Vorið - 01.03.1963, Qupperneq 6

Þurfti stöðugt að vera á verði á daginn,
gæta túnsins og reka úr því, en á nótt-
um mátti ganga að því vísu, að allt
fylltist af fé, þótt vel væri rekið frá að
kvöldinu. Var því haft það ráð að láta
börn eða unglinga gæta túnsins um næt-
ur, og var það kallað að vaka yfir
vellinum.
Þetta vor var mér ætlaður þessi starfi.
Fannst mér mikið til um þann trúnað,
sem mér var sýndur, en kveið þó fyrir
í aðra röndina.
Svo kom fyrsta nóttin, sem ég átti að
vaka. Það var heldur kalt í veðri um
kvöldið, norðan bræla og þokuslæð-
ingur í fjallinu. Húsmóðir mín fór síð-
ust að hátta. Rétt áður kallaði hún á
mig og tilkynnti mér, að diskur væri
uppi á hillu frammi í búri, mætti ég eiga
það, sem á honum væri, og borða það,
þegar kæmi fram á nóttina. Skyldi ég
vaka fram undir klukkan 5, en reka þá
duglega frá túninu, áður en ég færi að
hátta. Strigapoki var mér fenginn. Atti
ég að safna í hann og bera hurt afrak
af túninu. Afrak voru nefndar áburðar-
leifar og annað rusl; var því rakað
saman í smáhrúgur á túninu. Voru
krakkar og unglingar oft notuð til að
„bera af“, eins og kallað var og víða
látin grípa í það starf, þegar þau vöktu
yfir vellinum, eins og ég i þetta sinn. —
Húsmóðirin tók það fram, að ekki þyrfti
að fást við þetta, nema í góðu veðri.
Þegar allir voru háttaðir, lét ég það
vera mitt fyrsta verk að fara fram í búr
og skyggnast upp á hilluna. Mér hló
hugur við, þegar ég sá, að á diskinum
lá heil flatkaka með smjöri og mysu-
osti. Og ekki spillti það fyrir, að undir
kökunni kom í ljós vænn, dökkrauður
kandísmoli. Ég gat ekki neitað mér um
að narta svolítið í molann, en ákvað
að láta hitt bíða betri tíma.
Ekki leizt mér meira en svo á útlitið,
þegar ég kom út á hlaðið. Þokan var
komin niður undir tún og það ýrði úr
norðangolunni. Allt fannst mér grátt og
ömurlegt. En nú dugði ekki að hírast
heima við bæ. Túninu var svo háttað, að
ekki sást yfir nema nokkurn hluta þess
heiman frá bænum. Neðst á því norðan-
verðu var drjúg skák, sem ekki sást að
heiman. Það var eins og ærnar vissu
þetta, því að það var segin saga, að
fyrst læddust þær upp í Undirtúnið, eins
og það var kallað.
Ég hét nú á Móra gamla til fylgis við
mig, en hann svaf í dimmu skoti í bæjar-
dyrunum. Hann var gamall og feitur,
orðinn þungur á sér og þótti heldur
latur. Þó drattaðist hann á fætur, teygði
sig og geyspaði ólundarlega, hefur víst
verið hissa á þessu kvöldgaufi.
Það stóð heima, að nokkrar lambær
voru að renna upp í túnfótinn, þegar við
Móri komum á vettvang. Ég tók til að
hóa og siga, Móri tók undir, skokkaði
nokkrar lengdir sínar í áttina til kind-
anna, kom svo til mín aftur og gjamm-
aði framan í mig engu síður en rollurn-
ar. En þær létu sér ekki bilt við verða,
sneru samt við ofan í mýrina hægt og
bítandi, eins og þær vildu segja: „0,
ekkert liggur á, ekki þurfum við að
hræðast hann Móra gamla!“
Þegar við komum úr þessum leið-
angri, varð nokkurt hlé. Móri skreiddist
inn í skotið sitt, en ég brá mér í búrið
og beit í flatkökuna mína.
2 VORIÐ