Vorið - 01.03.1963, Síða 8

nautur minn, hafði í svefninum teygt
annan fótinn undan ábreiðunni og lagt
hann kyrfilega ofan á sængurhornið,
sem vettlingarnir mínir voru undir. Eg
var óráðinn í, hvað gera skyldi, þurfti
helzt að ná í vettlingana, en .var í hina
röndina hálfragur við að fara að glíma
við fótinn. Eg vissi af reynslunni, að
eigandi hans gat verið snöggur upp á
lagið og svefnstyggur var hann líka. Tók
ég það ráð að setjast á koffort og bíða
þess, að Andrés hreyfði sig og færði
burt fótinn. Vettlingana varð ég að fá,
mér hafði verið sett fyrir að hera af
sléttunni sunnan við fjósið um nóttina,
og það var allt annað en notalegt að
krafsa afrakið berhentur upp úr köldu,
döggvotu grasinu.
Ég var ekki búinn að sitja lengi á
koffortinu og halla mér upp að rúm-
gaflinum, þegar mig tók að sækja svefn.
Ákaflega átti fólkið gott að mega sofa,
allir nema ég. Og þessa stundina fannst
mér sem varla væri nokkuð til yndis-
legra en mega hátta ofan í holuna sína,
teygja sængina upp fyrir eyra og sofa
— sofa. Ég reyndi með öllum ráðum að
halda mér vakandi og uppréttum, en
augnalokin gerðust undarlega þung og
tóku að síga, hvernig sem ég reyndi að
sperra þau upp. Ég festi augun á gæru-
hníf, sem stungið var upp undir sperru
yfir einu rúminu. Það sló daufum
glampa á blaðið, og ég hugsaði mér að
missa ekki sjónar á þessum blikandi
bletti, hvað sem tautaði. En svefninn
sótti fast á og gaf ekki grið. Hnífsblaðið
fór að verða þokukennt og glampinn af
því smáfærðist í burtu, lengra og lengra.
Höfuðið var að síga fram á við, ég
rotaði rjúpur og var alveg í þann veginn
að velt út af og gleyma mér. En í því sló
gamla klukkan á stafnþilinu tvö högg
og við það hrökk ég upp úr dvalanum
og kom aftur til sjálfs mín. — Þetta
dugði ekki! Ég reif mig upp úr svefnin-
um, strauk mér yfir augun og reis á fæt-
ur. Andrés hafði bylt sér í rúminu, sneri
sér til veggjar og púaði stórum. Átti ég
nú greiða leið að vettlingunum.
Þegar ég kom út, var allur svefn af
mér rokinn. Það var líka orðið léttara
yfir öllu allt um kring. Lágnættið var
liðið hjá, þokan var að byrja að leysast
sundur í morgunbirtunnni og utan úr
móum og mýrum heyrðist spóavell og
lóusöngur. Ond heyrðist garga niðri í
túnfæti, hrossagaukurinn var líka kom-
inn á stjá, steypti sér í stóran boga yfir
bænum og hneggjaði hressilega. Yfir
lágnættið höfðu allir fuglar haft hægt
um sig og verið þögulir, en nú var sem
allt væri að rísa af svefni. Það var auð-
séð, að sólin var á næstu grösum, bak
við fjallið, bráðum mundi hún koma
upp.
Ég sá engar kindur á túninu. Tók ég
því poka minn og fór að hera af slétt-
unni. Þegar komið var liátt í pokann,
bar ég hann heim að fjósi og hvolfdi úr
honum í hauginn. — Þá var þokan að
mestu horfin, nema fáeinir flókar, sem
voru að þvælast uppi á Efstahjalla. Ekki
var ennþá komið sólskin heima á bæn-
um, en þess mundi skammt að bíða,
því að langir geislafleygar stóðu frain
um fjallaskörðin báðum megin. Skinu
þeir þvert yfir Eylendið og glampaði
þar á starartjarnir og blikandi vatna-
kvíslar.
4 VORIÐ