Vorið - 01.03.1963, Qupperneq 25

„VitiÖ þið ekki, hve stór hann er?“
spyr Vigfús brosandi. En Jens getur
svarað því. „Hann er álíka stór og
jakkaermin mín,“ svarar hann.
„Hefurðu mælt hann með erminni?"
„Nei. — Hann fór inn í hana sjálfur.“
„Nú, er það þannig." Vigfús nær í
tunnu og tekur af henni lokið. „Þú vilt
auðvitað fá jakkann þinn aftur.“
„Já,“ svöruðu báðir drengirnir.
Vigfús opnar kvartelið og hvolfir úr því
í tunnuna. Þeir ætla að gægjast niður í,
en Vigfús ýtir þeim frá og togar í jakk-
ann.
„Það er ekki laust við, að það sé eitt-
hvað lifandi í jakkanum þínum. Nú er
betra að fara gætilega.“
„Almáttugur. — Einn — tveir —
þrír! Það eru þrír minkar í jakkaerm-
inni þinni. Aðra eins veiði hef ég aldrei
þekkt. Fljótir með pokann. — Svona.“
Vigfús er svo broslegur, að Ivar fer að
brosa. Hann hefur aldrei séð Vigfús
flýta sér eins og meðan hann er að hinda
yfir tunnuna.
Svo sezt Vigfús á kassa. Hann horfir
á drengina og hristir höfuðið.
„Þið eruð alveg dæmalausir drengir! “
Hann hristi höfuðið aftur. „Nú verðið
þið að segja mér hvernig þið fóruð að
ná minkunum.“ Jens sagði honum alla
söguna. Þegar hann hafði lokið máli
S1nu, klóraði Vigfús sér í höfðinu hugs-
andi. „Svo verðum við að koma okkur
saman um rerðlaunin,“ segir hann.
sjHafið þið nokkuð hugsað um það?“
Ivar lítur spyrjandi á Jens, og leitar
1 jakkavasanum, þar til hann finnur
Hlaðið. „Hér.“ Hann réttir Vigfúsi
blaðið. Vigfús tekur það úr brotunum og
lítur á það.
„Hvað áttu við með þessu?“
„Þetta er reikningurinn.“
„Hvað? — Ég sé aðeins jólatré?“
„Já, þessi mynd var í blaðinu. — Við
viljum fá svona jólatré.“
„Jólatré? Og hvar á það að vera?“
„Á miðjum leikvelli skólans, höfum
við hugsað 'okkur, og það verður að
vera glitrandi í ljósum alveg eins og á
myndinni.“
„Eiga þetta að vera verðlaunin?“
„Já, segir Jens. „Já,“ segir ívar rétt á
eftir. „Það stendur í blaðinu að það
eigi að vera fimm metra,“ hætir Jens
við.
„Þá verð ég að taka með mér reikn-
inginn ykkar, svo að allt verði rétt.“
Vigfús hrýtur blaðið saman og lætur
það í vasann. „En ég lofa að það sem
verður afgangs af verðlaununum, greiði
ég uppi við skólann. Sammála?“
Vigfús tók í hönd á báðum drengjun-
um. Báðir kinka kolli og viðurkenna
bæði verðlaunin og samkomulagið.
Það var mikið um að vera uppi við
skólann, þegar Vigfús kallaði börnin
þangað til ljósahátíðar og að ganga
kringum jólatréð. Þetta hafði aldrei
verið áður, og það var Jens, og ívari að
þakka, sagði Vigfús.
Og svo stakk hann klónni í tengilinn
og ljósin ljómuðu. Þá hrópuðu börnin
húrra, mynduðu hring og sungu fyrsta
jólasálminn undir bláum, heiðskírum
himni.
E. Sig. þýddi.
VORIÐ 21