Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 18

fór að engu óðslega. Hann fylgdist með
verkinu, frá því að kjölurinn var lagSur
og þangaS til báturinn flaut fullgerSur
á Huronfljótinu.
Og þarna vantaSi ekki verkfærin og
smíSatólin.
Fyrst horjði hann á þau — meS hend-
urnar fyrir aftan bak. Svo varS hann aS
snerta ofurlítiS á þeim meS blá-
fingurgómunum. Þá þurfti hann aS
spyrja dálítiS — eins mikiS og hann
þorSi. Og loks varS hann aS reyna
verkfærin sjálfur iítiS eitt, — en hann
varS aS gera þaS í laumi, þegar enginn
sá til. En allt þetta tók bæSi tíma og
fyrirhöfn. ÞaS kostaSi margar spurn-
ingar og ekki svo fáa blóSdropa.
Hjá timburstæSunum og sögunarvél-
unum þótti honum gaman að vera. Sá
staSur var niSri viS fljótiS, og þar var
alltaf svo mikiS annríki. Verkamenn-
irnir voru þægilegir og skemmtilegir, og
vísurnar, sem þeir sungu, voru margar
skrýtnar. Alva lærSi þær oft, en hann
fór aldrei meS þær heima. Hann fann,
aS þær áttu ekki viS þar. En hann raul-
aSi þær oft, þegar hann var úti á rann-
sóknarferSum sínum.
FóIkiS í Milan var rólynt og hæg-
látt. ÞaS líktist timburflotunum, sem
síga niSur eftir Huronfljótinu hægt og
silalega. ÞaS fór sér álíka hart aS öllu
og uxarnir, sem dröttuSust áfram á
seinagangi meS þung æki, vestur yfir
sléttuna — vestur í gullnámurnar og
ævintýrin.
En Alva var öSruvísi. Hann var alltaf
aS flýta sér, alltaf á spretti. Hann hljóp
hrópandi og kallandi um göturnar,
renndi sér niSur timburrennurnar, stökk
yfir þær, skreiS undir, datt í vatniS,
klöngraSist upp úr aftur, náSi sér í
borS og staura og gerSi sér brú. En ekki
hélt hann lengi kyrru fyrir á sama staS.
Þegar hann liafSi sézt alveg nýlega á
bátasmíSastöSinni, var hann allt í einu
kominn upp aS kornhlöSunni og nærri
því kafnaSur þar í kornlyftunni. A heim-
leiSinni hitti hann leikbróSur sinn. Þeir
fundu kaSalspotta á götunni.
„Komdu, nú skulum viS höggva,“
sagSi Alva.
Þeir laumuSust inn í brenniskúrinn.
Þar fann Alva öxi föSur síns, flugbeitta.
Hann hjó nokkrum sinnum á kaSalspott-
ann. ÞaS gekk vel.
„Nú mátt þú höggva,“ sagSi Alva.
Flann lagSi spottann á fjalhöggiS og
hélt í báSa enda. Drengurinn varS him-
inlifandi. Hann hafSi aldrei höggviS
meS öxi áSur. Hann reiddi til, beit á
jaxlinn og hjó af öllu afli. Og einn fing-
urinn á Alva lá eftir afhöggvinn á fjal-
högginu.
Marga skrámuna og skeinuna fékk
liann. Sjaldan fór þó eins illa fyrir hon-
um og þegar hann var aS rannsaka eld-
inn.
Oft hafSi liann horft á mömmu sína,
þegar hún var aS hreinsa olíulampann.
Hann horfSi hýrum augum á glerkúl-
una, kransinn meS kveiknum og skín-
andi lampaglasiS, en merkilegust var þó
skrúfan, sem færSi kveikinn upp og
niSur og gat stækkaS og minnkaS ljósiS
alveg eftir vild.
En lampann mátti hann ekki snerta.
Hann rælnaSist viS aS líta inn í ofn-
inn, þegar lítiS bar á, og sjá hvernig
14 VORIÐ