Vikan - 17.05.1962, Blaðsíða 11

Á Bústaðaveginum drógu þeir aftur á okkur,
ekki sízt þegar ég hægði á mér þegar ég fór
í gegn um braggahverfið, og krakkarnir þustu
út að götunni beggja vegna. Þetta var ægilega
spennandi fyrir þau. Þarna var löggan að eita
bíl með einhverjum bófum og sirennuvælið og
rauða ljósið gerði sitt til að auka óhrifin.
Ég sá nú að þessi leikur mundi ekki standa
lengi. Þetta mundi enda með þvi að þeir næðu
i mig, því þótt Consúllinn væri eitt öruggasta,
þægilegasta og viðbragðssneggsta farartæki, sem
ég hafði ekið, þá var Chevrinn sýnilega lirað-
gengari á beinum vegi. Eina ráðið var að taka
nokkrar beygjur og reyna að nýta þá kosti
Consúlsins eins og hægt var, og tefja fyrir
Clievrolet bílnum, sem varð að hægja ó sér í
beygjunum. Þess vegna beygði ég upp i Bústaða-
hverfið og ætlaði að fara þar nokkra króka,
en þar misreiknaðist mér illa, því hávaðinn
frá sirennunni var svo mikiil að 511 hörn hverf-
isins þustu út á götuna og ég varð að hægja
töluvert á ferðinni til að geta stanzað samstundis
ef einhver óvitinn álpaðist í veg fyrir mig. Og
ekki batnaði það þegar ég komst niður á Rétt-
arholtsveginn. Það var eins og börnin spryttu
upp úr jörðinni.
Ég sá að leiknum var lokið. Ef til vill gæti
ég þraukað nokkur hundruð metra í viðhót,
en það var tilgangslaust og of hættulegt.
Consúllinn þaut áfram eins og væri hann með rakettu í skottinu . . .
Komið að skuldadögum.
Ég stöðvaði því bilinn, drap á honum, setti
\ lyklana í vasann og hímdi niðurheygður i sæt-
inu á meðan lögreglubillinn skauzt framfyrir
mig og stanzaði þar. Mér fannst óratími liðá
þangað til lögregluþjónarnir komu út úr biln-
um sitt hvorum megin og héldu í áttina til min
alvariegir á svip og þungbúnir. Ég var næstum
])ví húinn að gleyma farþeganum, sem sat hjá
mér í aftursætinu, þangað til hann sagði glað-
klakkalega: „Jæja', pillur minn. Nú er komið
að skuldadögum fyrir þig,“ og svo liló hann
illgirnislega. Nú var Runólfi skemmt.
Jú, það var ljósmyndarinn, Runólfur Elen-
Okkur leiddist að bíða.