum samskipt-
um sínum hvort heldur var við for-
Sævar Halldórsson
✝ Þorlákur SævarHalldórsson
barnalæknir fædd-
ist í Reykjavík 25.
júní 1934. Hann lést
föstudaginn 19.
september síðastlið-
inn og var jarðsung-
inn frá Langholts-
kirkju 2. október.
eldra, starfsmenn eða
okkur undirritaðar
sem ábyrgð bárum á
daglegum rekstri og
skipulagi starfsins.
Hann studdi okkur í
smáu sem stóru. Sæv-
ar starfaði við athug-
unar- og greiningar-
deildina í Kjarvalshúsi
allt til þess dags er
starfsemin þar var
lögð niður og flutt til
félagsmálaráðuneytis-
ins árið 1986 á grund-
velli nýrrar lagasetn-
ingar. Við fráfall Sævars
Halldórssonar rifjast upp þessi ár,
vonir, væntingar og vonbrigði sem
voru okkur sameiginleg. Við þökkum
fyrir allt sem hann kenndi okkur í
áralöngu samstarfi. Hann var læri-
meistari og hans aðalsmerki að vilja
leiðbeina og fræða og miðla okkur
sem með honum störfuðum af sínum
einstaka þekkingarbrunni og
reynslu. Við erum áreiðanlega ekki
einar um að finna það sterkt nú í hve
mikilli þakkarskuld við stöndum við
Sævar, hinn hógværa, vandaða sér-
fræðing sem um leið reyndist okkur
alla tíð raungóður vinur og félagi. Á
sorgarstundu færum við fjölskyldu
Sævars innilegar samúðarkveðjur.
Anna Hermannsdóttir,
Jóhanna Kristjánsdóttir.
Okkar kæri fyrrverandi sam-
starfsmaður, Sævar Halldórsson
barnalæknir er látinn.
Sævar hóf störf á Barnadeild
Landakotsspítala árið 1969 eftir
framhaldsnám í Bandaríkjunum.
Sævar vann einnig á Kópavogshæli,
Greiningarstöð ríkisins og rak eigin
læknastofu. Þegar ég hóf störf á
barnadeildinni árið 1975 var Sævar
einn þriggja barnalækna starfandi
þar. Okkar samstarf varaði í tæpa
þrjá áratugi og var mjög ánægjulegt.
Sævar var afar farsæll læknir, með
mjög krefjandi skjólstæðingahópa
eins og fjölfötluð börn og mikið slös-
uð börn.
Hann var mikill snillingur í að ná
til þessara mikið veiku barna, for-
eldra þeirra og systkina og fylgdi
hann þessum börnum mjög vel eftir.
Þetta voru „börnin hans“ og maður
sá og heyrði hvað þessar fjölskyldur
mátu mikils hans fagmennsku, hæfni
í mannlegum samskiptum og þótti í
raun vænt um hann. Hann lagði allt-
af mikinn metnað og áherslu á þver-
faglega samstarfsfundi frá fyrstu tíð,
fundi þar sem allt fagfólk sem kom
að aðhlynningu skjólstæðingsins var
kallað saman ásamt nánustu fjöl-
skyldu sjúklings. Þessa fundi skipu-
lagði Sævar og stjórnaði einstaklega
vel. Við ræddum oft við hann, bæði í
gamni og alvöru, að þegar hann vær-
ir sestur í helgan stein og væri ekki
að sinna hestunum sínum, þá ætti
hann að skrifa bók um mannleg sam-
skipti milli skjólstæðinga og heil-
brigðisstarfsmanna. Eftir að Sævar
lét af störfum vegna aldurs kom
hann einstöku sinnum í heimsókn á
Barnaspítalann og þá fékk maður
alltaf bros og hlýtt faðmlag frá hon-
um.
Við kveðjum Sævar með söknuði
en minningin lifir. Okkar innilegustu
samúðarkveðjur til Sigrúnar og fjöl-
skyldu.
Fyrir hönd samstarfsfólks Barna-
deildar Landakotsspítala og Barna-
deildar í Fossvogi,
Auður Ragnarsdóttir,
hjúkrunardeildarstjóri.
Með þessum fáu orðum vil ég
kveðja góðan kollega og vin.
Sævar hélt til Bandaríkjanna til
sérnáms og nam á einum virtasta
barnaspítala landsins. Hann vann
þar ásamt öðrum að merkri bók:
„Mental retardation An atlas of di-
seases with associated physical ab-
normalities.“ Þessi bók var notuð um
áratugi um allan heim sem helsta
uppflettirit í þessum fræðum og
þótti ómissandi handbók á
barnaspítölum um allan heim. Eftir
að Sævar flutti heim til Íslands hóf
hann störf sem sérfræðingur á
Kópavogshæli, þar sem hann starf-
aði 1968 til 1996. Þar voru fjölmargir
fjölfatlaðir sem nutu hans hlýju og
skjóls.
Aðstandendur vissu að þeir komu
aldrei að lokuðum dyrum hjá Sævari
þegar eitthvað bjátaði á. Alltaf var
hægt að reikna með því að Sævar lið-
sinnti, óháð því hvort hann var á vakt
eða ekki. Í erfiðum veikindum barna
gaf hann foreldrum, börnum og öðr-
um ættingjum alltaf tíma til að ræða
málin og veita tilfinningalegan
stuðning. Fólk í slíkri stöðu, með fár-
veikt barn sitt eða verið að greina
það með alvarlega fjölfötlun, verður
að geta treyst því að fá nákvæmar og
réttar upplýsingar án þess að hlut-
irnir séu fegraðir. Fyrir þetta öðl-
aðist Sævar traust og virðingu fólks
og samstarfsfólks. Alla hans starfs-
ævi leitaði fjöldi fólks til hans dag og
nótt, það var alltaf hægt að finna
tíma! Þar varð maður áþreifanlega
var þess trausts og virðingar sem
Sævar naut meðal fólks. Sævar var
mörgum traustur skjólveggur þegar
á reyndi.
Sævar hefur gegnum starfsferil-
inn leiðbeint fjölmörgum ungum
læknum og ófáir þeirra hafa numið
barnalækningar vegna hans góða
fordæmis og leiðsagnar. Hann var
óþreytandi í að handleiða unga
lækna í klínísku námi, bæði í klín-
ískum vinnubrögðum sem og sam-
tölum við börn og aðstandendur.
Hann kunni þá list að veita ungum
læknum stuðning án þess að veita
fulla vernd. Þetta hárfína en mikil-
væga jafnvægi er nauðsynlegt til
þess að gera mönnum kleift að
breyta bóklegri þekkingu í praktíska
klíníska reynslu. Ófáir eru þeir ís-
lensku barnalæknar sem hafa haft
Sævar sem fyrirmynd og aðalhvatn-
ingu til sérnáms.
Fyrir hönd Félags íslenskra
barnalækna vil ég kveðja Sævar.
Innilegar samúðarkveðjur til fjöl-
skyldu hans.
Ragnar Bjarnason formaður
Félags íslenskra barnalækna.
„Vinir mínir fara fjöld“. Svo kvað
Bólu-Hjálmar á efri árum.
Ef við lifum lengi verðum við að
sjá á bak vinum og samferðamönn-
um sem falla frá og nú er Sævar vin-
ur minn látinn, aðeins fáum mánuð-
um eftir fráfall sameiginlegs vinar
okkar Ásmundar Þorkelssonar.
Ég kynntist Sævari fyrst í Austur-
bæjarskólanum, þar sem við lentum
saman í 8 ára bekk hjá Hermanni
Hjartarsyni kennara, sem kenndi
okkur síðan samfleytt til 13 ára ald-
urs. Urðum við Sævar strax miklir
vinir og treystist sú vinátta í skjóli
Hermanns, sem hvatti okkur mjög
til lesturs góðra bóka en hann hafði
umsjón með bókasafni sem var til
húsa í skólanum. Sóttum við bóka-
safnið stíft og nutum þess að vera
samvistum við Hermann sem fræð-
ara og leiðbeinanda.
Sævar bjó á Grettisgötu, þar sem
æskuvinur hans Ási bjó einnig.
Kynntist ég honum fljótlega eftir að
kunningsskapur tókst með okkur
Sævari.
Má segja að frá fyrstu kynnum og
allt fram yfir tvítugsaldur höfum við
þrír verið lítt aðskiljanlegir vinir og
heimagangar hver á annars heimili.
Hittumst við gjarnan oft í viku.
Þar sem við vinirnir fórum hver í
sína áttina í menntun og starfi, auk
þess að kvænast allir ungir að árum,
var eðlilegt að fundum fækkaði með-
an við hösluðum okkur völl í lífinu,
hver á sínu sviði. Vinátta okkar rofn-
aði þó aldrei.
Til dæmis heimsóttum við hjónin
þau Sævar og Sigrúnu meðan hann
stundaði framhaldsnám í barna-
lækningum í Boston og dvöldum hjá
þeim nokkra ógleymanlega daga.
Eftir heimkomu Sævars úr fram-
haldsnámi hittumst við oft enda varð
Sævar heimilislæknir okkar Esther-
ar, svo og allrar minnar fjölskyldu.
Má segja að leitað hafi verið til hans
með alla kvilla, auk þess sem hann að
sjálfsögðu sinnti börnunum í fjöl-
skyldunni af þeirri alúð og samvisku-
semi sem honum var lagin. Verð ég
að geta þess hér að móðir mín elsk-
aði Sævar og dáði, enda sinnti hann
henni og heimsótti alla tíð meðan