Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.2002, Side 51

Skipstjóri starði felmstfullur niður á
þetta óþekkta andlit, spratt svo upp og
velti af sér hinum óvelkomna gesti. Svo
dustaði hann buxur sínar, hristi sig og
settist að nýju með virðuleik, en þó
kafrjóður i andliti. Tveir dyraverðir
komu hlaupandi og gripu Einar og drógu
hann með sér út úr salnum. Það varð á-
fangi á leið hans í fangelsi bæjarins.
„Mér reiknaðist til að hann staðnæmd-
ist inni í salnum i nákvæmlega fimmtíu
sekúndur.” sagði Halli við félaga sína við
borðið og leit á úr sitt. „Það er nú betra
að hafa þetta jafnara.”
Daginn eftir hafði veðrið lægt að
nokkru. Ákveðið var að færa skipið til
Bolungavíkur og fá viðgerð á
bilun í vélarúmi. Einar var sóttur í
fangelsið og var hann heldur krumpinn í
andliti og niðurlútur. Hann stundi upp
hvort nokkur ætti sjúss til að bjarga lífi
sínu og var nú öll bindindisáætlun hrun-
in, enda hafði hún varað stutt. Einhver
átti lögg á pela og hinn fersk frelsaði
fangi tók gleði sína að nýju. Viðgerðin á
vélinni tók lengri tíma en ætlað var og á-
kvað Einar að fara í rannsóknartúr um
þorpið og athuga hversu vel bæri lil
málmleitar í því byggðarlagi. Einhver
koparrör fann hann á stangli við smiðju-
dyr og smá brotaglingur við bryggju-
sporð, en ekki neitt, sem orð var á ger-
andi. Þá rakst hann í flasið á einurn
hinna yngri skipverja, sem heima áttu í
þorpinu og er sá komst að því hvað hann
hafði fyrir stafni sagði hann:
„Ég veit um stóra rúllu af jarðkapli,
sem stendur skammt frá bryggjunni.
Þetta er eitthvert aflagt drasl, held ég.
Þarna er um að ræða óhemju af kopar og
blýi, sem gott verð gæti fengist fyrir í
Þýskalandi.”
Einar tók kipp við fregnina.
„Við förum í nótt og hirðum kapal-
inn.” sagði hann áfjaður.
Um nóttina tóku þeir skektu trausta-
taki og réru til námunda við rúlluna. Rör
var i gegnum gat í miðju hennar og stóð
hún þannig á búkkum svo auðvelt var að
rekja af af henni niður í bátinn. Kapall-
inn hlykkjaðist upp og myndaði stóra
flækjuhrúgu í skektunni, en þeir höfðu
af að tæma af rúllunni og réru með farm
sinn til skipsins. Ungi drengurinn fór um
borð í skipið og Einar rétti honum end-
ann á kaplinum, sem hinn dró svo til sín
og þræddi hann niður um lestaropið.
Þeir fóru svo niður í lestina og tróðu
flækjunum eftir getu út í eina stíuna.
Um morguninn var haldið til veiða og
reyndist vera mokfiskirí á miðunum. í
lok túrsins var haldið til lands í Bofung-
arvík til að lesta kola af bátum til viðbót-
ar og skyldi fiskurinn seldur i Þýska-
landi. Skyndilega birtist lögreglustjóri
bæjarins á bryggjunni og kallaði til skip-
stjóra, sem var með höfuð sitt úti í brú-
arglugga:
„Ég þarf að fá skipverja til yfirheyrslu
upp á skrifstofu.” sagði hann. „Það hefur
verið stolið rafmagnskapli af rúllu hér
upp við bryggjuna sem ætlaður var til
endurnýjunar rafmagnslagninga í bæn-
um. Þetta er rándýr kapall og tjónið mik-
ið. Það leikur grunur á að einhverjir
skipverja hafi stolið kaplinum.”
„Það er ómögulegt fyrir mig að missa
skipshöfnina í þetta mál núna.” sagði
skipstjóri. „Við megurn ekki við töfinni,
sem af því hlýst. Við gætum tapað við
það ákveðnum söludegi í Þýskalandi.
Þetta verður að bíða þangað til við kom-
um til baka aftur úr siglingunni.”
Lögreglustjóri taldi sig ekki hafa nein
rök gegn þessu, en sagðist kalla menn til
yfirheyrslu að söluferð lokinni. Einar Al-
heims var uppi á þilfari og hafði þann
starfa að sturta kolanum niður í lestina
og heyrði því boðskap lögreglustjórans.
Hann fölnaði upp og hvíslaði að dreng-
hnokkanum, sem verið hafði með hon-
um í kapalráninu og vann nú með hon-
um á lúgunni:
„Nvi hefurðu farið þokkalega að ráði
þínu. Þú sagðir að þetta væri ónýtt drasl,
en svo er þetta rándýr vara, sem átti að
fara beint í notkun. Maður er bara i ægi-
legu klandri.”
„Ég vissi ekki annað en að þetta væri
bara ónýtt rusl.” sagði strákur aumri
röddu.
Það var lagt af stað til Þýskalands og
Einar sagði við strákinn að úr því sem
komið væri yrðu þeir að fara niður i lest
og rista hlífina utan af kaplinum og gera
málminn tilbúinn til sölu. Síðan yrðu
þeir að gæta þess að ekki fyndist ritja af
efninu í lestinni, selja svo málminn í
Þýskalandi og harðneita síðan að hafa
komið nálægt þessu máli. Þeir hófust
þegar handa við þetta verk, en lítið þurfti
að vinna við veiðarfærin á þilfari á leið-
inni. Skipstjóri spurði einskis og virtist
hafa gleymt málinu.
Þegar komið var til hafnar í Þýskalandi
kom málmkaupmaðurinn um borð og
nú kvaðst Einar Alheims hafa nokkuð að
selja. Höluðu þeir kumpánar birgðir sín-
ar upp úr lestinni og upp á bryggju þar
sem málmkaupmaður hafði tvo karla sér
til aðstoðar við að vigta efnið. Regn var í
lofti og voru karlarnir fremur slæpulegir
við vogina, en Einar taldi vigtina svikna
og verkið tóm svik og falsanir. Hljóp
hann um borð til að finna eitthvað til
viðmiðunar á vigtina, en fann ekkert
utan einn grjónapakka breskan og var sá
merktur með líbsvigt í stað kílós. Snaraði
hann pakkanum á vogina og skipaði
þýskurn að rétta af kerfið. Þeir urðu hinir
verstu við yfirgang þennan, bentu upp í
loftið og spurðu hvort eðfilegt væri að
þeir stæðu hér tif vigtunar á breskum
grjónum í hellirigningu til viðbótar kop-
ars og blýs. Einar þusaði eitthvað yfir
þeim, en varð að láta við svo búið standa
og fékk engri breytingu á vigtinni til
leiðar kornið. Enda ekkert vitað nema
hún hafi verið í besta lagi. Hann fékk dá-
góðan skylding fyrir málminn, en ein-
hvernvegin leit svo út sem það vekti
honum takmarkaðrar gleði. Tók nú að
leggjast á huga hans kvíði vegna væntan-
legrar heimkomu og réttarhalda og
rnyndi hann þar með verða stimplaður
sem þjófur og óbótamaður. Og jafnvel
myndi hann verða fangelsaður. Hann
kallaði Halla bátsmann á eintal og kvaðst
hafa í huga að stinga af af skipinu og fara
til annars lands og leita sér að vinnu. Til
íslands þyrði hann varla að fara aftur.
Hann rak hönd sína í vasann og kom
upp með töflur, sem hann kvaðst hafa
stolið úr apóteki stýrimanns og væri
þetta sá læknisdómur er antabus nefndist
og við inntöku þess lyfs væri vonlaust
fyrir mann að neyta víns, því þá færi
skrokkurinn allur úr lagi og maður yrði
fárveikur. Kvað hann, ef hann léti af för
sinni verða, yrði heilabúið að vera í full-
komnu lagi og ekki tjáði að vera að
neinu víngutli. Þeir ákváðu að fara sam-
an í land og finna afskekta krá og ræða
þetta mál nánar. Halli fékk sér bjór, en
Einar keypti kók og tók öðru hvoru töfl-
urnar upp úr vasanum og starði á þær í
lófa sér. Hann var stundum langt kominn
með að bera þær að vörurn sér, en ætíð
hurfu þær svo niður í vasa hans aftur.
Þegar svo hafði gengið um tíma hreytti
hann út úr sér:
„O, jæja, asskotinn hafi það. Ég held
að maður fái sér bara bjór.”
Hann veifaði til þjónsins og fékk sinn
Sjómannablaðið Víkingur - 51