Fálkinn


Fálkinn - 19.07.1965, Blaðsíða 17

Fálkinn - 19.07.1965, Blaðsíða 17
__l 0 Q -" ^H > < h < . - •-•¦_ bJUD- ¦ _ — _ Z v_ 1-_1 z _ m ¦_¦ _ - D "-¦_:-_"-_ -- < _- ___í < z h p__g _ z ui ^ z h _ z ; !¦_» tn z = á^ < < 2 ' Z HQ < m < ; rvi _ v< _ p-i _ _ _ 11 < x - > - r- o -L__j < z z " - z 5 - < < _r ~ _ - z 0 ¦ A 1 KUNN Á DWEí ELSKA ELLU . . 1— - Tl rn Z í < S z i_ n 5 - ^ n - 3 _ 0 z < _y D _ z -0Lj lh uj tn < - J < " _-_1 " H _ NR "-_'-¦•_ __^ d z z < _^> - _ - h ^ _ I Q'^ h-—\ ^ _ - v< ___i > j m in _ - _ _ L_| I < _l _-d Z r, U ^! _ o -j z ^S _ < a _ alls konar ruslaralýð undir sinn verndarvæng. Hann sagði: „Ég hef að- eins séð haha einu sinni, en mér fanhst hún viðkunnan- legasta stúlka." Hann stóð upp frá skrifborðinu. „Komdu og sjáðu hana sjálf — við getum horft gegnum glerrúðuna." Hann benti: „Þarna er hún. Ljóshærða stúlkan. Hún er ósköp veikluleg — veitti ekki af að bæta á sig nokkrum kíló- um." Hún sat úti í horni og sneri bakinu að okkur. I sömu svifum reis hún upp með bréfabunka í hendinni og kom gangandi að dyrun- um. „Indæl stúlka," sagði Owen, „ljós og fíngerð." ÞESSIR karlmenn! Aðeins karlmaður sem var ást- fanginn af annarri stúlku, hefði getað verið svona staui'blindur. Ungfrú Barr var áreiðanlega fegursta kvenvera sem nokkru sinni hafði gengið inn um dyrn- ar á skrifstofu Owens. Hún var tágrönn og fín- gerð, sviflétt í hreyfingum, ljós eins og álfamær með viðkvæman munnsvip. Hárið á henni var silkimjúkt og glitrandi og augun stór og himinblá. Hörundið var mjólkurhvítt og daufur blómroði í vöngunum. Stúlka eins og hún hlaut að vekja verndartilfinningu allra karlmanna. Mér leizt ekki á blikuna. Nógu slæmt var að missa ástralska efna- fræðinginn. En ég sá fyrir, að enginn karlmaður myndi svo mikið sem líta í áttina til mín ef þessi unaðsfagra gyðja væri einhvers staðar nálæg. . Áður en ég.kom upp orði sagði Owen: „Heyrið þér, ungfrú Barr, mig langar að kynna yður fyrir vinstúlku minni, ungf rú Deboruh Connor. Hún er að leita að stúlku sem vildi leigja með henni ágæta íbúð. Mér datt í hug, að þig gætuð kann- ski..." Mig langaði að sparka í hann. Ég hlustaði eins og í leiðslu meðan þau ákváðu, að við hittumst klukkan eitt og borðuðum saman hádegis- verð. Fenella Barr brosti töfrandi brosi og sagði: „Það er indælt — ég skal vera stundvís." Um leið og hún var horfin úr augsýn sneri ég mér að Owen og sagði honum 6- þvegnum orðum hvað mér fannst um hann, ungfrú Barr og þessa fráleitu uppástngu. Hann leit undrandi á mig. „Láttu ekki eins og kjáni. Enginn myndi líta tvisvar á á hana ef þú værir nær- stödd." Hann lagði höndina hughreystandi á öxl mér, og ég óskaði, að ég gæti bitið hana af mér um úlnliðinn. Auðvitað var þetta fallega sagt, en ég vissi mætavel, að við hliðina á þessu fíngerða stofublómi var ég ámóta lokkandi og gömul belja. „Ég er viss um, að hún er elskuleg stúlka," hélt Owen áfram. „Hugsaðu um þetta." t^G hugsaði ekki um annað -t-1 fram að mat. Hvernig átti ég að snúa mig út úr þessu? Segja henni, að ég fengi æðisköst með fullu tungli? („Ekki drápsæði eða svoleiðis, en þó er vissara að fela brauðhnífinn.") - Klukkutíma var ég að segja henni, að ég hataði þvotta og hreingerningar og hreinsaði aldrei baðkerið eftir mig („Það er allt í lagi — ég skal taka það að mér," sagði hún.),að ég þyldi ekki uppþvotta og til- tekt („Allt í lagi — ég skal sjá um það."), og að ég þjáð- ist af meðfæddri leti, eyðslu- semi, kæruleysi og geðillsku. Ég lýsti skapgerðargöllum mínum með dramatískum sannfæringarkrafti, en hún brosti bara og tók öllu svo glaðlega, að ég varð að minna sjálfa mig á, að ég sæti andspænis dauðadómi mínum. Loks spurði ég hvers vegna hún væri komin til London. Hún svaraði með einlægu brosi: „London er full af karlmönnum. Mig langar svo að gifta mig." Hún bætti við angurvær: „En karl- mönnum geðjast ekki að mér." TjAÐ lá við, að ég biti " stykki úr bollanum mín- um. „Nei," hugsaði ég, „flug- urnar eru víst hættar að sækja í hunangið!" „Ég veit ekki hvernig á því stendur," hélt hún áfram. „Þeir bjóða mér út einu sinni... en aldrei oftar. Ég hlýt að gera einhverja vit- leysu án þess að vita af því." Hún leit á mig svo ein- kennilega hjálparvana, að ég varð að bæla niður hlýja samúðarkennd. Nei, þetta dugði ekki. Ég þóttist vita, að hún myndi varpa frá sér þessari villandi grímu um leið og hún flytti inn í íbúð- ina og sýna sig í réttu Ijósi sem tálfögur Mata Hari. „Ég trúi þér ekki," sagði ég þurrlega. Hún brosti. „Þú átt eftir að sjá það ef ég flyt til þín. Ég hef verið lengst með sama manninum tvo mánuði, en þá var hann búinn að fá nóg af mér. Ég hélt að hann væri ástfanginn af mér." Hún varð niðurlút. „Ég yar ástfangin af honum," bætti hún við. Ég varð að stilla mig um að sf anda upp og f aðma hana að mér. Hún var sæt eins og lítill kettlingur. Annað hvort var hún svona ótrúlaga hreinskilin eða svívirðilega klók. Ég spurði hana nánar. Jú, hún sagðist hafa þekkt ótal karlmenn — skrifstofu- menn, skraddara, sjómenn, hermenn, verzlunarmenh, iðnaðarmenn... en enginn þeirra hafði beðið hennar „Ég hlýt að haga mér ein- hvern veginn öðruvísi en ég ætti að gera," sagði hún. „En ég veit ekki hvernig á því stendur." Ég horfði rugluð á hana. Ég skildi alls ekki ástæðuna.' stúlkan var heillandi fögur og eftir því aðlaðandi. Hún sagði: „Þú veizt nátt- úrlega ekki um hvað ég er að tala. Stúlka eins og þú . .." Af raddblæ hennar mátti ráða, að fílefldir karl- menn féllu i öngvit af hrifn- ingu ef ég svo mikið sem liti á þá. „Owen Dudley sér ekki sólina fyrir þér — það er auðséð á augnaráðinu. Og hann er áreiðanlega ekki sá eini." Ó, græðandi smyrsl, ó sæta hunang! Hver stenzt hina ljúfu töfra smjaðurs- ins? Ég tók ákvörðun í mál- inu. Ég stóð upp og sagði: „Ég skal hjálpa þér með flutningana." ÞANNIG kom Fenella inn í líf mitt. Og sama kvöldið sannaði hún fullyrð- ingar sínar. Hún hafði kynnzt ungum arkítekt á hótelinu þar sem hún bjó áður, og nú bauð hann henni til kvöldverðar. Mér til undrunar kom hún heim klukkan tíu. FALKI NN 17

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.