Vikan - 06.12.1973, Síða 36

Al
*«#
ýólaskrtytíngar
$ólatré pökkuð
í nylonmt
Rauðgreni jólatré
Blágreni jólatré
Balsam jólatré sem ekki
hrinur af
GRÓÐRARSTÖÐIN
V/MIKLATORG
sírnar 22822 — 19775
GRÓÐRARSKÁLINN
V/HAFNARFJARÐARVEG
simi 42260
GRÓÐRARSTÖÐIN
BREIÐHOLTI
simi 35225
— Jú, þú heitir... já, þú heitir
Sunny? Er þaö ekki, Sunny?
— Nei, ég heiti...
— Mamma!
— Er þetta drengurinn þinn? A
næsta augnabliki var Jimmy
kominn i kjöltu hennar.
Stundarkorni siöar sat hún i
hnipri, með Jimmy i kjöltunni, og
beið. Hinir, sem þarna voru,
stóðu yfirleitt og hölluðu sér upp
að veggjunum, eða sátu á gólfinu
og borðum. Litskrúðug föt þeirra
lifguðu sannarlega upp á dapur-
legt herbergið.
Hún hafði verið dauðhrædd við
þetta fólk, en nú, þegar hún sá
það svona nálægt sér, sá hún að
ekkert var að óttast af þeirra
hálfu. Það ýmist hvislaðist á eða
þagði. Það var eiginlega furðuleg
ró yfir öllum hópnum, þegar
maður hugsaði til þess, sem á
undan var gengið. Sum brostu til
hennar og Jimmys og þetta var
geðugasta fólk að sjá. Það var að
minnsta kosti ekki eins ógnvekj-
andi og lögregluþjónarnir. Hún
sat þarna i hnipri, eins og ótta-
slegið dýr, umkringt veiðihund-
um.
Það gat lika verið vegna þess
að lögregluþjónarnir voru svo
margir. Tveir þeirra komu
fimmtu hverja minútu og kölluðu
á ungmenni úr hópnum. En það
komu æ fleiri, svo það sá varla
högg á vatni.
Laurel þekkti einn, sem komið
var með og það var ungi negrinn,
sem hafði sagt henni frá Jimmy,
og það var hann, sem hafði rétt
skiltin út úr sendiferðabilnum.
Hann stóð með hendur á mjöðm-
um i miðju herberginu og sneri
sér hægt i hring, til að virða fyrir
sér nærstadda. Hann kinkaði
kolli, þegar hann sá einhvern sem
hann þekkti.
Hann leit á Laurel, virti hana
gaumgæfilega fyrir sér og gekk
svo hægt til hennar. — Sunny?
Hvar i f jandanum hefir þú verið?
— Eg heiti Laurel. Rödd henn-
ar var aðeins hviskur. Rauðir
flekkir dönsuðu fyrir augum
hennar og sólin myndaði mynztur
á svarta andlitið á negranum,
sem stóð fyrir framan hana. En
það var engin sól i herberginu.
Hann settist á hækjur sér og
hafði ekki af henni augun. Eyrna-
hringurinn dansaði i sjónmáli
hennar.
— Ne...ei, vina min, þú heitir
Sunny, það er ég viss um.
Svo leit hann á Jimmy.
— Hvaðan hefur þú hann? Það
var svo frekjulegur eignaréttur
augljós i rödd hans, að hún varð
dauðskelkuð.
— Er einhver Devereux hér,
Laurel Devereux?
Laurel heyrði að lögreglu-
þjónninn i gættinni kallaði nafn
hennar. Hún grét i hjarta sinu,
hrópaði á hjálp, en kom ekki upp
nokkru orði, sat aðeins þögul fyrir
framan manninn.
— Frú Devereux, sagði vin-
gjarnleg rödd við hlið hennar.
Teppavöruhúsið PERSIA
Skeifan 11 - sími 85822
36 VIKAN 49.TBL.