Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Side 49

— Þaö er sagt aö sjóferöir
komi lit íkinnarnar á manni.
— Já, — í mínu tilfelli er þaö
venjulega fölgrænn litur.
Frestaðu alltaf til morguns því
sem þú ættir alls ekki að gera.
— Veldur alkohól þér erfið-
leikum?
— Nei, nei. Engu nema
ánægju.
Mikil ánægja í þessu lífi er
að gera það sem fólk segir að
þúgetirekkigert.
Óopinbert vegskilti: Þessir
símastaurar ráöast ekki á bíla
nema í sjálfsvörn.
Það er satt að konan verður
alltaf að þorga — en, tjáir okk-
ur einn kaldhæðinn, auðvitað
með peningum eiginmanns-
ins.
Jafnréttið mun sigra senn,
samkvæmtdregnum línum.
Áríðandi eru menn
eiginkonum sínum.
Bragi Björnsson.
Hálf vitneskjan um hvaö þú
vilt er fengin þegar þú veist
hverju þú þarft aö fórna fyrir
þaö.
„Peningar eru ekki allt“,
sagði ameriski millinn við son
sinn. „Maður sem á niu millj-
ónir dollara getur verið alveg
eins sæll og sá sem á tiu millj-
ónir“.
Þaö ætti aö vera til betri leið
til aö byrja daginn en aö fara á
fæturá morgnana.
)
Sú dökkbláa
Þessi er gömul. Svo
gömul að þegar hún gerð-
ist þótti enn ótilhiýðilegt
að konur létu sjá sig án
nokkurrar pjötlu á
kroppnum á almennum
sólarströnduni.
Þá geröist það að ein
fjallmyndarleg glæsi-
gyðja gleymdi sólbaðsföt-
unum heima, en þaö var
langt heim og veðrið of
dýrlegt til að sleppa sól-
baðinu. Eins og oftast var
þaö karlmaður sem bjarg-
aöi málunum. Séntilmaður
sem varð áskynja um
vandræði þeirrar fögru
sagði: „Ekkert mál, ég
lána þér hattinn minn og
trefilinn. Þú leggst bara á
bakið, breiðir trefilinn yfir
brjóstin og leggur hattinn
yfir — þú veist“.
Stúlkan þáói boðið,
guðs lifandi fegin, og naut
svo sólarinnar allt þar til
fulli kallinn kom. Hann
stoppaði og starði agn-
dofa á hattinn og reyndi
að skilja það sem hann sá.
Svo rann hinn óttalegi
sannleikur upp fyrir hon-
um og hann hrópaði i
skelfingu:
„Af hverju bjargiöi ekki
manninum?1'
Þær sátu tvær og ræddu um
starfiö.
— Hvernig gekk þér meö
þennan ruglaöa milla um dag-
inn?
— Hann var sko klikkaöur,
hann vildi endilega gera þaö i
líkkistu.
— Þaö hefur trúlega tekiö á
taugarnar í þér.
— Já, en ekki nærri eins
mikiö og á taugarnar í líkmönn-
unum.
Dómarinn spuröi þann
ákærða: — „Viðurkennið þér
að hafa kallaö kærandann
beinasna?"
— Mér er nú bara ómögu-
legt að muna það, sagði mað-
urinn. — En þvi lengur sem ég
virði hann fyrir mér, þvi liklegra
finnst mér þaö.
Sifelldur nöldrari kvartaöi yfir
því við lækni sinn, aö nú gæti
hann hvorki setiö né legiö.
„Þá er ekki um annaö aö
ræöa“, svaraöi læknirinn, „en
þér veröið aö hengja yður“.
— Kæra frænka, ég væri
fús til að kvænast vinkonu
þinni, ef hún væri ekki svona
heimsk.
— Ég skil það, svaraði
frænkan. — Þú þarft að eiga
konu, sem hefur vit á við tvo.
Víkingur 49