Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 68

ENN EIN
JOLABOK FRÁ HILMI
Nikk!
herjast
eiturlyfjasmyglarana j

HILMISBÓK
ER VONDUÐ BÓK

— Það var rangt af Simon að
gera þetta, sagði Marion, — og
hann er leiður yfir þvi. Og ég held
að þetta hefði ekki skeð, ef þú
hefðir verið heima.
— Jú, það hefði það gert, sagði
Mia biturlega. — Ég veit hvernig
maður þessi Brett Pellew er.
Hann hefur ekki látið koma i veg
fyrir það, að hann' eignaðist
Beau, þegar hann einu sinni var
búinn að sjá hann. Ég óttaðist
það, þess vegna för ég burt með
hann. Það var auðvitað kjánalegt
af mér, en ég hélt, að ef hann vissi
ekki hve fallegur hann er, þá
myndi hann kaupa einhvern af
hinum folunum og farið svo i
burtu.
— Ég held að hann sé nú ekki eins
slæmur og þú heldur, sagði
Marion róandi.
— Hann fer með Beau til Vestur-
Astraliu og ég fæ aldrei að sjá
hann aftur! Er það ekki nóg til að
ég hati þennan mann?
Marion strauk hárið frá enni
hennar og brosti bliðlega . til
hennar. — Hlustaði nú á mig,
elskan min, sagði hún. — Brett
ætlar ekki að fara með Beau.
Hann hringdi áðan til Simons og
sagði að það væri allt i lagi, að
láta Beau verða hér á Widgerie,
þangað til þú værir búin að átta
þig á þessu.
Mia varð alveg málláus. Hún
starði á Marion og reyndi að gera
sér ljóst, hvað hún væri að segja.
— Sjáðu nú til vina min, hann er
ekki eins harðbrjósta ruddi og þú
vilt vera láta. Hann hefir gizkað á
hve þér er annt um folann.
Mia svaraði ekki, en undraðist
með sjálfri sér, hvað frænka
hennar myndi segja, ef hún vissi
um það sem skeð hafði i hesthús-
inu. Minningin um koss hans og
sársaukinn i úlnliðnum minnti
hana allt of mikið á Brett.
Nú hafði hann tekið upp á þessu
bragði.Iðraðist hann gerða sinna,
eða var hann að reyna að sýnast i
hennar augum, svo að hún liti
hann ekki svona illu auga? En
hvað sem öðru leið, þá var þetta
aðeins frestur, Beau myndi fara i
burtu, þótt seinna væri.
Simon gægðist inn um dyrnar
svolitið kindarlegur á svipinn.
— Ertu búin að fyrirgefa mér,
kisa min? spurði hann hógvær-
lega. Mia brosti, . þegar hann
kallaði hana þessu gælunafni frá
æskuárum hennar.
— Þú ert ekki annað en peninga-
gráðugur prangari, og þú hefir
alls ekki hjarta i brjóstinu, heldur
stein, sagði hún, — en samt elska
ég þig-
Honum létti greinilega. — Það
var gott, ég var farinn að verða
alvarlega skelkaður, sagði hann.
— En vel á minnzt, hefurðu at-
hugað folaldrið hennar Serenödu?
Ég held að það verði fallegur foli,
ekki siðri en Beau.
Mia hristi höfuðið — Við skulum
ekki tala meira um þetta, Simon.
Skilurðu ekki að ég er trygglynd,
ef ég tek ástfóstri við einn hest, þá
kemur enginn annar til greina?
Ég vona að þú sért ekki lika
eins manns kona hugsaði Marion.
Hún vissi að þessi ást hennar á
Charles var farin að verða erfitt
vandamál fyrir hana.
Óvild Miu i garö Felicity var
henni erfið og vafasamt að hún
gæti ráðið við það. Hún vissi að
bráðlega hlaut þetta að orsaka
vandræði. Eina lausnin yrði lik-
lega að hún færi i burtu, — en
hvert?
Það sem hún kunni manna bezt,
var að temja hesta, kanna sauða-
hjarðir, og nautgripi, en þaö var
ekki hentugt fyrir stúlku, sem
leitaði atvinnu. Mia var farin að
hugsa alvarlega um þetta sjálf og
heúni hafði dottið i hug, að hún
yrði að fara til borgarinnar og
læra eitthvað annað, liklega
skrifstofustörf, en ekki fannst
henni það skemmtileg tilhugsun.
Hún var farin að fara mikið ein-
förum, loka sig inni á herbergi
sinu eða að fara ein i langa
reiðtúra á Beau.
Svo varð Felicity barnshafandi,
hún varð geðvond, kenndi Charles
um það, að hún væri ekki eins lag-
leg og áöur og þoldi illa ónotin,
sem fylgdu ástandi hennar. Það
var þvi kærkomin ástæða fyrir
Charles, að taka að sér haust-
smölun gripanna, en það tók
alltaf nokkra daga.
Þessi gripakönnun var alltaf
skemmtilegasti atburður ársins.
Nautgripirnir voru reknir til
fjalla snemma á vorin, en þegar
haustaði var smalað og þeir
reknir niður á sléttuna. Þar voru
hreinræktuðu dýrin skilin frá og
ásamt kálfum sinum brenni-
merkt.
Úrvalsdýrin voru svo send á
markaðinn. Þetta tók alltaf
nokkra daga og þá urðu
mennirnir að sofa undir berum
himni og matast við eldinn. Það
varð oft glatt á hjalla, eftir erfiði
dagsins, þvi alltaf var verið á
þeysireið, frá sólaruppkomu til
sólarlags.
Miu fannst ekkert eins
skemmtilegt, eins og að þeysa um
fjallshliðarnar, reka hópa af
nautgripum á undan sér og njóta
svo hvildarinnar við eldinn. Hún
var alltaf vön að sitja upp við tre,
með matardiskinn á hnjánum,
tala við Simon og menn hans og
hlæja með þeim.
En nú var Simon veikur, illa
haldinn af liðagikt, svo hann varð
að vera heima. Það kom þviihlut
Charles að stjórna smöluninni, og
Mia var sjálfkjörinn aðstoðar-
maður hans, eins og venjulega.
Matreiðslumaðurinn, sem alltaf
fór með þeim, hét Horrie og var
mjög skritinn karl en fyrirtaks
kokkur og svo voru fjórir beztu
aðstoðarmennirnir sem til voru á
Widgerie.
Charles naut þess, að virða Miu
fyrir sér, þegar hún var að riða
fyrir nautgripina og reka þá
saman i hópa. Hún var yfirleitt
ekki með höfuðfat og hörund
hennar var orðið gullinbrúnt i
sólinni og fór vel við rauðbrúnt
hárið og græn, geislandi augu
hennar. Mia hafði falleg augu, og
það varð æ erfiðara fyrir Charles
að hafa af henni augun.
Svo var það siðasta kvöldið.
Það var búið að merkja siðasta
nautgripinn, sem hafði verið frek
ar erfiður viðureignar. Tveir
menn voru lika farnir af stað með
50B0UlUtfj
mmn

HONIG
Eggert KrUtJáMtoo * Co. h.f., sfml 853M
XX
SS
XX
XX
XX
XX
XX
XX
ss
XX
XX
XX
*!
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
XX
x!x
72 VIKAN 49. TBLí