Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Síða 25

hann strax fyrir litla borgun.
Kartöflupoki meö gjörö er
góður hnakkur og snærismúll-
inn er álíka gott beisli. Hestur-
inn fer þá leið, sem honum er
ætlað, og hann ber þig eftir
vegum, sem þú færir varla
gangandi.Fallir þú af baki öðru
hverju, þá stigðu á bak aftur,
það er nokkuð sem þú verður
að venjaþig við.
Herskipið, sem minnst var
á, er frönsk korvetta eða létt-
freigáta, svipað „Galatheu"
okkar. Hún kemur hér á vorin
og hefur bækistöð ýmist hér á
Dýrafirði eða Reykjavík, allt til
haustsins. Hin rúmlega tvö-
hundruð skip, sem tilheyra
henni, eru fiskiskip. Aðallega
skonnortur og loggortur, sem
draga af hafsbotni á 100
faöma dýpi þau fágæti sem
seinna skreyta þorð Parísar-
búanna og kitla bragölauka
þeirra.
Sagt er að i Frakklandi sé
saltfiskurinn i hávegum hafður
en hjá okkur nýtur hann ekki
mikilla vinsælda. En hve marg-
ir munu hugsa um það harð-
ræði, sem þeir meiga þola,
sem sækja fiskinn til hinna
köldu hafa, og hvað þeir þurfa
að leggja á sig í hinum
vossömu og oft hættulegu
sjóferðum. Korvettan liggur
eins og patríark i firðinum
ásamt litilli brigg, sem erfylgd-
arskip hennar og rennur á milli
veiðiskipanna, frá norðri til
suðurs, eins og hundur í
sauöahjörð. Öðru hverju koma
veiðiskipin inn í bugtina til
patríarksins til viðgerða eða til
þess að afla einhverra nauð-
synja og njóta sólar i skjóli
fjallanna. í heild er þetta vel
skipulögð deild.
Til þessa áhugaverða fjarð-
ar, Dýrafjarðar, komum við
hinn 9. júni 1860, um hádegi, á
skrúfukorvettunni „Heimdal",
sem í ár er „kadettskip", og
vörpuðum akkerum skammt
frá hinni frönsku korvettu. Við
skiptumst á við hana hinum
venjulegu kurteisismerkjum.
Við höfðum krusað á miðunum
meðal fiskiskipanna sólar-
hringinn áður og ösluðum því
fjörðinn frá norðri. Þegar
Frakkarnir sáu þetta stóra
gufuskip koma fyrir nesið og
stefna inn fjörðinn hófu þeir
ágiskanir um hver þessi
ókunni gestur var, sem rask-
aði þeirra venjulegu ró. Það
berast ekki margar fréttir frá
Evrópu til þessa fjarlæga
fjarðar og þvi óvist um ástand-
ið i heimalandi þeirra. Þeir
vissu ekki hvort stríð hafði
brotist út eða friður ríkti áfram
heimafyrir, svo þeir bjuggu sig
undir að taka á móti fjanda og
voru viðbúnir orrustu. Þegar
við nálguðumst og þeir sáu
rauða tjúgufánann með kross-
inum, slógu hjörtu þeirra létt-
ara og kanónurnar voru súrr-
aðar á ný. Við lágum hjá Frakk-
anum til næsta dags, sem var
sunnudagur, og þegar við
höfðum fylkt liði til heiðurs for-
ingjanum (athöfn sem Bourn-
ville hefur lýst i ballett) og hlýtt
guðsþjónustu var dampur
aukinn og haldiö innfyrir Þing-
eyri, á innrihöfnina þar sem
verslunarstaðurinn er. Einn úr
kadettmessanum teiknaði
mynd frá staðnum, sem ég
sendi til birtingar i „lllustreret
T“. Hún sýnirvel suðurströnd
Þessi mynd frá Dýrafiröi
fylgdi greininni i lllu-
streret Tidende fyrir
rúmum 120 árum. Undir
henni stóö: Skrúfukorv-
ettan „Heimdal" á Dýra-
firði á íslandi.
... sem draga af
hafsbotniá 100
faðma dýpi, þau
fágæti, sem seinna
skreyta borð París-
arbúanna og kítla
bragðlauka þeirra.
Víkingur 25