Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Page 55

LJÓÐ
Effir Magnús
Jóhannsson frá
Hafnarnesi
Leyndarmál bylgnanna.
Þegar ég var drengur var fjaran minn
ævintýraheimur. Hún var síbreytileg,
stundum sendin meó fallegum olnboga-
skeljum, silkibobbum, fédúfum og
hörpudiskum. Stundum var hún grýtt og
óhrjáleg. Þá var í henni aö finna ígulker
og stórkostlega kuöunga meö brim-
hljóöi í sér. Oft minntu sog hennar á
ekka, en stundum á kitlandi hlátur, hvísl.
Stundum voru bylgjurnar í léttu skapi aö
mér fannst, pískruöu og flissuöu eins og
lausgirtar heimasætur og létu móöan
mása um hverja þær voru skotnar í. Ann-
ars var ekkert hægt fyrir þessum karl-
skröttum, Kára og Ægi, sem voru meö
nefiö niörí öllu. Ein sagöi: Hann Hraun-
brjótur þarna úti baö mín um daginn:
Elsku hjartans krúttiö mitt. Ég skal gera
þig hamingjusama efþú tekurmér. Önn-
ur sagöi: Þiö muniö eftir bátkrílinu hérna
um daginn. Mig langaöi til aö sökkva
honum. Ég er óö í aö sökkva bátum. Sú
þriöja sagöi: Hvaö er þessi drengstauli
aö sniglast hérna í fjörunni? Vitiö þið
hvaö mig langar til? Taka hann meö mér
í útsogi.
Síöan hefég foröast fjörur.
Einangrun.
Ég hefkróaö mig inni
eins og herá undanhaldi.
Ég hefhlaöiö kringum mig múr.
Þegarlitla stúlkan handan múrsins
missir boltann sinn
varpa ég honum eins og sprengju
tilbaka.
Niöuríþögninni.
Hefuröu tekiö eftirniönum í
þögninni?
Hann er eins og elvarniöur.
Stundum þungur, stundum mjúkur.
Hlustaöu, hlustaöu vinur.
Bátstapi
Eins og lostkom fréttin.
Fífilinn sem boriö hefurgula húfu
er oröinn aö biöukollu.
Fangi
Éghef lokast inni í fiiabeinsturni
og hugsun mín er oröin bitbein
einmanaleikans.
Næturljóö
Ég hjúfra mig aö barmi næturinnar
þrýstnum og stinnum, mylkum eins og
brjóstum konu, sem væntirsín, og hár
hennar tinnusvart strýkur mjúklega heita
vanga mína og sorgirdagsins dvína út
eins og mild listamannshönd strjúki
hörpustreng.
Hjartsláttur
Hjarta mitt syngur ef ég sé þig
engillinn minn, syngureins og
ástfanginn þröstur
syngur, syngur, syngur. Víkingur 55