Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1995, Blaðsíða 64

Mótorbáturinn Óðinn GK 22.
með hádekki. Þar var dreki, einn af þes-
sum fjögurra arma drekum, en hann var
bundinn utan á rekkverkið. Ég var að
fara um borð með 25 lítra olíubrúsa og
ætlaði að stíga aftur fyrir mig í skoru sem
var í bryggjunni. En það var klaki í þre-
pinu og ég féll flatur aftur fyrir mig ofan
á ankerið og eitt flaugið gekk bara í geg-
num mig.
Tengdasonur minn keyrði mig til
Akureyrar til Gauta Arnþórssonar lækn-
is. Hann var eina tólf tíma að brasa við
mig og ég hefi náð mér sæmilega. Það
vantar einhverja parta af líffærunum en
það gerir ekkert til. Það vex bara eitthvað
í staðinn einhvers staðar annars staðar.
Ég spekúlera ekkert í því. Fyrir utan
þetta áfall þarf ég ekkert að kvarta.“
Svo við snúum okkur aftur að hand-
færaveiðunum. Hefur fiskur aldrei
brugðist alveg hér við Norðurlandið?
„Nei, aldrei alveg, en auðvitað var
fiskiríið misjafnt. Svo þarf líka að huga
að því að það er ekki alveg sama hvað
maður setur á önglana. Það er eins og ég
sagði þér með rækjuna. Þegar netin voru
komin úr sjó tók þessi stóri fiskur ekki
frosna loðnu en rækjuna gleypti hann.
Ég fór stundum með nokkrar lúkur af
rækju með mér og ég sá að hana gleypti
fiskurinn alveg ofan í maga. Fiskurinn
veit hvað rækja er.“
Þú talar um að það hafi verið vœnn
fiskursem þiðfenguð á handfœrin. Eg
minnist þess frá því áður fyrr á síld-
veiðum að þegar tóm gafst var verið
að renna fœri og það var oft milli-
fiskur og smáfiskur semfékkst.
„Við höfum fengið geysilega vænan
fisk hérna. Eins og ég nefndi er það á
parfir tt/enskra toQar
Q Auto -Trawl Winch
''nni
SYSTEM
TOGVINDUKERFI
r
RAFBOÐI
i
3*
RAFUR
j
Skeiðarás 3 • 210 Garbabær Sími: 565 8080 • Fax: 565 2150
parti út af Nesinu að ef maður fór í
gömlu miðin, sem maður lærði um af
gömlu körlunum, þá fékk maður mjög
vænan fisk. Miðin voru oft hundaþúfur
sem eru kannski farnar að grána núna en
voru grænar meðan hundar voru á
Nesinu. Þeir sáu um að rækta þær. Svo
þegar vel aflaðist og maður sá einhverja
hóla til að miða við þá bjó maður til ein-
hver ný mið. Ekki þó þannig að einhver
kerling kæmi út af einhverjum bæ að
miða við hana. Hún gat verið horfin
þegar þú leist til baka. Eitthvert fast
kennileiti varð maður að hafa.“
SKARFURINN SKAL HANN HEITA
Segðu mér nánarfrá nafngiftinni.
„Héðinn var á trillu eins og ég. Ég reri
um nótt en það var komið fram í júlí,
himneskt veður. Þá var maður ekki að
sofa fram yfir hálftvö.
Ég hafði svo mikinn gang á trillunni
minni með Albin-vélinni. Héðinn fór
hægar. Svo stoppaði ég út við Snásur þar
sem vitinn stendur, en þar situr skarfur á
syllu. Ég tók fram kíkinn og sá að hann
var með marhnút í hálsinum sem stóð
fjandalega í honum. Hann var að teygja
sig til að reyna að koma honum niður.
Þá kom Héðinn á trillu sinni og stoppaði
þarna líka og spurði á hvað ég væri að
góna. Ég sagði að ég væri að horfa á
skarfinn en hann væri að reyna að ýta
marhnútnum niður með því að nudda
hálsinum við stein sem væri þarna. Og
svo sá ég að hann hafði marhnútinn
niður.
Þá sagði Héðinn: - Það er best að þú
sért sjálfur skarfur.
Þetta nafn festist svo við mig. Ég hafði
alltaf kamfóruglas með mér á trillunni
og nokkra sykurmola í poka. Mér þótti
oft gott að fá mér kamfóru í mola þegar
það var kalt.
Svo að í þetta sinn tók ég fram kam-
fóruglasið, en ég var með stóra, kantaða
sykurmola. Ég sagði því við Héðin:
- Jæja, vinur, viltu kamfóru í mola upp
á það?
- Það má renna úr honum, sagði hann.
Héðinn var mikil sjóhetja á meðan
hann entist, en hann var tæplega níræður
þegar hann dó. Hann var afburðastjór-
nandi og haggaðist aldrei.
Hitt er annað mál að það eru afbragðs
sjómenn til ennþá og þeir hafa yfir svo
mikilli tækni að ráða. Þeir sjá allt í
64