Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.2002, Side 39

sínugulum vinnufötum, sem voru hlý og
þægileg. Ég var bara í stígvélum, buxum
og stuttermabol. Svartklæddur eins og
sérsveitarmaður. Af og lil horfðist ég í
augu við sjómanninn, en það var erfitt að
ráða í þau. Þau sögðu: „Burtu með þig”,
„Við höfum þetta af’ eða „Hvað höfum
við eiginlegt gert?”
Ég horfði mest út í fjarskann, burt frá
bátnum. Við snerumst i hringi eins og
litlu leikbátarnir í Tívolí og ég gat ekki
valið mér sjálfur útsýni og varð að taka
því, sem að höndurn bar.
í tunglsskininu sá ég Estoniu rísa upp
á endann líkt og Titanic án þess að geta
greint hvort það var stefni eða skutur,
sem bar við himinn. Það heyrðust kvein
og andvörp frá þeim, sem voru fyrir aft-
an mig í bátnum. Kannski áttu þeir fjöl-
skyldu og vini um borð í ferjunni, sem
sökk nú hratt í djúpið. Kannski var þetta
samúð. Mér leið hvorki illa vegna ann-
arra né mín. Tilfinningar mínar voru
dofnar. Ég ætlaði bara heim.
Það greip um sig óróleiki í bátnum
þegar sjóinn stærði. Vindurinn hvein og
reif bæði í fólkið og bátræksnið. Sú fyrsta
af mörgum ágjöfum, er risaöldur helltu
sér skyndilega yfir bátinn og reyndu í
illsku sinni að þrífa okkur með sér út í
sjóinn, var lítil í samanburði við þær,
sem síðar komu. Verst var ef maður sneri
baki í þær, þegar þær skullu yfir.
En það var einnig annað, sem olli
okkur angist. Nokkrum hafði skolað fyr-
ir borð. Ungur maður hafði borist út fyr-
ir bátinn og var beint fyrir frarnan okkur
sjómanninn. Við þrifunt í hann og dróg-
um hann um borð.
Nú fengum við annað til að hugsa um.
Okkur rak á góðum hraða á öldunum
án þess að lenda undir þeint. Við aðrar
aðstæður hefði þetta getað verið
skemmtilegt að ekki sé talað urn full-
huga, sent hafa nautn af flúðasiglingum.
Nú heyrðist í skipsflautum. Ég þekkti
aftur flautið í Óslóarferjunni, sent siglir
frá Kaupmannahöfn, nálægt heintili okk-
ar Friðriku. Mér hefur alltaf fundist
hljóðið frá henni ömurlegt og ógnvekj-
andi. Svo var einnig núna, þegar skipin
hlutu að vera svo nálægt okkur.
Allt í einu sáunt við þau umhverfis
okkur. Ferjur og áreiðanlega nokkur ol-
íuskip mynduðu hring um svæðið og
ljóskastarar leituðu í myrkrinu. Ljóskeil-
urnar voru alltaf nálægt okkur, en fundu
okkur aldrei. Þrátt fyrir það óx okkur
bjartsýni. Hinir hrópuðu og blésu i litlu
flauturnar á björgunarvestunum, ef þeir
á annað borð voru í vesti. Það var blásið
í kapp við þungan og önturlegan hvin
skipsflautanna. Ég hrópaði hvorki né
flautaði, en þegar sjómaðurinn við hlið-
ina á ntér fór að flauta, gerði ég það líka.
Veðrið lægði aftur. Öldurnar lægði og
okkur rak hægt og rólega í áttina að
stórri ferju. Hún líktist Estoniu. Það voru
ljóskastarar á skipinu og kýraugun voru
uppljómuð í löngum röðum. Og við gát-
unt lesið bókstafina á skipssíðunni. Ég
man ekki hvað stóð þar, en ég varð undr-
andi yfir þefskyni mínu. Ég fann lyktina
af ferjunni.
Við flautuðum og hrópuðum fullum
hálsi.
Það var kominn tíma til að yfirgefa
bálinn og synda þá 50 metra, sem ég á-
ætlaði að væru að björgunarskipi okkar.
Ég fór að losa reipið, sem ég hafði bund-
ið um vinstri handlegginn. En nú rak
okkur í ranga átt og framhjá ferjunni.
Við smugum gegnun op í skiparöðinni,
sem hafði slegið hring um okkur. Þyrla
flaug hratt yfir. Hávaðann lægði og það
varð hljótt. Allt varð myrkt aftur og eng-
in skip í sjónmáli. Við vorum enn orðin
alein aftur og ég batt reipið um hand-
legginn á ný.
Svo nærri og þó ekki. Þetta var meira
en flestir réðu við. Enn einu sinni mátti
heyra lág andvörp, grát og kveinstafi.
Fólk var að gefast upp og þeir fyrstu
lögðust í sjóinn í úthverfum og loftlaus-
um bátnum, til að deyja í bókstaflegum
skilningi. Óróinn braust úl aftur. Hann
gerði það líka fyrir utan bátinn, ef svo
má að orði komast. Hirninn og haf fóru á
hreyfingu. Helvítisógnin byrjaði fyrir al-
vöru.
Það var eins og ég berðist bæði við
bátinn og hafið þegar við lömdumst
stjórnlaust upp og niður risastórar öld-
urnar. Þær voru á hæð við Sívalaturn. Ég
hafði fyrir löngu misst allt tímaskyn, til-
finningarnar voru horfnar. Ég vissi fyrir
vist, að öldurnar gátu hellst yfir okkur
eins og við yrðum undir hrynjandi húsi.
Hagl og sædrífa börðu mig í andlitið.
Það var eins og ég væri skipstjóri á bátn-
um, því ég stóð andspænis öldunum og
fylgdist nákvæmlega nteð siglingunni.
Oftast sá ég öldurnar koma og var því
viðbúinn þeim. Ég barðist á móti og hélt
mér af alefli, þegar þær brotnuðu fyrir
okkur og rykktu í bátinn og fólkið, setn
gaf frá sér neyðaróp. Stundum var hvorki
hægt að sjá né draga andann. Við vorum
i kafi. Þegar báturinn kom upp á yfir-
borðið, var grafarþögn og við höfðum
það á tilfinningunni, að ekki hefðu allir
kornið úr kafinu. Sjómaðurinn, sá við
hliðina á mér, var þar ennþá.
Ég hafði ekki mælt orð af vörum hing-
að til. Ég tautaði nú með sjálfum mér:
„Friðrika, ég elska þig.” Aftur og aftur.
Nokkrum sinnum upphátt ef kvika lék
okkur illa.
Stjórnlausan björgunarbát rak hratt að
hlið okkar utan úr myrkrinu. Hann var
óskemmdur, uppblásinn en stjórnlaus,
en óveðrið hafði nánast hvolft honurn
vegna þess hve léttur hann var. En hann
var ekki tómur, því á botninum á honum
sáuin við mann liggja með útrétta arma
og fætur og hann hrópaði á hjálp. Sam-
síða flutum við í um 15 metra fjarlægð
hvor frá öðrum, heili báturinn hans og
ræksnið okkar.
Ég og sjómaðurinn vorum bæði athug-
ulir og einbeittir. Ekki vissi ég hvað hann
hugsaði, en ég vildi ná í björgunarbátinn.
Eins og fyrir kraftaverk bar vindurinn
bátinn til okkar og við náðum taki á
honum. Maðurinn lá nánast uppréttur, í
lóðréttri stöðu og hélt dauðahaldi í svart-
an botninn og reipisenda. Hálfir út úr
bátnum okkar reyndum við að snúa
bátnum. Maðurinn öskraði. Ef við hefð-
DNG handfæravindur og STK staösetningarkerfi
Átaks- og lengdarmælingar fyrir togskip og dragnótabáta
Sjóvéla línukerfi og LineTec stjórnbúnaöur
VAKI
DNG
Armúli 44 • 108 Reykjavík
sími 595 3000 • fax 595 3001
Lonsbakki • 602 Akureyri
sími 461 1122 • fax 461 1125
www.vaki.is
v a k i @ v a k i. i í
Sjómannablaðið Vfkingur - 39