Vikan - 19.08.1971, Qupperneq 48

Sí«>an Sídast
UNG STLJLKA
ER LÍFVÖRÐUR
FRÚ NIXON
Þess vegna hefur lengi verið
leitað að konu, sem gæti tekið að
sér að vernda frú Nixon. Og nú
hefur hún loksins fundizt. Hún
heitir Phyllis Schantz og er aðeins
21 árs. Hún kann samt að hand-
leika skotvopn af jafnmikilli fimi
og hraða og nokkur karlmaður og
að auki er hún sérfræðingur (
karate og talar fjöldann allan af
tungumálum.
Þegar Nixon Bandaríkjaforseti
fær morgunpóstinn sinn, eru næst-
um alltaf morðhótanir meðal bréf-
anna til hans. Starfsfólk hans fer
yfir póstinn, áður en forsetinn fær
hann í hendur, og tekur hótunar-
bréfin og lætur öryggislögregluna
fá þau. Forsetafrúin fær reyndar
aldrei slík bréf og ekki hefur í
sögu landsins verið reynt að ráða
forsetafrú af dögum. Hins vegar
verður hún að hafa öryggisvörð
jafnt á nóttu sem degi.
Það hefur löngum farið í taug-
arnar á frú Nixon að þurfa að
hafa fílsterkan karlmann með sér,
hvert sem hún fer og vita af
honum standa fyrir utan dyrnar
allan sólarhringinn.
Þegar frú Nixon fær sér nú
gönguferð um garðinn umhverfis
Hvíta húsið eða fer eitthvað með
börnum sínum, er ungfrú Phyllis
alltaf með. Hún er útlits eins og
barnfóstra, en hefur byssu til taks
í har '-'ösku sinni og er stöðugt
á varðbergi. Phyllis varð fljótt vin-
sæl meðal starfsfélaga sinna, sem
ailir eru karlmenn. Eftir að hún
hafði verið lífvörður forsetafrúar-
innar til reynslu, var hún fastráð-
in með skriflegum samningi. Við
það tækifæri óskaði yfirmaður
hennar henni allra heilla í starf-
inu — með kossi, eins og með-
fylgjandi mynd sýnir.
☆
— Fólk hefur ekki hugmynd um, hverju það hendir.
AÐALSMAÐURINN
ER ÖSKUKARL
Skozkur aðalsmaður og eigandi
herragarðs, Colin Lindsay Mac-
Dougall, er maður hreinlegur í
betra lagi og þolir ekki rusl i ná-
vist sinni. Búgarður hans stend-
ur nærri litlu þorpi, og þar er að-
eins einn sorphreinsunarmaður.
Stundum vill bregða við, að ösku-
karlinn forfallist; honum þykir
góður sopinn og fær andstyggð
á ótætis öskunni, þegar hann er
á þeim buxunum. Þá bregður svo
einkennilega við, að aðalsmaður-
inn hleypur í skarðið og hreinsar
sorpið, ekki aðeins frá herragarði
sínum, heldur fyrir alla þorpsbúa.
Honum finnst skemmtilegt verk
að vera öskukarl.
— Ég er viss um, að fólk hefur
ekki hugmynd um, hverju það
hendir, segir hann. — Það er
aldeilis ævintýralegt, hvað lendir
á sorphaugunum.
Þegar aðalsmaðurinn hefur lok-
ið við að hreinsa sorpið, fer hann
úr vinnugallanum sinum að kvöldi,
klæðist skotapilsinu sínu og sezt
við virðulegt matborðið í herra-
garðinum sínum, sem er frá sautj-
ándu öld. Hann býður gjarnan
góðborgurum í mat til sín og
skemmtir þeim með því að segja
þeim sögur úr öskunni . . .
☆
48 VIKAN 33. TBL.