Tímarit iðnaðarmanna - 20.12.1941, Blaðsíða 41

Jólahefti Tímarits iðnaðarmanna 1941
„Innan úr bögglinum kom rúmfjöl, snilldarvel gerð“.
„Ásmundur er að koma, niamma," sagði hún,
og Gunnhildi fannst eins og glaða sólskin i mál-
rómi hennar og fótataki, er hún liraðaði sér
fram til dyra. En Gunnhildi var þungt fyrir
brjósti. Nú var allt afráðið. Ásmundur barna-
kennari bafði komið slcömmu eftir að hún fór
til messunnar á Grundum, og beðið hana um
hönd Snjólaugar. Ef öðruvísi hefði staðið á,
mundi henni liafa geðjazl vel að þessum unga
manni. En hún gat ekki ennþá að fullu fellt
sig við þá hugsun, að hann ætti að verða tengda-
sonur bennar. En nú var þetta fullráðið og
ekki mátti áhyggja hennar skyggja á gleði Snjó-
laugar, yngsta barnsins hennar, sólargeislans á
lieimiJinu. Hún andvarpaði þungt, og kepptist
við vinnu sína.
Þegar húslestri var lokið á Efra-Núpi á jóla-
nóttina og allir voru að setjast við kaffiborðið,
þar sem jólagjöfunum Iiafði verið komið fyrir
í fallegum hlaða á einu horninu — gekk Ás-
mundur kennari fram og sótti eittlivað aflangt,
vafið innan í bréf, og rétli það húsfreyjunni,
þögull og prúður. Gunnhildur varð liálfráðalaus
og forviða, þakkaði og lagði gjöfina hjá liinum.
Bögglarnir voru aldrei opnaðir fyr en búið var
að drekka kaffið.
Hálfféimin rakti húsfreyjan utan af langa
bögglinum sínum, um leið og liitt fólkið. Inn-
an úr Iionuin kom rúmfjöl, snilldarvel gerð,
og vers eftir Hallgrím Pétursson, með höfða-
letri, lukti um útskurðinn i fögrum línum.
Gunnhildur lnisfreyja kunni að lesa þetta
forna letur, sem var grafið á hornspænina og
brauðmótin í hennar ungdæmi, og las nú ó-
hikað:
„Fólk mitt og hús fel ég, Jesús,
forsjón og verndan þinni.
Höndin þín trú, herra Jesú,
hún gevmi nú
hvert eitt guðsbarn hér inni“.
Fólkið lilustaði af fjálgleika og tárin komu
fram í augu gamla .Tóns ráðsmanns. Gunnhild-
ur gekk til Ásmundar og rétli lionum hönd sina
á ný, en nú var hvorki hik né þvingun í liand-
taki hennar. Hann brosti af einlægni. Og nú
sá Gunnhildur húsfreyja, að hönd hans var ó-
venju fögur og að enni hans var einkennilega
fallegt og bjarl, eins og frá því stafaði endur-
skini af geislum guðs blessunar.
Hulda.
39